Biografie

 

 

Ignace Baert : geboren te Kortrijk op

15 oktober 1950 .

Ignace heeft zijn muziektalent al meegekregen van in de wieg.Het zit bij de familie Baert zeker in de genen. Zo speelde zijn vader saxofoon en klarinet in bigbands vooral in West-Vlaanderen, grootvader langs moeders kant speelde Lichterveldse accordeon zonder vooropleiding. De familie langs vaders kant was muzikaal tot de grootmoeder toe. Vader repeteerde alle stukken voor zijn orkest thuis, vandaar de ruime repertoirekennis van Ignace.

Op negenjarige leeftijd gaat Ignace naar de muziekschool te Kortrijk. Na 1 jaar notenleer volgt hij privéles accordeon bij Hugo Hoste in Heule, terwijl hij verder muziekschool loopt. Het eerste jaar notenleer beëindigt hij trouwens met 99 % , samen met Ronny Delombaerde (nu dirigent van het Kortrijks Lyrisch Toneel).

Tijdens het derde jaar muziekschool volgt hij piano bij François Glorieux waar hij twee jaar in de tijdspanne van 1 jaar overbrugt. Hij blijft ook verder accordeon volgen. Na het vierde jaar muziekonderwijs en het derde jaar piano haakt hij af wegens te zwaar in combinatie met de humaniorastudies en de gezondheid die het soms wat liet afweten.

In het balorkest "The Top Players" waar vader meespeelde valt op zeker moment in de zomer van 1967 de orgelist-zanger weg wegens ziekte en op één week tijd moet Ignace inspringen en hem vervangen voor een repertorium van 5 uur muziek. Het wordt ploeteren en zweten. Gelukkig had de band een bandopname en daarmee gaat Ignace dus in die ene week alle nummers ontleden en opschrijven (de akkoorden, de intro's en de solonummers voor hem). Tijdens het eerste optreden (een huwelijk in Desselgem) moet hij al na een half uur van het podium wegens maagkrampen, maar kan na een tijd weer zijn taak opnemen. Dit gebeurt de volgende optredens nog een paar keer,maar na enkele weken begint het allemaal vlot te verlopen. De eerste keer dat hij in het orkest speelde kon hij amper 3 nummers uit het hoofd : Red River Rock (begintune van het orkest), A whiter shade of pale (Procol Harum) en het eindnummer. De rest was zoeken in de kladblaadjes die hij in die ene week maakte. Aangezien hij niet meer gewoon was van muziekpartituren te lezen, stond alles in letterschrift genoteerd.

Na het 6de jaar economische start hij in 1968 aan het Koninklijk Conservatorium in Gent aan de middelbare graad notenleer bij Jacques Maertens en piano bij Mevr. Schroyens. Het wordt een jaar waar zijn goedgetrainde oren goed van pas komen want van noten lezen of ritmes opschrijven komt er in de eerste weken niet veel van in huis aangezien hij alles vergeten was wat hij in zijn jeugdjaren studeerde in Kortrijk. Maar al heel vlug komt alles terug en slaagt hij toch in dit jaar met 86 % en gaat dus over naar de hogere graad. De eerste keer faalt hij (76%) omdat de achterstand die hij had ivm het sleutellezen (7 sleutels) te groot is en na een tweede poging slaagt hij met 84 % voor zijn eerste prijs notenleer. Dit vooral door zijn theorie en dicteepunten waar hij 50/50 haalde.

Vanaf 1968 wordt het orkest, waar hij vooral de popnummers voor zich nam, ook het begeleidingsorkest van zanger en journalist E. Marijsse. Intussen maakte hij reeds zelf liedjes voor E. Marijsse en voor zichzelf. Het eerste liedje dat op een single uitkomt is de B-kant van "Leven,leven laten leven" van Erik Marijsse en heet "Liefde", waar hij op een tekst van de zanger muziek zet. Daarna komen nog vele nummers van E. Marijsse van de hand van Ignace, o.a. "Kijk naar omhoog" waarmee hij de eerste plaats van de Vlaamse top tien behaalt. Intussen schrijft Ignace ook eigen nummers en mede door de steun van Erik kunnen ze een eerste plaatje uitbrengen in eigen beheer namelijk "Lilac".

Het orkest "The Top Players" is intussen van naam veranderd naar "The Lilac Street Band",genoemd naar de straat in Kortrijk waar Ignace woonde (Seringlaan) en zijn moeder nog altijd woont. Aangezien de band nu ook regelmatig in alle windstreken van België gaat spelen verandert de bezetting van het orkest regelmatig. Ignace, die op het conservatorium in Gent zit introduceert enkele nieuwe muzikanten en zo ontstaat een band met 6 leden. Er wordt regelmatig soulmuziek gebracht, maar ook medleys à la James Last worden met enthousiasme onthaald door het publiek. Alle arrangementen en partituren worden door Ignace thuis uitgeschreven. Na enkele jaren samen begint er wat jaloersheid op te treden bij de bandleden omdat zij dachten dat Ignace meer werd betaald voor die orkestraties en split de band. Na ongeveer 1 jaar gebeurt hetzelfde weer met nieuwe bandleden. Nu gaat Ignace en nog drie andere muzikanten de groep vormen. Intussen werd "Bestseller" van The Lilac Street Band zomerhit in 1971 op radio 2 . In oktober 1971 gaat Ignace, als lid van The Lilac Street Band, het "Yamaha World Popular Song Festival" in Tokio doen, dit zonder zijn band maar op aanvraag van de platenfirma RKM (Roland Kluger) omdat de reiskosten voor zo'n bende (toen nog met zijn zessen) te hoog bevonden waren door de platenfirma. Het was sedert de single "Annelise" in 1970 dat hij een contract had bij die firma. Ignace vertegenwoordigde België op dit festival en behaalde de finale, waar hij voor 15.000 mensen in de Budokanhall zijn liedje "Bestseller" moest brengen. Heel toevallig kwam hij daar ook onze Ann Christy tegen die Zweden vertegenwoordigde.

Leuke anekdote: Bij de eerste repetitie ziet hij dat het grote festivalorkest maar gedeeltelijk meespeelt met de begeleiding van "Bestseller". De arrangeur uit België was vergeten de partituren uit te schrijven voor de strijkers. Dus Ignace op zijn hotelkamer nog vlug de partituren uitgeschreven en de volgende repetitie met het hele orkest aan de slag. Gelukkig nog net op tijd.

Daarna volgen nog enkele singles met de groep.Eén van de groepsleden Jaak Vande Ginste, momenteel nog altijd gitaarleraar in Kortrijk, is nog altijd een goede vriend, maar ook met nog enkele andere muzikanten van de eerste lichting heeft hij nu nog regelmatig contact.De laatste single "Harmony" is deels instrumentaal, deels gezongen. De instrumentale kant wordt heel veel gebruikt als achtergrondmuziek bij het spelprogramma "Micro-Macro" op BRT.

Ignace zal vanaf nu solo verdergaan met als manager E. Marijsse."More than sympathy", 1 uit de vier voorgestelde liedjes aan Roland Kluger, wordt naar voor geschoven om op single uit te komen. Ignace maakt het arrangement en leidt de opnames in Des-studio in Brussel. Via een promotie langs radio Veronica (Nederland) om wordt dit zijn grootste succes in 1973.

In datzelfde jaar 1973 schrijft hij het Eurovisienummer van Nicole en Hugo "Baby Baby". Ignace schrijft intussen ook nog nummers voor o.a. Rita Deneve, Micha Marah, Peter West .....

In 1974 komt zijn tweede single "Jo-Ann" uit en z'n eerste en enige album "With more than sympathy". Ook in 1974 is er een kortstondige samenwerking met Claude François in Frankrijk, en komt er een single "Michèle" (vertaling van "Jo-Ann"). Voor die samenwerking moest Ignace wel een naamsverandering ondergaan omdat de naam Ignace in Frankrijk altijd werd gelinkt met het idiote typetje uit een succesfilm van Fernandel.

In 1975 vormt Ignace een team met Micha Marah en Raymond Van Het Groenewoud en behalen ze de tweede plaats op het Yes Festival in Oostende. Met hetzelfde team knutselen ze een volledig muzikaal programma in mekaar en doen mee aan het NordRingfestival in Oslo, dit voor radio 1.

In 1976 begint Ignace aan zijn legerdienst die hij wegens zijn gekendheid in Vlaanderen vervult in Wallonië. Daar houdt hij nu nog twee franstalige vrienden aan over.

In 1977 begint Ignace les te geven aan diverse scholen in en rond Roeselare en doet een stap opzij wat de muziekwereld betreft.

De muziekmicrobe begint weer te kriebelen en in 1984 begint hij weer liedjes te schrijven voor diverse mensen, o.a. Jimmy Frey. Een volledige nieuwe start neemt hij in 1988 met een nieuwe opname van "More than sympathy". In 1989 kan John Terra hem overhalen deel te nemen aan de Baccarabeker in het casino van Middelkerke. Samen met Erik Goossens en Ann Dewinne verdedigt hij de Limburgse ploeg van coach John Terra. De overwinning van de baccarabeker wordt een mooie beloning.

In 1990 begint Ignace les te geven aan de showbizzschool te Oostende, dit voor een 10-tal jaar. Ook in Roeselare blijft hij muziekles geven in het dagonderwijs. Van 1989 tot nu blijft Ignace verder muziek maken voor verschillende mensen, onder meer Niels William, Gunther Levi, Liliane St. Pierre, Marjolein........ Artiesten (o.a. Bart Kaëll en Claire Berthorelly) muzikaal begeleiden op piano gebeurt ook heel regelmatig.

In 2004-2005 gaat hij de studio in om een 12-tal zelfgeschreven pianonummers op te nemen. Tot nog toe is er niet uitgemaakt wanneer dit op CD verschijnt.

Momenteel (2007) gaat hij steeds vaker de baan op als zanger-pianist en begeleider van zijn zoon Yuri die ook de muziekmicrobe in de genen heeft.