Recensie Mogwai (support: Motek)
Zondag 31 augustus 2008 – OLT Rivierenhof Deurne
Motek
Twintig na acht begonnen de mannen van Motek aan hun support act. Met 5 stonden ze op het podium, 3 gitaristen, 1 drummer en een toetsenist. De groep bracht vooral nummers uit hun jongste plaat ‘Port Sunshine’. Enkel het laatste nummer ‘I am you son’ is ouder werk dat van het album RE: EP komt. De soundscape die Motek legde, wist te overtuigen. ‘Another Seamans Song’ klonk ontzettend chill. Ideaal om een cocktailtje bij te drinken, dachten enkelen achteraan. Sommigen zagen we wat dieper in hun opblaasbaar kussentje duiken op de banken. Genieten was het! ‘Tryer’gaf even een rustig moment waarop de synths het werk alleen mocht doen. Maar die rust was van korte duur, toen enkele maten later het gitaarwerk op ons werd losgelaten. Snoeihard namen ze de melodie over. Schitterend. Ook afsluiter ‘I am you son’ was dat. Veel plek om te bewegen had de groep niet, ze zaten een beetje gesandwiched tussen de monitors en het gerief van Mogwai dat vlak achter hen stond. Het laatste nummer kreeg stroboscopisch licht mee. Terwijl het werk op de elektrische gitaren stevig was, hoorden we nog steeds de synthesizer op de voorgrond. Knappe geluidsmix. Ongetwijfeld een van de betere supports die we aan het werk zagen deze zomer in het OLT. Een degelijke Belgische postrockband.
Mogwai
Wie enkele nieuwe nummers van hun nieuwe album ‘The hawk is howling’ had verwacht, kreeg deze ook te horen. Mogwai bracht ze en wist ze goed te doseren in hun set, maw ze wisselden nieuw materiaal met ouder materiaal af. We zaten in een compleet uitverkocht OLT waar 1700 man speciaal voor de groep uit Schotland was afgezakt. De groep zelf was onder de indruk van de massale belangstelling. Postrock is in, zoveel is duidelijk. Komt daarbij dat de plaat van de groep over enkele weken uitkomt, en je zit goed als organisator.
Het was eraan te zien dat ze van Schotland waren, want zagen we op een van de luidsprekers geen sticker met de Schotse vlag op? “It’s nice to be here” vertellen ze ons ietwat schuchter. De bindteksten zullen dat ook blijven, wegens onbestaande. Na elk applaus volgt een ‘Thank you very much’ en dat is het dan ook. Bizarre groep…
“Friend of the night” volgt opener “The precipice” op en krijgt al meteen bij de eerste noten applaus. De song krijgt veel wit tegenlicht mee en wat stroboscopisch licht, tot groot jolijt van onze fotograaf en de lichtsterkte-instellingen van zijn fototoestel. Het nummer heeft net als vele nummers van Mogwai zo’n structuurtje dat je er iets repetitiefs in ontwaart. In dit geval zijn dat de synths van Barry Burns. Het valt ons meteen op dat de songs drijven in een soort melancholisch watertje, de ene keer kabbelt dat watertje extreem rustig, dan weer gaat het een versnelling hoger tot we een waterval aan gitaar-en drumwerk horen. De formule werkt zoveel is duidelijk. Maar een geoefend oor als dat van ons merkt toch wel dat vele nummers eenzelfde structuur hebben. En eenzelfde structuur betekent voor sommigen voorspelbaar, anderen vinden het weer geniaal. Onze mening is iets ertussenin. Wat we te zien krijgen op het podium is geen show, de mannen van Mogwai staan gewoon hun ding te doen, de ene al wat introverter dan de andere. Maar nooit zullen ze uit hun cocon komen. Dat zorgt er ook voor dat je zulk concert perfect enkele meters verder aan dezelfde geluidskwaliteit lekker relaxed kan volgen op het terrasje van de bar, zonder het gevoel iets gemist te hebben. De muziek van Mogwai komt het beste ook tot zijn recht als je lekker relaxed kan zitten, en onderuit kan gaan in je zetel thuis. Dat thuis-gevoel ontbrak een beetje.
‘I love you, I’m going to blow you up your school’ is zo’n nummer dat een rustige opbouw kent, erop voortborduurt en steeds strakker gespeeld wordt. Tijdens ‘Ithica’ begint een gitarist terwijl de anderen enkele maten later overnemen, waarop ze iets verder tekeer gaan om later weer de song neer te leggen. ‘Scotland’s shame’ begint ingetogen met een sample, twee Apples staan op de bühne om een extraatje on tape mee te geven aan de set. Burns speelt zeer introvert aan zijn keyboards die een geluid van een orgeltje weergeven. Wat later vervoegt de Dominic Aitchison op de bass hem, dan is het aan Martin Bulloch op de drums, waarna de rest volgt. De intro van ‘Hunted’ herkent het publiek meteen, zoveel is duidelijk. Ook hier schittert Burns wanneer hij zijn stem vervormt via de synths.
Ondertussen zijn we halverwege de set. ‘Like herod’ kent een zeer zachte opbouw vanuit de elektrische gitaren, waarop de wind komt opzetten, en het lijkt alsof het ritselen van de bomen een antwoord wil geven aan wat we te horen krijgen. Plotseling gaan de 4 gitaristen stevig tekeer met de drummer. Tijdens het nummer leggen ze het ook zeer subtieltjes en zacht neer. Subliem. Ook ‘Batcat’ is dat. De gitaren beuken erop los, en mochten er al mensen in slaap zijn gewiegd door de golvende tonen, dan was dit een ‘wake up call’ die kon tellen. De eerste regendruppels deden de rest maar het publiek bleef braafjes staan of zitten. Tijdens ‘Helicon 2’ bespeelt Martin Bulooch zeer subtiel de cimbalen van zijn drumstel, ook met de snaredrum zal hij dat zachtjes doen. 1 Van de gitaristen gaat er zelf bij zitten tijdens dit nummer. En dan volgt wat we nooit hadden verwacht: we horen de eerste zanglijnen tijdens ‘Cody’. Ook hier verloopt alles ontzettend schuchter, alsof de zanger in kwestie voor de eerste keer voor zo’n groot publiek staat en met een ei zit dat hij niet durft te leggen. Applaus volgt waarop we een zoveelste ‘Thank you very much’ volgt en een ‘You’re doing ok?- vraag. “3 More songs” zo geeft de groep ons mee. Het ziet ernaar uit dat er geen bissen komen, en dat zal inderdaad het geval zijn. ‘Thank you space expert’ is een extreem chill nummer. De toetsenist haalt de klank van een speelgoedxylofoontje uit zijn instrument. De groep speelt het op zo’n manier, dat we spontaan rechtstaand zouden indommelen. “Two rights make one wrong” wordt ingezet terwijl de drummer zachtjes de hi-hat aanslaat. Ook nu vervormt de toetsenist zijn stem via keyboard. Dit keer komt er een beatboxend geluid bij. Daarna gaat de drummer even het podium af, zijn rol is gespeeld tijdens dit nummer. “It’s been brilliant, thank you’ geeft de groep mee. ‘We’re no here’ eindigt met een minutenlange hoge frequentie die makkelijk de 102 dB haalde, en de groep de tijd gaf om het Rivierenhof te verlaten. Geen bissen dus, sommigen waren ontgoocheld, wij niet. De groep kwam zijn eerdere belofte immers gewoon na.
< Bert Hertogs> voor
Setlist Motek:
- Combi Collina
- Resist
- Epoxy
- Another Seamans Song
- Tryer
- Immer Blei
- I am your son
Setlist Mogwai:
- The precipice
- Friend of the night
- I love you, I’m going to blow you up your school
- Ithica
- Scotland’s shame
- Hunted by a freak
- I’m Jim Morrison, I’m dead
- Like Herod
- Batcat
- Helicon 2
- Cody
- Thank you space expert
- 2 Rights make 1 wrong
- We’re no here
< Bert Hertogs> voor