Zelfverwonding

Het verhaal van Sophie

Hoe moet ik beginnen? Ik snij mezelf nu al een jaar en ik heb er niet echt een reden voor. Ik ben al een tijdje depressief en ook daar heb ik niet echt een reden voor. Ik vind dat ik mezelf aanstel. Als ik verhalen van anderen lees vind ik dat zij er veel meer redenen voor hebben dan ik. Ik zit in de 4e klas van het atheneum en het gaat erg slecht. ik doe niks aan school en spijbel ook veel. Ik heb 2 lieve ouders die niet gescheiden zijn en ik heb ook zat vrienden. Dan vraag je jezelf natuurlijk af: waarom ben je dan depressief en waarom snij je jezelf dan? Ik heb er ook geen antwoord op. Ik maak in ieder geval wel een puinhoop van me leven. Ik doe dingen waardoor iedereen boos op me word. Ik ben ook altijd bang dat er iemand boos op me is ook al zijn ze dat niet. er is zo'n zooitje in me hoofd dat ik het niet meer uithoud. Als ik op school ben wil ik weg... en als ik thuis ben wil ik ook weg.

Me ouders weten niet van me snijden en me depressie. Ik zou er best wel met hun over kunnen praten maar ik schaam me ervoor en ik weet toch niks te zeggen. Want ik heb er immers geen reden voor. Me ouders zouden ook zeggen: waarom doe je het dan?!!? We behandelen je toch goed? en ik zou me alleen meer schuldiger voelen. Ik voel me al zo schuldig. Me beste vriendin weet het wel en me vriendje ook. Me vriendin begrijpt het niet en ze maakt me nog schuldiger voelen. Me vriendje heeft het zelf ook gedaan en wil dat ik stop. Maar ik kan het niet. Het is zo lekker om dat mes over je huid te voelen glijden en de pijn in je hart te voelen wegstromen. Voor enkele minuten ben ik dan gelukkig. Als ik op school ben heb ik soms erge behoefte om mezelf te snijden. Dan pak ik een veiligheidsspeld uit me tas en ga ik naar de wc. Ik kras mezelf dan helemaal open en voel ik me weer beter. Thuis snij ik mezelf met een mes, of met glas. Ook prik ik veiligheidsspelden door me oren als versiering en omdat de pijn lekker voelt. Ik kan niet meer huilen en alleen nog maar snijden.

Ik zit in een diep gat en ik weet niet hoe ik eruit moet komen. Ik wil er met mensen over praten maar toch ook weer niet... want ik schaam me ervoor dat ik geen reden heb. Volgens mij ben ik gewoon een aansteller. Het is niet zo dat ik aandacht wil. Ik ben nog niet op het punt gekomen om ermee te stoppen maar ik wil van de pijn in me hart af. Ik wil geen pijn meer voelen. Ik wil gelukkig zijn. Ik wil geen verkeerde keuzes meer maken en ik wil niet meer dat er mensen boos op me zijn. Ik ben ook weer begonnen met roken en ik blow ook veel te veel. als ik stoned ben voel ik me gelukkig en ben ik even van de wereld af. Maar als ik weer over mijn problemen nadenk word ik alleen maar depressiever.

Ik heb hulp nodig. Ik weet het, maar ik weet niet hoe. Ik wil er niet me ouders over praten. Wat ik wil is geen pijn meer.