Zelfverwonding

Artikel 1: De vrouw van Patrick (49) lijdt aan het borderlinesyndroom

"Al jaren leven mijn kinderen en ik op het scherp van de snede door de onberekenbare stemmingen van mijn vrouw. Ik dacht dat ik de enige was die zwaar onder leed, maar toen ze twee jaar geleden in het ziekenhuis werd opgenomen met een dubbele beenbreuk, was ik geschokt door de reacties van mijn puberdochter en -zoon. Ze waren opgelucht dat er even rust in huis was en ze zeiden zelfs dat ze, behalve voor wat praktische zaken, hun moeder niet zouden ze missen. Dat was het moment van de waarheid voor me. Misschien had ik de voorbij jaren te veel aan mezelf gedacht. Ik was enkele keren depressief geweest door Suzannes onvoorspelbare reacties, haar agressieve buien en stemmingswisselingen. Maar ze was altijd een zorgzame mama geweest, waardoor ik niet begrepen had dat ook de kinderen onder haar gedrag leden. Ik schrok van hun verhalen. Ook zij leefden constant in angst, zij konden niet met hun moeder communiceren en vreesden haar uitbarstingen.

Belangrijke documenten zijn of het huis uit of gekopieerd, omdat Suzanne in haar drift soms alles vernietigt. We hebben een aangepast slot zodat we niet langer op straat staan als ze aan de binnenkant de deuren sluit. Onze dochter, nu negentien, heeft een auto zodat ze in geval van nood naar mijn moeder kan vluchten. Ze Gaat daar trouwens binnenkort wonen, omdat ze de spanningen niet langer aankan. Onze zeventienjarige zoon heeft zijn eigen toevluchtsoord: hij kan altijd bij een vriend in de buurt terecht. Voor hem is de hele toestand nog veel ingrijpender dan voor zijn zus, die wat subtieler in het leven staat. Mijn zoon heeft een aan autisme verwante stoornis en heeft de aanleg voor het borderlinesyndroom van zijn moeder geërfd. Bovendien heeft hij leerproblemen en kan zich moeilijk uiten. De sfeer thuis doet daar natuurlijk geen goed aan. Hij heeft behoefte aan een sereen gezinsleven en aan een mama bij wie hij zich veilig voelt. Hij mist stabiliteit.

"Een van mijn grootste angsten is dat Suzanne zich, net als haar vader, van het leven zal beroven: ze dreigt er dagelijks mee!"

Ik heb toen met onze huisarts gepraat. hij kon het ziektebeeld niet meteen benoemen, maar vertelde me dat het er niet goed uitzag. Mensen die dit soort gedrag vertonen, weigeren meestal alle hulp. Door een specialist werd vrij snel de diagnose gesteld: het ging om borderline. Bij Suzanne zou het een gevolg kunnen zijn van de psychische mishandeling uit haar jeugd. Ze was de oudste van acht kinderen en heeft erg onder de ziekelijke jaloezie van haar moeder geleden. Haar vader had ook een persoonlijkheidsstoornis en heeft op zijn eenenvijftigste zelfmoord gepleegd. Ik ben bang dat ook mijn vrouw dat zal doen: ze dreigt er bijna dagelijks mee!

De diagnose was dan wel gesteld, maar over haar ziekte praten wilde Suzanne niet, laat staan dat ze hulp aanvaardde. Omdat de toestand thuis verslechterede en ik als vader steeds meer met mijn rug tegen de muur stond, ging ik zelf in therapie. Na een tijd kreeg ik Suzanne eindelijk mee en het leek wel of ze in mijn therapeute voor de eerste keer in haar leven iemand gevonden had die haar echt begreep. We beleefden daardoor zelfs het mooie jaar uit ons vijfentwintigjarige huwelijk. Maar toen gaf ze plots de therapie op en weigerde ze medicatie of ziekenhuisopname. De toestand is ondertussen zo verslechterd, dat mijn kinderen en ik voortdurend in angst leven omdat haar buien soms vreselijk escaleren. We hebben ook ontdekt dat ze veel meer drinkt dan goed voor haar is.

Zelf heb ik gelukkig een goede band met mijn therapeute en krijg ik veel steun van het Centrum voor Leerlingenbegeleiding. Beiden raadden me aan zo snel mogelijk te scheiden. Ik zou er mezelf en mijn kinderen een grote dienst mee bewijzen. Puur rationeel weet ik dat een scheiding veel problemen zou oplossen, maar emotioneel gezien is het een stap die ik moeilijk kan zetten. Vijfentwintig jaar huwelijk schrap je niet zomaar uit je leven. Ons zelfgebouwde huis mag dan theoretisch gezien maar een hoop stenen zijn, het zou toch pijn doen het te moeten verkopen of verlaten. Financieel zou het er niet makkelijker op worden, want ik vind het mijn plicht om in het levensonderhoud van mijn vrouw te blijven voorzien. Ze heeft zelf niet om haar ziekte gevraagd en ik weet dat ze in haar goede momenten spijt heeft van wat ze ongewild aandoet.

Toch vind ik ook dat we recht hebben op een ander en beter leven. Soms durf ik wel eens te dromen van een nieuwe relatie, met een sterke vrouw die mijn kinderen kan bieden wat ze zo gemist hebben: een veilig nest en een luisterend oor. Misschien een speld in een hooiberg. Maar ik blijf me vastklampen aan het idee dat er ook voor mij een aangenamer leven moet zijn weggelegd. Soms vraag ik me af hoe ik dit leven heb volgehouden en waartoe het ons zal leiden. Een goede vader zijn voor mijn kinderen is het enige wat ik kan doen..."

Interview: Diane Broeckhoven.

bron: Libelle