Zelfverwonding

Het verhaal van Vanessa

Alles is bij mij begonnen met poging tot zelfmoord dacht ik. Maar dat was niet het geval. Als kind van 13 jaar sloeg ik soms mijn benen tegen een muur om blauwe plekken te krijgen. Waarom ik het deed weet ik nog steeds niet, maar toen zat het al in me.

Op mijn 15de kwam die plotse verandering in mijn leven en kreeg ik het gevoel dat ik niets meer betekende op deze wereld. Voor niemand moest ik er zijn. Zelfmoord was een woord waar ik h? de dag aan dacht! Begon mijn polsen over te snijden, maar nooit lukte het. Durfde misschien niet nog dieper snijden?! Toch wou ik dood, maar de stap was vreselijk groot.

Na een lange tijd merkte ik dat er een gevoel van opluchting en ontlading bij te pas kwam. Het gevoel dat alle zorgen even verdwenen waren. Na een paar maanden was het geen poging tot zelfmoord meer, maar leerde ik ?t automutilatie kennen. Krassen op mijn polsen, armen en soms benen!

In het begin vond het het normaal, dacht dat er niets aan de hand was, maar die gedachten werden snel uit mijn hoofd gepraat! Mijn ouders weten er niets van en hoop dat ze het ook NOOIT zullen te weten komen. Ik dacht altijd dat niemand het merkte, maar op school (vooral tijdens LO) zagen de meeste dat ik een verband aan mijn pols en arm had. "Zwakke polsen, pols omgeslagen"... dat waren woorden die ik elke week een paar keer moest uitspreken. Wat kon ik anders zeggen?!

Ik automutileer en wil soms niet meer leven. Mijn ouders merkten NIETS, nu nog steeds niet! Truien met lange mouwen begon een gewoonte te worden in de zomer. Soms voel ik me net iemand die thuishoort in de psychiatrie. Misschien is het wel zo, maar wil niemand het zeggen. Hoe hard ik ook probeer... het lukt gewoon niet om te stoppen! Ik hoop dat ooit een andere manier vind om mijn woede en frustratie op uit te werken. Steeds geheimzinnig doen, steeds doen alsof... Ben het beu en wil terug normaal worden!!!