Zelfverwonding

Het verhaal van Julie

Hoi iedereen

Ik ben een doodgewone meid van 15 jaar. nou ja doodgewoon...eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik niets tekort kom. Dat alles met me mee zit. Ik heb blond haar en blauwe ogen, ben nogal klein voor mijn leeftijd en slank. Ik heb al verscheidene vriendjes gehad, heb ook al gezoend en er zijn al jongens geweest die verder met me wilden gaan. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik ben niet misbruikt, aangerand of verkracht geweest. Mijn beide ouders leven nog en ze zijn niet gescheiden. Ik heb nog nooit een familielid verloren. Ik ben onlangs ongesteld geworden en ik ben volledig gezond. Ik heb vele vrienden en vriendinnen waar ik altijd bij terecht kan, ik zit in een ASO-richting... dus je zou kunnen zeggen als je me zo hoort 'wat zit die meid nou te klagen?'

Maar het zit zo...sinds een jaar ongeveer voelde ik mij nogal kut, ik was nog nooit ongesteld geweest! ik vond het verschrikkelijk! alle meiden van mijn klas waren het al en bla bla bla. Voor de rest ging alles prima. Toen begon ik me toch wel zorgen te maken en ik werd stiller en voelde me vaak eenzaam en alleen.

Uit pure nieuwsgierig, frustratie en stress ben ik in mijn polsen en armen beginnen snijden. Het begon met een kras per week of zo. Zeker niet meer! Ik vond het nogal eng maar het gaf best een kick! Dat vond ik namelijk leuk! Het was leuk om mezelf te zien bloeden! Na een paar maanden was het nog niet verbeterd en niemand wist ervan af. Ondertussen sneed ik al elke dag een keer. Ik besloot om het uiteindelijk tegen één van mijn vriendinnen te vertellen. Dat heb ik ook gedaan en ze besteedde er niet veel aandacht aan. Het was wel even zo van 'jee wat doe je met jezelf' maar we hebben het er nooit meer over gehad dus dacht ik dat ik me maar aanstelde. Toch ging het snijden door, na een half jaar sneed ik al 4 keer per dag.

Mijn armen stonden intussen vol littekens en schrammen en ik moest op kamp. Vanaf de eerste dag op dat kamp kreeg ik opmerkingen zoals 'wat doe jij met jezelf?' en 'doe jij aan automutilatie?' , en 'wat is dat op je armen?' en ik werd nog depressiever. Ik besloot het aan nog een vriendin te vertellen waar ik veel aan kwijt kan. Ze nam het ernstig op en wou dat ik stopte. Aan haar had ik veel. Ik besloot te stoppen maar het lukte niet. Ik sneed nog altijd zo'n 4 à 5 keer per dag en mijn armen kon ik niet meer bloot laten zien. Ik moest armbandjes aandoen en lange mouwen. Mijn ouders vonden het wel vreemd dat ik het nooit warm had. Maar dat viel niet zo op. Ik begon ook op mijn buik en benen te snijden. Het verergerde nog en het werd zo erg dat ik mijn armen moest bedekken bij turnen, ik kon enkel nog lange mouwen aandoen en als ik turnen of zwemmen had, moest ik me heel vlug omkleden zodat niemand me kon zien. Toen heb ik al mijn moed bij elkaar gekregen en heb een lange brief naar mijn beste vriendin geschreven. Zij wist het namelijk nog niet. Ze schrok zo hevig en was best boos! Ik had het bijna een jaar voor haar verborgen gehouden! Ze was diep ontgoocheld in mij maar voor de rest zei ze niet zo veel. Nu, een week geleden, bood ze aan om met haar naar het jeugd advies centrum te gaan. Ze vindt dat ik hulp nodig heb.

Ik ben een week geleden ongesteld geworden en ik voel me al iets beter maar het snijden gaat nog door, dus ga ik nogmaals mijn moed bijeen rapen en met haar mee gaan praten met mensen van het jeugd advies centrum. Hopen dat ik op een dag kan zeggen 'vanaf nu kan ik terug leven zonder mes' !!!