Zelfverwonding

Het verhaal van Rianne

Ikzelf heb ook enkele jaren mezelf beschadigd. Ik weet het allemaal nog goed. Het was op +/- 24 mei 1996. Ik weet nog dat het een paar dagen voor mijn zus haar verjaardag was en dat het op een donderdag was. En dat het dat weekend (of het weekend erna dat weet ik niet meer precies) kermis was in het dorp. Ik werd die dag wakker. Ik weet niet wat het was maar ik voelde me anders. Ik moest naar school en was bezig mijn schoenen, zwarte Dr. Martens, aan het aan trekken. Toen vond ik een scherp stukje. Ik denk dat het iets uit mijn zool was. Maar goed ik haalde het snel even over mijn pols heen en dat voelde heel apart. Diezelfde dag heb ik de hele dag met dat stukje in mijn hand gelopen. Ik liet het niet los. Het bleef door mijn hoofd spelen. Uiteindelijk kwam ik terug uit school en na het avondeten ging ik naar boven. Ik voelde me onrustig en bleef maar aan dat scherpe stukje denken. Uiteindelijk heb ik me met iets gekrast. Gewoon oppervlakkige krassen, alsof je door een kat gekrabt bent. Ik voelde me daarna zo geweldig, zo super goed, mijn wereld kon niet meer stuk. Ik had dit toch mooi wel even uitgevonden! Vervolgens stapte ik op mijn fiets en ging naar het winkelcentrum toe met een grote lach op mijn gezicht. Wat was ik trots op mezelf. Ik ging gewoon door alsof er verder niets aan de hand was.

Hoe het daarna is gegaan weet ik niet meer goed. Ik weet nog momenten, het zijn herinneringen eigenlijk. Maar goed misschien voldoet dat ook om te vertellen. Van mijn krasperiode weet ik niet veel meer. Ik ben toen op een gegeven moment in een obsessieve bui iets gaan maken voor Paul (het was augustus en hij was bijna jarig) en zou dat naar hem opsturen (volgens mij heb ik het nog). Ik was bezig met mijn moeders hobbymesje. En toen ineens wilde ik mezelf daarmee beschadigen. Eigenlijk is toen pas echt de ware hel van het beschadigen begonnen. Dat heeft echte littekens op mijn armen achtergelaten.

Bijvoorbeeld. Ik heb een tijdje gehad dat ik iedere avond voor het slapen gaan mezelf moest beschadigen, al was het laat in de avond, het moest. Ik kon niet eerder slapen. Vaak kon ik dan na 3 kwartier à een uur slapen vanwege het bloeden. Want dat bloedde vreselijk. Ik heb vele tissues verslind! Ik verzon altijd wel een reden. Ik wilde bloed zien, ik voelde me onrustig, ik haatte mezelf, ik had onaardig gedaan, kon mijn gevoelens niet kwijt, kon niet overweg met mijn obsessieve gedachten of moest het doen van mijn obsessieve geest. Ik heb ook 1x Paul in mijn been gesneden. Dat zie je nu nog steeds vaag en dat heeft veel tijd gekost voordat ik dat niet meer helemaal kon lezen. Ik deed het op iedere plek die niet te pijnlijk was. Mijn armen waren vaak de pineut maar ook mijn borsten en borstbeen waren het slachtoffer. Mijn buik en benen deden teveel pijn dus daar gebeurde het maar zelden. En vaak moesten het een bepaalde aantal zijn maar ook daarin kon ik moeilijk grenzen stellen. Het was altijd nog een paar. Soms deed het de dagen erna pijn maar dat was goed want dat betekende dat het gelukt was. Als ik dan op school rondliep met pijnlijke armen voelde dat alleen maar goed. Ik heb een nacht gehad dat ik niet kon slapen vanwege de pijn. Mijn bovenbenen had ik helemaal onder gekrast en het deed vreselijk zeer. Geen zalfje hielp, dat maakte het alleen maar erger.

Bij het Riagg werd gedreigd met opname, medicatie noem het maar op maar ondanks dat ik het deed kwamen er geen maatregelen. En omdat ik dat wist bleef ik het doen. Soms deed ik het met opzet om mensen te kwetsen of om aandacht te vragen. Ik kon geen hulp vragen dan of aangeven dat het slecht ging dus dan maar op die manier. Soms deed ik het ook vanwege de spanning. Het moest eruit en bloed maakte me dan rustig. Nooit heb ik ook spijt gehad van mezelf beschadigen. Zelf nu ik al langere tijd heel ben en de littekens zie, spijt heb ik niet.

Ik weet ook nog dat ik het op een gegeven moment vol trots aan Paul liet zien. Ik weet dat ik hem er pijn mee deed en daarom deed ik het. Hij had mij gedumpt want toen hij nog geen hulp had ingeschakeld deed ik het niet. Evengoed droeg ik als het mooi weer was en ik geen wondjes had korte mouwen. Heel soms lange mouwen maar over het algemeen trok ik aan wat ik wilde. Nee wat dat betreft was er geen schaamte. In therapie probeerde ik afspraken erover te maken maar dat was moeilijk. Als ik weer normaal probeerde te eten kwamen de obsessieve gedachten weer erg omhoog en omdat ik me daar geen raad mee wist moest ik wat doen. Mezelf beschadigen was de makkelijkste optie. Praten... nee dat kon ik niet. De obsessie zat in mij en bleef bij mij.

Op een gegeven moment wist ik het te minimaliseren door met mijn therapeute te kijken wat eraan vooraf ging en door de voor en nadelen of te wegen. Dat hielp wel enigszins. En mijn alternatieven hebben echt geholpen de moeilijke momenten door te komen. In april 2001 leerde ik Arjan kennen. Hij schrok er heel erg van. Ik heb het sindsdien niet meer gedaan. Ik heb hem 1x ge-sms't dat ik het wilde doen en toen heeft hij mij gebeld. En ik heb het gewoon nooit meer gedaan. Ik had het soms wel moeilijk en moest wennen aan mijn hele armen. Ik was gewonde armen gewoon. Het was een rare gewaarwording voor me. Gelukkig bracht ook op dat moment mijn alternatieven lijstje uitkomst!

Uiteindelijk ben ik nu sinds eind maart 2001 heel. En ik ben er trots op. Ik kan nu gewoon met een hobbymesje omgaan. Echte drang heb ik niet meer als ik dat mesje vast heb of zie. Heel erg soms denk ik: "Kon ik het nu maar even doen, dan ben ik even wat onrust kwijt". Maar wat ik daarvoor op het spel zit is het niet waard. Mijn littekens beginnen nu een beetje weg te trekken en daar ben ik zo blij mee. Als ze er zitten is het ook niet erg maar iedere litteken die vervaagt is mooi!

Maar voordat ik het automutileren kon verminderen moest ik eerst beginnen met alternatieven. Voor mijn waren dat o.a. muziek luisteren, van me af schrijven, beneden bij mensen gaan zitten, even naar buiten een luchtje scheppen of naar mijn konijn toe. Vaak luisterde ik muziek, daar kon ik vaak mijn gevoel in kwijt. Ik kon dan ook gewoon even huilen. Niet altijd hielp het maar vaak genoeg wel. Soms was het alleen maar uitstel maar iedere dag dat ik het niet deed was toch een gewonnen dag. Er is lange tijd overheen gegaan, ik denk wel ruim een jaar voordat ik die alternatieven onder controle had. Ik ging af en toe nog wel de fout in maar toch lukte het me vaker het niet te doen dan wel te doen.

Nog steeds is er af en toe drang als er iets niet lekker gaat maar inmiddels ben ik zover dat ik niet meer tot handelen over ga. Erover praten wat me op zo'n moment bezig houdt is nog moeilijk maar soms vertel ik achteraf aan mijn vriend dan wat ik gevoeld heb. Of het iets is wat geheel uit mijn leven zal verdwijnen weet ik niet. Dat is net zoiets als de obsessie. Het is iets wat je bij je draagt en waar je mee probeert te leven. Soms is het zwaar, het is moeilijker iets vast te houden wat je bereikt hebt dan hetgeen te bereiken. Tenminste dat is mijn ervaring.

Nou ja dat was eigenlijk mijn verhaal over automutilatie!

Groetjes Rianne