Zelfverwonding

Het verhaal van Miriam

Ik heb nooit echte problemen gehad. Ik had vriendinnen, goede ouders, leuke hobby's, goede cijfers, kortom het leek dat ik een heel gelukkig leven had. Maar achter mijn masker die ik 3 jaar gedragen heb zat een heel ander persoon schuil. Echt een heel ander persoon. Ik was heel sociaal, kon goed met iedereen opschieten, was meestal vrolijk en hielp graag mensen. Ik was (en ben nog steeds!!!) bekend bij mensen als een vrolijke meid die alles uit haar leven wilde halen. Maar achter dit masker was ik voor mijn gevoel alleen, ik kon met niemand over mijn 'problemen' spreken. Ach problemen had ik niet echt maar echt van die kleine dingetjes die je toch wel eens met iemand wilt delen. Ik had dus nooit met iemand intiem gesproken, m'n ouders niet, geen van m'n vriendinnen of andere kennissen. Op een gegeven moment (ik zou niet meer weten wanneer) begon ik me echt heel ellendig te voelen, overbodig. Ik wilde gewoon niet meer leven, er een eind aan maken. Want waarom leefde ik? Ik was toch alleen maar lastig. Maar dat kon ik niet en mocht ik niet. Het werd nooit opgemerkt door iemand dat ik me rot voelde, dat ik een einde aan m'n leven wilde maken en dat ik automutileerde. Ik heb een lange tijd gedacht dat ik me aanstelde, iets wat ik nog steeds denk.

Einde klas 3 van de havo/vwo, ben ik voor het eerst in gesprek gegaan met een leraar. M'n cijfers werden steeds slechter en ik had helemaal geen zin meer in school. Ik deed op school net of ik m'n best er voor deed maar thuis deed ik er niets aan. Ik ging elke dag naar de paarden om daar alles te vergeten. Toen ben ik dus naar de mavo gegaan, om in het volgende jaar examen te doen.

De leraar (nog steeds niet wetende wat er aan de hand was) kwam steeds vaker eens langs om te vragen wat er nou was. Ik schaamde me voor alles, dus heel langzaam peuterde hij wat bij me los. Eerst dat ik echt zelfmoordgedachten had en later dat ik mezelf verwonde. Hij vond dat het moest stoppen en heeft hulp geregeld. Mijn ouders wisten ook nog van niets, hij was de enigste die wat wist. Er stond een afspraak, vlak na de examens. Ik moest naar de jeugdzorg, dat was toch iets voor jongeren met problemen? Nee ik had geen problemen dus heb ik maar gezegd dat ik niet wilde. No way, ik ging daar niet heen.

Nu zit ik op het mbo, het eerste jaar. Ook hier ging ik op school rond als "de vrolijke". Veel nieuwe vrienden en vriendinnen. Hele goede cijfers (ik hoor hier eigenlijk niet, had gemakkelijk de havo kunnen doen), dus hier ook niets om niet gelukkig van te zijn. Maar ik werd steeds ongelukkiger. Op het laatst dacht ik de hele dag aan zelfmoord. Heb het ook een aantal keer geprobeerd. Het is nooit gelukt, ik hoop dat ik er ooit nog eens blij om kan zijn. Ben eens door het rode stoplicht gereden, m'n mede weggebruikers waren zo attent dat ik met een paar kwade mensen er van af kwam. Ik faalde al weer, het was niet gelukt. Ook ineens heel veel pijnstillers geslikt, het doosje bijna leeg (dus rond de 30). Toen ik de laatste had gehad werd ik compleet gek en heb ik helemaal overstuur alles weer over gegeven. Nou net niet alles, ben er nog heel ziek van geweest. Heb het nooit iemand verteld want ik stelde me toch aan.

Maar waarom ik nooit zelfmoord gepleegd heb? Ik geloof. Ja dat is heel kort maar dat is de rede voor mij om het niet te doen. Geloven, is iets wat heel moeilijk is maar ook heel mooi. Ik heb heel veel kracht uit de bijbel gehaald maar ook heel veel moeilijke dingen kwam ik tegen. Dingen die ik in mijn eentje niet oplossen kan, vragen waar ik mee zit. Nee, ik geloof dat God, Hij die mij gemaakt heeft er ook een einde aan zal maken. Maar op Zijn tijd. Dan mogen de christenen (en misschien heel veel andere mensen, ik zou het niet weten en ik hoef het niet uit te zoeken) naar de hemel gaan. Met dat vertrouwen leef ik door, elke dag weer. Maar ik ben ook heel vaak kwaad op God geweest en nog steeds. Maar toch ga ik door.

Op mijn nieuwe school waar ik de opleiding economie volg, had een leraar ook iets door. Na een tijdje heb ik het besloten hem te vertellen. Ik heb mijn littekens op m'n armen hem laten zien. Hij schrok, heeft hij mij later verteld. En dit waren alleen nog maar littekens van 2 jaar oud. Ondertussen had ik ook al in m'n benen gesneden, die wonden waren nog vers. Ik had gesneden op m'n heupen nadat ik weer iets fout gegeten had. Had een patatje gehad en ik faalde weer. Naast het snijden ben ik ook gaan stompen. Blauwe plekken overal op m'n lijf, het deed meer pijn en ze gaven ook geen littekens. Ook bij het thee zetten goot ik wel eens "per ongeluk" kokend heet water over mijn handen heen. Deed zeep in m'n ogen om te kunnen huilen, ik was bang dat ik het niet meer kon. Ik schrijf dit allemaal wel in de verleden tijd maar ik doe het nog steeds. Die leraar heeft mij weer verwezen naar dezelfde instantie waar ik ook naar toe zou gaan op die andere school. En na enige weken kwam daar een afspraak. M'n ouders wisten in die tijd ook nog helemaal niets, ik wilde het niet achter de rug van hen om doen dus toch maar eens vertellen. Ik zat er zo ontzettend mee dat ik me eerst vol gegeten heb, daarna heb ik alles weer overgegeven en ben ik op bed gaan liggen en huilen. Ik hoorde m'n ouders naar boven komen en heb hen geroepen. Ze waren ontzettend bezorgd en ik heb gezegd dat ik hulp zou zoeken. Niet verteld dat ik het al gedaan had en er al een afspraak gemaakt was, ook niet dat ik mezelf verwond maar alleen dat ik me zo ongelukkig voelde. Zo dat was dan geregeld.

De datum van die afspraak naderde snel, was ontzettend zenuwachtig. Vond het vreselijk. Die leraar is met me meegegaan, anders was ik niet gegaan. Zag het nut niet in van hulp zoeken. Was er zelf mee begonnen dus moest er zelf ook maar weer mee ophouden. Het gesprek was met één woord vreselijk. Hij stelde me ontzettend veel vragen en schreef ook nog alles op. Ik had het moeilijk, was gespannen en na 3 kwartier klapte ik helemaal dicht, er kwam geen woord meer uit mijn mond. Toen heeft hij m'n leraar erbij gehaald om te bespreken hoe het verder moest. Toen kwam hij met zijn conclusie: zwaar depressief en ernstige vorm van automutilatie. Maar het was wel te genezen zei hij. Medicatie zou wel kunnen in de toekomst. Medicatie?... dat nooit. Ik depressief???? Nee dat kan niet, dat is iets voor oudere mensen die iemand verloren zijn, werkeloos, ernstige ziekte hebben of zo. Maar ik nog maar 16 springlevend en depressief? Nee ik had het nooit gedacht. Ik ben doorverwezen van de jeugdzorg naar een psychiatrische instelling met ambulante vorm (gesprekstherapie). Ik wacht nog steeds op die uitnodiging om daar de eerste keer heen te gaan.

Ik ging dus met die leraar weg, de roddels gingen gelijk al in het rond. Die dag daarna werd het tegen mij gezegd. Toen kon ik er niet meer om heen en heb het m'n beste 5 vrienden en vriendinnen verteld. Ze schrokken en hadden dit nooit, maar dan ook nooit van mij verwacht. Ze wisten er geen raad mee en zijn toen maar naar die leraar gegaan. Ze hebben ook verteld dat er roddels waren, hij houdt daar helemaal niet van en heeft toen met de klas besproken dat er wat aan de hand was. Langzaam wist iedereen het, ook de leraren zijn bijna allemaal op de hoogte.

Voel me nu eigenlijk er nog ellendiger door nu bijna iedereen het weet. Ze willen me allemaal helpen maar zij kunnen niet veel voor me doen en dat weten ze ook wel. Het enige wat ik gevraagd heb is gewoon doen, net als altijd. En het enigste wat wel helpen kan is bidden. God geeft me kracht om door te gaan en ooit zal ik eens gelukkig worden! Ik geloof daarin.

Heb nu op school wel hele goede gesprekken met m'n mentor. Hij is heel aardig voor me en kon wat meer vertellen. Familieleden van hem werken ook in de psychiatrie. Het gaat nu niet beter, helemaal niet. Ben echt aan het lijnen, eet heel weinig en sta continu op de weegschaal. Het is niet goed, ik weet het maar het is een soort verslaving. Voel me eigenlijk steeds ellendiger en heb helemaal nergens meer zin in. Zelfs m'n allergrootste hobby paardrijden, laat ik zitten. Nee ik zie geen toekomst meer maar anderen om me heen wel.

Ik hoop dat ik hier ooit uit kom, maar dat doe ik niet alleen. Ik kan het niet alleen. Gelukkig dat ik nieuwsgierig ben, ik wil weten wat er met me aan de hand is en daarom ga ik verder met de hulp die ik krijg. Eerst gewoon voor het eerste gesprek en ik kijk daarna wel of ik vind dat ik er mee door moet gaan.