Gedichten
Van Londersele dicht uit een doorleefde onvrede met de realiteit. Maar de milde ironie maakt zijn vlucht in de taal en zijn zucht naar romatiek fundamenteel asentimenteel, zoals ook Nic van Bruggen p.p. opgemerkt heeft:
« Van Londersele is onmiskenbaar romantisch door de individuele, op eenzaamheid gerichte subjectiviteit. Maar de verwoording verzinkt nooit tot gratuite gevoeligerheid. De taal van deze poëzie is secuur en puur, vol gelaten ritme en melodie en functionle beelden die met veel gevoel voor nauwkeurige zeggingskracht in de structuur van de gedichten geïntegreerd worden. Deze verstilde, soms droefgeestige getuigenispoëzie is in haar genre een opmerkelijke prestatie van dichterlijke zelfbeheersing. »
Mijn Geboomde Vader (1980);
Een Nagelaten Liefde (1984);
Invoelen (1988);
Een Jaar Van September (1992);
Een Mens Op De Bodem (2001);
Tot zij de wijn is (2009);