Zelfverwonding

Wie is de persoon achter deze website?
(mijn verhaal)

Ik krijg heel vaak de vraag: "wie is de persoon die deze site heeft opgericht?"
Daarom heb ik beslist om hier wat informatie over mezelf neer te zetten.

Ik ben een jongen van 25 en zelfverwonding is voor mij niet onbekend. Ik startte er mee toen ik ongeveer 16 was. Persoonlijk deed ik het om te kunnen vluchten van gevoelens zoals: haat, woede, teleurstelling, machteloosheid, enz... Ik had nog nooit gehoord van zelfverwonding, maar toch was er iets diep vanbinnen die er me tot aanzette. Natuurlijk had ik het gevoel dat ik raar was, en dacht ik dat ik de enigste was die dit deed. Maar het luchtte me op, en dat was het belangrijkste. Na een tijd vond ik het zelfs helemaal niet meer verkeerd. Als ik het moeilijk had, had ik een uitlaatklep nodig, en die uitlaatklep was nu toevallig automutileren.

Ik zat al een tijd met depressieve gevoelens en kenmerken, maar er ging nooit een belletje rinkelen bij me. Wat ik wel merkte, is dat ik "anders" was dan mijn leeftijdsgenoten. De meeste jongens van mijn klas hielden van fuiven en feestjes. Ik hield me liever op de achtergrond. Een te grote drukte was iets waar ik niet tegen was opgewassen, en ik trok me dan ook vaak terug tot in mijn kamer. Uiteraard kreeg ik daar reacties op, zoals: "hoort een jongen van jouw leeftijd niet uit te gaan en zich te amuseren?" Die opmerkingen kwamen altijd hard aan. Meestal omdat ik zelf niet snapte waarom ik daar 'geen zin' in had. Ik voelde me slecht, en ik zat toen met zelfmoordgedachten.

Wat de aanleiding ertoe was, dat weet ik niet meer, maar op een dag begon ik te praten over wat ik voelde met één van mijn beste vrienden. Hij luisterde heel aandachtig, en na een beeld gevormd te hebben van me, zei hij me dat ik hulp moest zoeken. Dat antwoord schrok me erg af. "Zou het echt zo ernstig zijn? Nee, dat kan niet. Hij overdrijft." Was wat ik dacht. 's Avonds als ik ging slapen (of toch een poging deed tot, want ik sliep toen heel slecht), dacht ik na over wat mijn vriend me gaf als antwoord. Ik heb heel lang nagedacht over wat ik zou doen, en kwam tot de conclusie dat ik inderdaad niet zo goed bezig was, en misschien wel wat hulp zou kunnen gebruiken. Maar wat moest ik dan doen om dat te bereiken?

De volgende dag op school vertelde ik die éne vriend dat ik het wel wou proberen. Hij was opgelucht, en stelde voor dat hij (als ik akkoord was) naar een leraar zou stappen, en mijn situatie uitleggen. Ik voelde er mij totaal niet goed bij, maar liet het hem toch doen. Waarschijnlijk wist ik wel dat het de beste oplossing was, maar toch twijfelde ik nog.

De volgende dag mocht ik de leraar opzoeken. Hij wou een gesprek met me had hij verteld. We gingen samen binnen, en ik deed met veel moeite mijn verhaal. Na het gesprek stuurde hij me door naar een psychologe.

Na het eerste gesprek bij die psychologe voelde ik me superslecht. Ze had allerlei dingen uit me gesleurd, dingen die ik eigenlijk niet wou zeggen en/of vrijgeven. Uiteindelijk had ze die wel nodig om een goed beeld te vormen van me, denk ik. Na een aantal gesprekken bij de psychologe verwees ze me door naar een dokter. Die zou me verder kunnen helpen met medicatie want ik had waarschijnlijk een depressie.

Die dokter ben ik regelmatig gaan bezoeken, en die schreef me inderdaad medicatie voor. Maar dat gebeurde allemaal tijdens de schooluren. Dat was moeilijk, want het stond bijna vast dat ik vragen zou krijgen van de leerlingen uit mijn klas. Uiteindelijk kwam ik er altijd wel uit met een verzinsel. Die ene vriend die me geholpen had, wist natuurlijk wel altijd waar ik mee bezig was.

De grote vakantie kwam eraan. De dokter waarbij ik ging vanuit school kon ik dus niet meer gaan bezoeken. Ik moest vervolgens gaan vertellen aan mijn ouders wat er allemaal aan de hand was. En daar had ik enorme schrik van. Waarom ik schrik had om het te vertellen is me niet meer zo duidelijk. (Het is tenslotte een hele tijd geleden) Ik denk dat het vooral schrik was om niet serieus genomen te worden. Of schrik dat mijn ouders heel heftig zouden reageren. Ook de schaamte die er in me heerste zal parten gespeeld hebben. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou durven, maar uiteindelijk heb ik het met veel moeite wel gedaan. De reactie veel heel goed mee. Ze waren bezorgd. En zelfs een klein beetje kwaad dat ik het nooit eerder had aangegeven aan hen. Ze zouden me veel vroeger geholpen hebben denk ik.

Vanaf dat moment ging ik naar de huisarts. En ook die schreef me antidepressiva voor. Vaak werd er verwisseld van medicatie omdat die geen of heel weinig effect hadden. Ik was het allemaal zat, en ik verloor de 'hoop' om beter te worden. In die periode ging ik ook vaker snijden. Toen mijn dokter dat merkte, stuurde die me door naar een psychiater. Mijn intakegesprek bij de psychiater verliep heel moeizaam. Maar dat was nog het minst erge. Na afronding van het gesprek zei hij tegen me dat hij me wilde opnemen. Ik denk dat ik toen helemaal ben beginnen flippen. Ik, die ooit dacht dat het waarschijnlijk niet nodig was dat ik hulp kreeg, stond opeens voor een opname.

Ik liet het voorstel wat bezinken. Na een tijd besefte ik dat het wel nodig was, maar ik niet zou ingaan op het voorstel. Ik zat toen in het laatste jaar van mijn middelbare opleiding. En ik wou het risico niet lopen een jaar over te doen. Dus ik ging gewoon verder met school. Ik hield het niet lang vol, en liet me toch opnemen op de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis. Niet meer dan een week, want langer zou ik het er niet uitgehouden hebben. Het was er echt erg. Ik zat waarschijnlijk tussen alle erge gevallen. Er waren patiënten die wegliepen en midden in de nacht terugkwamen onder invloed van drugs of alcohol, en vervolgens de ganse afdeling in rep en roer zetten. Dat is maar één voorbeeld van de vele dingen die ik daar moest meemaken naast mijn eigen problemen die ik had.

Ik kwam uit het ziekenhuis en was nog een periode thuis vooraleer ik terug naar school ging. De inschakeling daarna op school om mijn jaar verder te zetten verliep behoorlijk moeilijk. Ik had het gevoel dat ik dan pas besefte hoe erg ik eraan toe was. Toch slaagde ik op het einde van het jaar. In de daaropvolgende zomervakantie ging het echt helemaal niet meer. Ik zat met enorm veel zelfmoordgedachten, en automutileerde toen ook veel.

Toch ben ik in september terug naar school gestapt. Mijn bedoeling was altijd om verder te gaan studeren, dus dat deed ik vreemd genoeg nog ook. Ik denk dat dit een verkeerde beslissing geweest is. Want eind November ben ik ermee gestopt. Noem het maar een crisis ofzo. 'Op', zo kun je best beschrijven hoe ik me toen voelde. 'Volledig op'.

Hierna volgde een tweede opname, maar dan in een psychiatrische instelling. Dit was denk ik de moeilijkste stap die ik ooit gezet heb. Ook voor mijn ouders moet dit vreselijk geweest zijn. De eerste maanden verbleef ik in een observatie-afdeling. Daar stelden ze, na vele psychologische testen en analyse van m'n gedrag, de diagnose "Borderline". Ik had heel veel moeite om die diagnose te aanvaarden.

Na mijn periode op de observatie-afdeling en het stellen van mijn diagnose, kon ik terecht op een therapeutische afdeling. Daar heb ik psycho-analytische groepstherapie gevolgd voor ongeveer 6 maanden.

Nu, na mijn opname van ongeveer een 8 à 9 maanden ben ik beter, en ik ben gestopt met automutileren. Borderline, dat heb ik nog altijd. Dat zal ik ook altijd hebben. Moeilijke dagen/momenten die heb ik nu ook nog. Maar ik heb ze leren aanpakken. De therapie heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf in de eerste plaats beter heb leren kennen. Maar ik heb vooral leren inzien wat mijn probleempunten zijn en hoe ik er kan mee omgaan.

Het niet automutileren is op sommige momenten nog moeilijk. Toch denk ik dat ik het niet meer zal doen. Hoe ik mijn automutilatie zag: "Na een tijd vond ik het zelfs helemaal niet meer verkeerd. Als ik het moeilijk had, had ik een uitlaatklep nodig, en die uitlaatklep was nu toevallig automutileren", is nu helemaal veranderd. Ik heb leren inzien dat automutilatie iets is die tijdelijk positief/langdurig negatief is. De gevoelens waarmee je het moeilijk hebt, die automutileer je bijna letterlijk weg. Als je volhoudt om het niet te doen en dus geconfronteerd wordt met een gevoel waar je het moeilijk mee hebt, dan leer je ook een manier om er mee om te gaan.

Zo, dit was mijn verhaal.
Ik hoop dat jullie er iets positiefs kunnen uithalen.