Zelfverwonding

Artikel 4: Kenny (20) was jarenlang depressief

"Ik voelde me al langer niet goed in mijn vel. Maar een jaar of drie geleden stapelden de woede en frustratie zich zo erg op dat ik regelmatig depressief was en zelfs met de gedachte aan zelfmoord speelde. Ik ben altijd een perfectionist geweest en ik legde voor mezelf de lat heel hoog, te hoog. Hoe het begonnen is, kan ik niet onder woorden brengen, maar op een avond ben ik mezelf gaan verwonden. Ik sneed mezelf letterlijk in de armen en hoe vreemd het ook mag klinken: het luchtte op. Het deed me even al mijn zorgen en ellende vergeten. Maar daarna werd ik overvallen door schaamte en moest ik al mijn aandacht richten op het verbergen van mijn verwondingen. De relatie tussen mij en mijn ouders is nooit echt slecht geweest, al hadden we weinig persoonlijk contact.
Gelukkig had ik op school een goede vriend die ik in vertrouwen heb genomen. Hij was heel geduldig: hij liet me vertellen en luisterde, maar hij dwong me tot niets. Toen hij mijn verhaal gehoord had, besefte hij dat het allemaal veel ernstiger was dan hij verwachtte. Hij raadde me aan om hulp te zoeken. Maar ik wist niet waar of hoe ik die vinden kon.

Toen de grote vakantie aanbrak, viel ik in en zwart gat. Ik kon niet meer naar de dokter gaan zonder dat ze het thuis wisten, en mijn medicatie raakte op. Ik voelde me zo in het nauw gedreven dat ik op een avond alles heb opgebiecht aan mijn moeder. Ze reageerde geschokt, maar ze was er voor mij. Ook mijn vader is me blijven steunen. Ik ben mijn ouders daar heer dankbaar voor. Ze stuurden me meteen naar onze huisarts, die me doorverwees naar een psychiater. Het leek allemaal serieuzer dan iedereen dacht, want ik kwam al snel in een crisisopvangcentrum terecht. Een week ben ik daar gebleven. Maar behalve wat bezigheidstherapie gebeurde er niets.
Ik ben terug naar school gegaan en heb mijn diploma van de middelbare school gehaald. De gesprekken die ik ondertussen met een psychiater had, waren niet voldoende. Uiteindelijk ben ik opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis, en de therapie die ik daar kreeg heeft vele nieuwe wegen voor me geopend. Al was de diagnose die er werd gesteld - borderline - wel een behoorlijke klap voor me. En dan vooral het feit dat deze aandoening niet echt te genezen is.

"Ik sneed mezelf letterlijk in de armen en hoe vreemd het ook klinkt:
het luchtte op. Het deed me even al mijn ellende vergeten."

Mijn ouders wilde ik er het liefst buiten laten om hen niet te schokken. Ik zat vol schuldgevoelens en wilde hen daar niet mee belasten. Een psycholoog was een optie, maar toen ik hoorde wat de consultaties zouden kosten, schrok ik. Het CLB (Centrum voor Leerlingenbegeleiding) leek me dan weer te riskant. Misschien zouden zij mijn ouders wel inlichten. Ik onderzocht nog een paar alternatieven, maar kwam telkens tot de ontdekking dat ik onmogelijk hulp zou kunnen krijgen zonder dat mijn ouders er lucht van kregen.
Ik belde zelfs naar een jongerentelefoon, nadat ik eerst gechecked had of het telefoontje niet vermeld zou worden op het factuur van mijn ouders. Maar dat viel tegen: ze behandelden me als een klein kind en gingen niet dieper in op mijn echte problemen. Uiteindelijk ben ik via mijn vriend bij een leraar terechtgekomen die ik kon vertrouwen. Hij heeft me naar een psycholoog in een sociaal centrum doorgestuurd. De bezoeken waren er gratis, en de arts die me behandelde ook, maar alles moest tijdens de schooluren gebeuren en dat leverde dan weer veel vragen van mijn medeleerlingen op. De dokter waar ik terecht kwam, schreef mij antidepressiva voor.

Voor mijn opname heb ik op het internet informatie gezocht over onderwerpen als zelfverwonding, depressie en borderline. Wat me opviel was dat er in België veel minder informatie over die onderwerpen te vinden is dan in Nederland.
Ik ben een tijdje lid geweest van een Nederlandse lotgenotengroep. Ik kon er mijn ervaringen kwijt en voelde herkenning in die van anderen, maar een nadeel was dat ik ook soms door allerlei wanhopige berichten werd meegesleurd in een negatieve spiraal. Ik heb daarom zelf een website gemaakt, vrij uniek in België die steun en info biedt aan mensen die zichzelf verwonden. In een jaar tijd waren er zevenduizend bezoekers op de site, wat de noodzaak ervan onderstreept.
Ondanks de up en downs ziet mijn leven er nu goed uit. Ik heb een baan als verkoper in een elektriciteitszaak en woon samen met mijn vriendin die ik tijdens de therapie heb leren kennen. Ze heeft ook borderline en we begrijpen elkaar als geen ander. We hoeven onze energie niet te steken in het onder woorden brengen van iets wat niet altijd in woorden uit te drukken is. We zien onze toekomst hoopvol tegemoet."

Interview: Diane Broeckhoven.

bron: Libelle