VOLWASSENEN MET EEN HANDICAP

"Hopelijk kan Luc nog lang bij ons wonen"

Getuigenis van Anna


"Wij zijn het intussen gewoon, maar andere mensen zouden waarschijnlijk wel schrikken als ze zagen hoeveel er allemaal bij komt kijken."

Luc (45) kreeg bij zijn geboorte een hersenbloeding. Hij verplaatst zich in een rolstoel en heeft een mentale handicap. Intussen woont hij al bijna tien jaar bij zijn oudere zus.

Anna: "Ik ben 16 jaar ouder dan Luc. Mijn man, die hem heeft zien opgroeien, heeft altijd gezegd dat hij later bij ons kon komen. Moeder was 75 toen ze zelf een hersenbloeding kreeg en naar het ziekenhuis moest. We besloten meteen om Luc bij ons op te nemen - voor hoelang wisten we nog niet. 'Toch niet voor altijd,' zei onze dochter die toen nog in Leuven studeerde. Maar een paar weken later kon ze hem al niet meer missen. Op haar trouwdag moest Luc overal mee: er is geen foto waarop hij niet te zien is. En als wij ergens heen willen, kan Luc altijd bij haar terecht."

Sociale contacten

"Negen maanden later kon moeder naar huis, maar Luc besloot bij ons te blijven. Erg blij was ze daar niet mee: ze vond dat wij Luc van haar hadden afgenomen. Luc zag zijn moeder natuurlijk doodgraag, maar ik vrees dat hij bij haar aan het wegkwijnen was. 's Avonds of in het weekend zag hij alleen enkele bejaarde buurvrouwen of de pastoor. Terwijl Luc eigenlijk heel sociaal is en vlot contacten legt. Geen wonder dat hij bij moeder wel eens onhandelbaar was. Hij was toen ook voortdurend ziek, had regelmatig last van eczeem en astma. Sinds hij bij ons woont, zijn die symptomen allemaal weg. Heel raar vind ik dat."

Anna en Norbert hebben hun woning volledig aangepast aan de eisen van Luc en zijn rolstoel. Ze bouwden ook een tuinhuisje met een kleine bar. 's Zomers komen de buren daar met Luc een babbeltje slaan. "Lezen en schrijven kan hij niet," zegt Anna, "maar hij praat iedereen onder tafel!". Soms trekt hij er op z'n eentje op uit in zijn elektrische rolstoel. Een viertal keer per jaar gaat hij zonder Anna en Nobert op reis, maar ze trekken er ook regelmatig samen op uit. "Dan drinken we iets op een terrasje en is zijn dag weer goed," zegt Norbert. "Raar maar waar: hij heeft altijd moeite om zijn eerste pintje vast te houden, maar bij het tweede en het derde is dat nooit een probleem!"

Waardering

Overdag verblijft Luc in een dagcentrum. Elke ochtend rond halfnegen komt een busje hem halen, en rond 4 uur wordt hij teruggebracht. Anna: "Wij gaan graag fietsen, maar we moeten wel om 4 uur thuis zijn. Ook in het weekend moeten we altijd beschikbaar zijn. Het is een hele verantwoordelijkheid, en soms is het wel eens lastig. Wij zijn het intussen gewoon, maar andere mensen zouden waarschijnlijk wel schrikken als ze zagen hoeveel er allemaal bij komt kijken. Maar we beleven ook erg veel plezier aan Luc. We voelen dat hij apprecieert wat we voor hem doen. Als ik hem 's ochtends was en verzorg, legt hij altijd even zijn hoofd tegen mijn schouder. En als hij 's avonds met Norbert tv zit te kijken, doet hij bij hem hetzelfde."

"Natuurlijk denken we wel eens na over hoe het met Luc verder moet. Onze dochter heeft haar eigen leven. We kunnen niet verwachten dat ze dat opgeeft om voor Luc te zorgen. We hopen dat we hem nog een tiental jaar bij ons kunnen houden. Tegen die tijd voorziet zijn dagcentrum een opvang die specifiek op zijn situatie is afgestemd. Het is een hele geruststelling dat hij alvast op de wachtlijst staat."

REDACTIE: Jansen&Janssen

© 1997-2011 Onderweg Pleegzorg