21 Mei , zaterdagavond. Na een
droge dag begint het plots goed te gieten in Blanden en omstreken. Hmm, met de
Meerdael Classic , een organisatie van de Downhill Bikers, morgen op het programma besluit ik om toch
maar mijn fiets met Schwalbe Jimmy’s te nemen en de bike met Schwalbe Racing
Ralph semislicks op stal te laten staan. Ik krijg een SMS’je van mijn BigM
bikebuddy : achterderailleur is kapot en toen hij vandaag een vervanging ging
halen hebben ze hem een verkeerd model meegegeven. Dus geen rit morgenvroeg
voor hem. Gelukkig heeft een oude jonge copain me gevraagd of ik zin had met
hem mee te fietsen, zodat ik toch nog wat gezelschap heb.
22 Mei, zondagochtend. Ik word
wakker rond 6 uur en staar in een fris zonnetje. Het gras ligt er nat en
dampend bij en er is geen wolkje aan de lucht ;
het belooft een mooie dag te worden. Om 7u20 sta ik aan de inschrijving
in het cafetaria van de “Zwarte Duivels” in Oud-Heverlee,
na een kort fietsritje van 5km van Blanden
naar de Zoete Waters. Ik krijg een
geel polsbandje omgehangen door de vriendelijke dame aan de 100Km inschrijving
en wacht nog even tot “Tarzan” , mijn makker van vandaag, komt opdagen. Hij is
al door de bos gereden want zijn fiets hangt vol modderspetters.
Om 7u34:58
geven wij ons inschrijvingsbriefje af aan een vriendelijk en knap blondje en om
7u35 draaien wij met de glimlach het Heverleebos
in voor de eerste natte kilometers die ons via goedlopende bospaadjes via Vaalbeek en Blanden in het Meerdaelbos
brengen. Even opletten aan de oversteek van de Naamsesteenweg waar een juffrouw
op haar bips naast haar fiets langs de
kant van de weg zit.. ze ziet er niet gekwetst uit dus zit ze hier gewoon effe
te wachten.. moet kunnen natuurlijk.
Het parkoers
ligt er vrij vettig maar goed berijdbaar bij. Door een relatief droge periode
is de regen van gisteren, die zowiezo vrij plaatselijk was, nog goed verwerkt .
Hier en daar wat plassen en als we het Meerdaelbos
uitklimmen naar de Ferme des Biches
toe zelfs een heuse modderval maar alles is mits enige overtuigingskracht van
lijf en leden goed te fietsen. Ik heb Tarzan gevraagd het wat rustig aan te
doen want ik ben herstellende van een rugblessure. Tarzan is een jonge
twintiger die een paar jaar geleden XC wedstrijden reed maar door studies en
andere redenen even gestopt is. Hij komt ook terug uit blessure na een
knieoperatie maar is zowiezo zeer sterk en een heel goed klimmer. In de
afdalingen heb ik geen moeite om hem te volgen, maar in de klimmen is hij
altijd al mijn meerdere geweest. Het feit dat ik dubbel zo oud ben als hem is
ook niet echt in mijn voordeel. Maar zoals gezegd, het is hier vooral genieten
geblazen en de eerste kilometers lopen gezwind, langs onverwachte wegeltjes in
de buurt van Tourinnes la Grosse en
zo komen we na een kleine 45 minuten al aan de eerste bevoorrading. Goed
gestockeerd met fruit, cake, koeken en als drank water of Red Bull . Ik praat
wat met de vriendelijke Red Bull girls
en kan hen halvelings overtuigen dat het eigenlijk nog wat te vroeg is voor hun
energiedrankje. Op de laatste bevoorrading zou een Red Bull mijns inziens toch
wat beter passen. Ik neem een blikje mee in mijn achterzak voor later en we
karren verder. Het matig glooiende parkoers brengt ons nu via Nodebais en Valduc terug naar het Meerdaelbos
waar we bovenaan Valduc tot mijn
verbazing de Naamsesteenweg oversteken en een verboden weg inrijden. Later hoor
ik dat ter elfder ure en met toestemming van de Boswachterij beslist werd om
deze oversteek te nemen in plaats van de gewone oversteek onderaan de helling
naar de Warandevijvers toe. Soit, we
krijgen nu een mooie stenige afdaling gevolgd door een vettige singletrack naar
Nethen toe. Daar volgen 2 zeer steile
korte klimmen; de eerste na een korte kasseistrook met een smal betonstukje in
het midden en dan verder rechtsop langsheen een afspanning aan een kiekenkot
steil omhoog. Zoals steeds en zelfs op dit vroege uur is er hier sprake van
enige filevorming , zodat ik jammer genoeg moet afstappen. Eerlijkheidshalve
moet ik er wel bij vermelden dat ik twijfels heb of ik vandaag bovengeraakt
was. Mijn achterwiel was al even aan het slippen en ik moest het steilste stuk
nog doen toen mijn voorganger er de brui aan gaf. Een snelle asfaltafdaling
later en we zitten aan de tweede steile klim die eindigt met een betonnen
trapje dat ik puur op gewoonte zonder problemen neem. Een mooie singletrack
passage bovenaan de zandgroeve van Nethen
met een technische afdaling erna en we zijn in het centrum van Nethen. Nu volgt een korte passage op
kassei alvorens we 1 van de lastigste klimmen uit de streek aansnijden. De
zogenaamde ‘lianenklim” is niet echt steil , maar doorsneden met diepe geulen
getrokken door jeeps, enduromotoren en quads. Zo vraagt men hier het uiterste
van je concentratie en terreindoorzicht om zonder afstappen boven te raken. Het
feit dat het gisteren geregend heeft helpt natuurlijk ook niet. Hier en daar
moeten we door diepe modderplassen zodat alle smeermiddelen zeer effectief van
onze kettingen gespoeld worden. Is toch lekker kicken. Het gaat nu op en af
door de velden en holle wegen en al gauw komen we aan de tweede bevoorrading, die in tegenstelling
met volgend jaar aan de bovenkant in plaats van onderaan een lange prachtige
klim door een holle weg van Nethen
richting Pecrot ligt. Ik denk dat dit
beter is want met een volle maag aan zo’n klim beginnen is toch niet zo leuk.
De Red Bull girls zijn vervangen door
Aquarius
girls maar voor de rest verandert er niet veel. Je kan je hier gerust
een breuk eten aan fruit, koeken en cake. Een dame passeert met een bakje
achteraan haar fietszadel waarin een klein hondje dapper meerijdt, knap van dat
hondje !
We steken nu
door naar “La Malaise” en draaien via
“klein Roubaix” een eerste keer naar Bossut
toe. We zijn ondertussen al zo’n 40km gevorderd en het gemiddelde ligt rond de
20kph. Ik voel me goed maar hou toch wat in op de klimmen ten dele omdat ik
weet dat het zwaarste nog moet komen, ten dele uit schrik om m’n rug pijn te
doen. We gaan stilaan richting Grez
Doiceau en krijgen een paar lange passages door de velden ten zuidwesten van Hamme Mille voor onze wielen geschoven alvorens weer terug te
lussen naar Bossut. Hier volgen een
paar mooie offroad stukken en een steile klim op verhard. De zon schijnt volop
maar er is een strak windje komen opzetten zodat enige waaiervorming zich
opdringt. Ondertussen is een derde man ons treintje komen vervoegen, Cedric van
het BMS forum, en hij volgt perfect ons tempo dat toch wel vrij stevig is. Een
mooie singletrack omhoog langs een dichtgegroeide holle weg , een stukje
veldweg, de kilometers rijgen zich aaneen. Een afdaling in lang gras met diepe
langsgeulen brengt zowel Tarzan als Cedric even in de problemen en ik kan me
nog maar net rechthouden aan Cedrics’ fiets of ik had er ook gelegen.
Maar
allez, we amuseren ons dus en het mooie weer en het schitterende decor leggen
zich onuitwisbaar vast op ons netvlies.
Het groen
en purper van de bossen steekt in tientallen nuances af tegen het waaiende
jonge graan en het bruin van de velden. Hier en daar kleuren gele en rode
bloemen het palet verder tot een ware verrukking voor het oog. Het landschap
verandert konstant. Dan zitten we in de velden, dan weer razen we via een
wortelafdaling door een holle weg aan de bosrand naar beneden. Hier en daar
staan wat bikers met een binnenband en een pomp in hun hand, op 1 bepaalde
plaats zagen we zelfs 3 man die op dezelfde plaats lekgereden waren. Via Archennes en Basse-Wavre gaat het nu langs stukjes Accro Bike naar een lange
klim die ons naar het golfterrein van Bercuit, net boven Grez Doiceau gelegen, brengt.
Een eerste goede test van het klimvermogen, ook al doordat de bosbodem
hier wat zanderig is en dus moeilijk fietst. Tarzan en Cedric verdwijnen
langzaam voor mij uit en ik leg mezelf op rond mijn overslag te fietsen. Het
draait en keert wat in Grez, we
vlammen naar beneden, keren een kasseiweg op en wat later klimmen we via een
aartsmoelijk pad terug naar 110 meter hoogte. Diepe geulen vangen hier veel
argeloze bikers, het is bijna onmogelijk om op het smalle paadje tussen de
geulen te blijven fietsen, maar we blijven het proberen.
Op sommige
plaatsen heeft het water de geulen wel een halve meter diep gemaakt, en zo’n
geulen werken als een magneet. De netels ernaast maken het werk af. Langzaam zwoegen we ons omhoog naar de
bosrand toe om wat later opgeslokt te worden door het lover . We keren terug
naar het golfcircuit. Rechts zien we de prachtige villa waar ooit het “geslacht
De Pauw” opgenomen werd. Een prachtige afdaling door een zanderige geul volgt,
zeer steil met hier en daar een boom over de weg en plassen en geulen. Ik ken
deze echter perfect van het oude “Accro Bike” parkoers en weet waar ik moet
afdraaien om langs alternatieve parallelle
paadjes zonder afstappen beneden te raken. Een korte klim volgt en wat later staan we
aan de derde bevoorrading in Dion Valmont.
Cedric zijn we kwijtgeraakt, hij was verkeerd gereden en kwam net voor wij
vertrokken de bevoorrading binnengestoven. Zoals steeds is ook deze
bevoorrading goed gestockeerd, en de vriendelijke leden van de organisatie zijn
zeer behulpzaam .
Klein
puntje toch, gelet op de omstandigheden zou het wel handig geweest zijn als er
wat smeermiddelen te verkrijgen waren aan de bevoorradingen . De ketting loopt
al een 50-tal km droog en een likje olie was welkom. Misschien een
aandachtspunt voor volgend jaar. Ik hoor wel dat sommigen geholpen zijn waar
het binnenbanden betreft.
Met zo’n
75km op de teller beginnen de benen zich nu serieus te laten voelen, en we zijn
er nog lang niet. Opnieuw een lange klim volgt. Eerst door de velden,
vervolgens via een holle weg en een tunnel onder de N25 door en nog een eindje
verder door de bos naar Wavre toe.
Onderweg pakken we nog een snelle afdaling mee. Terug in Basse Wavre kruisen we achtereenvolgens de Leuvense Steenweg en de
Dyle en volgen de spoorweg, waarna we een lange klim aanvatten naar Ottenburg toe. Een kleine 70
hoogtemeters in 1 ruk, eerst in de bossen, later onbeschut tegen de wind in de
velden . Het heeft hier gelukkig minder geregend dan in Blanden want ik heb deze velden al heel slecht weten liggen. Nu is
het echter praktisch droog en alles loopt prima.
Een mooie
singletrack met geulen erin, omlaag langs de rand van het het Bois de Laurensart en hierna volgt de
steilste klim van de dag, omhoog naar de Tomme
toe. Ik zet hier ook voet aan de grond. De ondergrond is omgewoeld door paarden
en met een middenblad van 34 tandjes als kleinste optie vooraan moet ik teveel
kracht zetten zodat mijn wiel hopeloos wegslipt. Soit, dan maar even de
benentram gebruiken. We keren nu over het veld op de Rode BLOSO route van
Overijse met zijn mooie snelle afdaling naar Florival . Hier volgt ook de laatste bevoorrading, en we moeten nu
nog zo’n 15 km afleggen tot de meet.
En het
zijn geen gemakkelijke kilometers. We moeten al direct een serieus stukje
klimmen via de Verte Voie naar “La
Malaise” toe, via kassei en later via boswegels. Zanderig en snel afdalen naar
het station van Pecrot toe, gevolgd
door de beroemde singletrack die boven en parallel met de spoorweg loopt. Hier
merken we dat de kortere afstanden ons terug vervoegd hebben. Sommigen hebben
niet de bike-handling die je van de deelnemers aan de langere afstanden kan
verwachten waardoor het op de steile stukken weer stokt. Soit, ze hebben
evenveel recht om hier te rijden en het smalle pad is inderdaad vrij gevaarlijk
en impressionant.
Een lange
klim dan, op asfalt Pecrot uit, even
verpozen op het plateau, een mooie snelle singletrack omlaag , een stukje
vlakke veldweg, wat verder terug via een smalle track naar beneden alweer Pecrot in en dan weer even steil omhoog
op de betonweg naar Nethen. Gelukkig
draaien we links en volgen even de spoorlijn, maar uitstel is geen afstel want
via het bos van Beaumont moet er
terug serieus geklommen worden. Hier gaat het voor velen zeer moeilijk. Er
staan er een paar met krampen langs de kant. Het blijft maar klimmen tot we wat
verder alweer naar beneden razen naar Nethen.
Ik passeer in de kasseiafdaling een biker die slechts 1 hand heeft . De andere
hand is afgezet en hij houdt zijn stuur min of meer vast met een stompje.
Respect hoor !
Wat verder
gaat het alweer steil omhoog het Meerdaelbos
in. Een kleine singletrack waarlangs parallel 2 wegen naar prive domeinen
leiden. Velen missen hier alhoewel de bepijling perfect was. Slaat de
vermoeidheid toe? Thuisvoordeel is natuurlijk altijd handig, ook op de volgende
klim die ons langs een prachtige bosvallei tot boven de Kluis brengt. Tarzan laat me hier eindelijk finaal achter en rijdt
verder op zijn eigen, veel hogere tempo. Ik zie hem straks wel aan de kantine.
We zitten hier in tegengestelde richting op het BLOSO parkoers van
Meerdael en ik moet de ideale lijn verlaten op de snelle afdaling naar
de Kluis toe omdat er een paar bikers
naar boven klimmen. Zij hebben voorrang en ik sluit mijn ogen en denk aan het
vaderland. Wonder boven wonder en mede door mijn hoge snelheid vlieg ik door de
modderstrook naast de rijlijn en geraak zonder vallen beneden. Langs de Kluis klimt het naar Sint Joris Weert toe, waar we via een
trapjesafdaling en een klim in een holle weg gevolgd door een slingerend
singletrackje naar de Weertse Dreef
rijden. Deze wordt gedwarst en via een paar laatste klimmetjes en de mooie
holle-weg afdaling naar het Spaans Dak toe komen we terug aan de Zoete Waters.
Nog een laatste kuitenbijter naar de parking van de Zwarte Duivels en we zijn
binnen. Ik tel 103km en 1340 hoogtemeters. Dat zijn een
50-tal hoogtemeters meer dan verleden jaar. Het parkoers is inderdaad hier en
daar lichtjes aangepast. De afpijling was voor mij prima in orde. Deze
organisatie is natuurlijk super gerodeerd , het is hun 13de editie
al, en samen met de goed gestockeerde bevoorradingen en natuurlijk het magnifieke
tracé , zorgt dit voor een onvergetelijke rit in wat ik met enige trots
mijn streek noem. Bedankt “Downhill Bikers” voor een mooie zondag en tot de
volgende Meerdael Classic.
