Longueville TT 23 augustus 2003

Door: Adri Haine

Longueville, een rustig dorpje zowat halverwege Grez-Doiceau en Incourt, net over de taalgrens in dit zachtgolvende deel van Waals-Brabant. Dit weekend is het daar groot feest, en een onderdeel van die feestelijkheden vormt een VTT tocht. Als ik om 7u50 aankom, na een ritje van 17 km van bij mij thuis, is er nog niet veel gaande in de ‘Salle des Fêtes’. De organisatie is de sporen van de 60-plussers-party van vannacht nog aan het opkuisen, en na even gewacht te hebben, mag ik inschrijven voor een tocht van 45km. Die tocht bestaat grofweg uit 2 lussen, 1 van 25 km die ons via Chaumont-Gistoux eerst naar het zuiden brengt, om vervolgens in oostelijke richting te trekken, langs Opprebais en Dongelberg. Dan wordt er via Roux-Miroir en Pietrebais terug naar Longueville gereden. Hier wacht ons een bevoorrading waarna we voor een 2^de lus van pakweg 20 km in westelijke richting naar Héze, Bonlez en Gistoux trekken. Ik krijg de ganse uitleg een paar keer te horen, men drukt mij op het hart eerst de 25km pijltjes te volgen, en pas na de bevoorrading de 45 opschriften. Ik krijg ook nog mee dat er ‘beaucoup de trous’ in het wegdek zijn. Tja, dat is VTT nietwaar? De ‘Chapelle du Cheneau” is zowat de draaischijf waarrond de 2 lussen geplaatst zijn.

Ondertussen is mijn bikemaat en mede-Rood Lintje Kris Bertels ook gearriveerd en we vertrekken. Buiten ons is er nog niemand te zien. Het gaat al direct richting de Chapelle waar we naar links richting Roblet gestuurd worden. Het parkoers komt me bekend voor, en dit niet voor de laatste keer, want het loopt samen met de Accro Bike. Dit is een chrono die hier elk najaar door mijn club, de Blancs Gilets, georganiseerd wordt. Wie Accro zegt, denkt direct aan pittige klimmetjes en afdalingen, en inderdaad, er zit al direct een serieus en technisch moeilijk kuitenbijtertje in. Wat later zakken we via een mooie holle bosweg naar Champ’taine, een gehucht van Chaumont-Gistoux. Via zanderige veldwegels gaat het nu richting Sart-Risbart en Opprebais. Hier en daar zit er een korte passage door een holle weg of een eindje bos in, en het valt me meermaals op aan de nu uitgedroogde geulen dat je hier beter niet komt biken als het geregend heeft. Voorbij Sart-Risbart moeten we even gokken, want op een T staat er geen pijltje. Links en inderdaad, goed gegokt. De pijltjes ; ofwel grote pijlen van O2 Bikers, ofwel fluo markeringen waar de ondergrond het toelaat, zijn vrij summier aangebracht maar we zijn toch geen enkele keer verkeerd gereden. Je merkt wel dat ze niet door mountainbikers zijn aangebracht.

Plots staan we voor een pas omgeploegd veld, de boer had hier geen zin om een extra dagje te wachten, en hij heeft de weg gelijk ook maar meegeploegd. Tja, we zijn hier niet in een Alpenmarathon , waar men zo iemand waarschijnlijk ter plaatse lyncht moest hij dit aandurven. Hier moeten we even improviseren en we rijden langs het veld naar links. We komen op een weg uit, die we rechts nemen en die wat later terug de weg kruist die we oorspronkelijk dienden te volgen. We komen nu in Dongelberg waar we een mooie klim krijgen die ons onder 2 brugjes door de bos en even later een kasseibaan stilletjes terug richting Roux-Miroir brengt. We dalen nu af naar Pietrebais en hier krijgen we een mooi smal wegje langs de schrikdraad van een wei voorgeschoteld. Ik herinner me nog levendig dat ik hier een paar jaar geleden bijna door de modder verzwolgen werd toen de lange tocht van de Accro Bike nog tot hier kwam. Nu ligt alles er opgedroogd bij, het is enkel opletten in de vele geulen. Via de grote en kleine boerderij “Haquedau” rijden we langs leuke bospaadjes terug richting Longueville. We komen op de betonbaan van Héze naar Longueville en via de Chapelle du Chêneau voltooien we onze eerste lus. Ik heb 28.5 km op m’n teller als we na 1u27 aan de inschrijving terugkomen. Hier is ook de enige bevoorrading. Veel stelt die niet voor, want er zijn enkel appelsienen en wat water. Ik merk dat er ondertussen toch al wat wagens staan, dus vermoed dat er nog wat bikers onderweg zijn. We vertrekken nu voor de korte lus, en via de welgekende Chapelle gaat het rechts richting Héze. Het landschap wordt nu wat heuvelachtiger, we zijn midden in “Accro Bike country” . Hier en daar volgen we een stukje van deze chrono, soms in omgekeerde richting, en de klimmetjes volgen mekaar nu snel op. Ik heb geen macht in de benen en Kris moet regelmatig wachten. Ik ken dit terrein hier nochtans als mijn broekzak, maar een zware antibiotica kuur, en een pijnstiller de nacht ervoren zorgen ervoor dat ik met flanellen benen onderweg ben. Zelfs in de afdalingen moet ik passen want ik heb gewoon geen kracht om mijn stuur vast te houden als de snelheid te hoog wordt. Het Bois de Glabais biedt ons een mooie lus bergaf, bergop en dan langs de viskwekerij en via een singletrack tot aan een wentelpoortje . Een klim wordt gevolgd door een snelle asfaltafdaling richting richting Bonlez waar we naar links een nieuwe singletrack induiken die het riviertje “le Train” een tijdje volgt. De track is omzoomd met netels langs de ene kant en prikkeldraad aan de andere. Wij kiezen voor de netels. Aan het eind gaat het terug richting “Bois de Chaumont” . Eerst steil klimmend over grove stenen en later via de beruchte “klim aan de rode stenen muur” uit de Accro weer heel voorzichtig naar beneden. Alweer steil omhoog nu en we zitten na een korte passage over zanderige boswegen terug op de hoogvlakten van Chaumont-Gistoux. Na een tijdje op een betonbaan gefietst te hebben en na 17 km komen we terug aan de Chapelle du Chêneau . Exact 45.5 km op de teller en een kleine 550 hoogtemeters. Jammer van de slechte benen want ik had die laatste lus anders met plezier nogmaals gedaan. Nu enkel Kris bedanken voor het gezelschap, en zijn geduld ! Al bij al een kleine , landelijke , organisatie, zonder sponsoring maar wel met een leuke tocht door een interessante streek. Alles kon hier beter, maar eigenlijk stoorde het mij niet dat de bepijling maar net voldoende was, de bevoorrading op niet veel trok, en dat er geen volk was. Ik heb een mooie tocht gereden, en kom hier zeker nog terug, misschien volgende week al als ik tegen dan terug benen heb, want ik ken nu weer een paar nieuwe weggetjes die ik aan m’n vaste trainingsparkoers kan toevoegen.

Adri Haine 23 augustus 2003