Eerbetoon aan Dimitri








 


 


   

Waar blijft de tijd, de tijd die uiteindelijk verdwijnt  in de eeuwigheid, en daarin die mensen meenemende waar je iets mee had.Bij sommige mensen gebeurt dat als het moment van overlijden gekomen is dan overvalt je dat, het komt koud op je dak vallen zogezegd.
Dat overkwam mij vorige week toen een vriend mij belde om het overlijden te melden van Dimitri van Toren in de leeftijd van 74 jaar, een zanger die ik middels zijn muziek op LP kende van begin jaren zeventig.
Toen ik ‘Hé kom aan’ beluisterde was dat het begin van een periode van ruim vijfenveertig jaar niet meer weg gaan uit mijn beleving en leven, middels kennissen vrienden concerten LP,s CD,s en dat is nog al wat.
Hij bleef verrassen en verbazen met zijn oeuvre, het virtuoze het aan elkaar knopen van woorden en zinnen.
Maar ook inhoudelijk waren de teksten altijd actueel en aan de orde.
Hij benoemde zingend “Het Leven” in alle hoedanigheden, hij nam je mee aan de hand en bracht je van spiegel naar spiegel, van herkenning naar herkenning, hij liet je leven beleven en liet je voelen waar het pijn deed alles was intens!
Een troubadour die zijn gelijke niet echt had, natuurlijk kwamen er mensen dicht in zijn buurt daar waar het over gevoel en benoemen gaat, iemand die ik noemen wil is toch wel Bart Herman . Deze Vlaming vergezelde hem de tweede periode van zijn leven, als duo ook af en toe en dus was het ook bijzonder hen te mogen ontmoeten en gadeslaan al dan niet letterlijk!
Als een rode draad loopt hij door mijn leven met een scala aan liedjes die echt overal overgaan, van kinderen tot protest tegen kernbewapening, van liefdesverdriet tot dan weer uitbundig blij zijn, en niet te vergeten ‘de dierentuin’, en het was gratis belangeloos voor niets! Dimitri moest knokken om zich een plek te bevechten op het podium van de kleinkunst en op het Hilversumse podium van de radio.
Het komt in een liedje van hem nog voor waarin hij zingt over dat zijn liedjes geboycot worden door de radio!
Maar hij bleef zijn overtuiging volgen, ook in de periode dat hij er amper de kost mee kon verdienen.
Maar hij ging altijd weer terug naar… zijn tulpen rood en bruin en naar zijn achterbalkon want daar lag zij in de zon! ……diedeldangdang……….
Een man met een visie en met geloof in zijn eigen boodschap, een troubadour en een rijmelaar.
Geen man van het volk, daar was hij te uniek en te apart voor, wel een man met een uitgesproken eigen mening en bovenal een eigen visie!

Dimitri dat je in “Vrede mag Rusten”, bedankt voor al die mooie momenten en mooie liedjes.
Ik zal je niet vergeten, en met mij meer mensen, dat weet ik zeker.
E staren steeds meer mensen naar de Hemel nu weet ik ook waarom, want uiteindelijk zweven we straks allemaal samen door de Eeuwigheid!

Goed Goan.

Jaap Kanis

Jaap.kanis@planet.nl