FAMILIEPLAATSINGEN

"Je moet elkaars grenzen kunnen respecteren"

Louisette en Agnes: al 18 één familie


Louisette is de jongste van zes kinderen. Sinds haar geboorte is ze blind. Ze heeft haar hele leven op de ouderlijke hoeve in Asse doorgebracht: een blindenschool heeft ze nooit bezocht, braille heeft ze nooit geleerd. "Achteraf gezien is dat natuurlijk een zeer grote fout geweest. Misschien had ik werk kunnen vinden als telefoniste of zo. Maar in die tijd vond iedereen het normaal dat je een blind dochtertje thuis hield. Ik ging de anderen helpen op het veld, zette het eten klaar, deed allerlei karweitjes."

In 1971 overleed haar vader, in 1976 haar moeder. Louisette bleef alleen achter met haar ongetrouwde broer Jan. Toen sprong Agnes, haar schoonzus, bij. Voor haar kon er geen sprake van zijn dat Louisette en Jan niet thuis konden blijven wonen. "Als niemand anders voor hen zou zorgen, zou ik zelf het huishouden komen doen," zegt ze. "Ik werkte als bediende, was vijf jaar getrouwd, had een zoontje van vier. Op 20 augustus 1976 is mijn schoonmoeder overleden en op 1 september heb ik ontslag om sociale redenen genomen, zodat ik zonder opzeggingstermijn thuis kon blijven en voor Louisette en Jan kon zorgen."

De eerste prioriteit was de hoeve. Die moest dringend verbouwd worden. "Er was geen badkamer en geen moderne keuken, en er was vooral niet genoeg ruimte om vier volwassenen en een kind te huisvesten. Ik had tenslotte een eigen gezin. Het mocht niet zo zijn dat ik alles moest opofferen."

Via kennissen met een gehandicapt familielid leerden Louisette en Agnes Onderweg kennen. Sindsdien komt Joris, een begeleider van die dienst, om de drie maanden langs. "Als er problemen zijn met paperassen of wetsveranderingen kunnen we altijd bij hem terecht," zegt Agnes. "En het is prettig om eens met iemand van buiten de familie over onze situatie te kunnen praten. We krijgen nu ook een financieel steuntje."

Wederzijds respect

Heeft Agnes aanpassingsproblemen gehad? Niet echt, zegt ze. "Als je zo'n beslissing neemt, moet je goed weten waar je aan begint. Ik kende Louisette al heel goed, we wisten dat het wel zou klikken. Je weet natuurlijk vooraf dat je iets zult moeten opofferen. Zo ben ik met mijn man en mijn zoon nooit op vakantie kunnen gaan. Maar dat neem je erbij. Nu zou ik niet meer weten wat ik zonder Jan en Louisette zou doen. Ik kom zelf uit een groot gezin en woon nu al 18 jaar hier. Als ik plots alleen zou vallen, zou ik niet weten wat te beginnen."

"Spanningen zijn er overal wel eens. Iedereen heeft zijn eigenaardigheden en zijn scherpe kantjes. Meestal zijn die kleine irritaties dadelijk van de baan zijn. Ik heb altijd en overal gezegd: we zijn een huishouden met vijf. Louisette en Jan horen erbij, we eten aan dezelfde tafel, kijken samen TV, leven samen. Maar iedereen heeft natuurlijk zijn privacy. Als je dat respecteert, kunnen er nooit zware problemen zijn."
"Je moet elkaars grenzen kunnen respecteren," zegt Louisette. "Dat is het belangrijkste. Je niet opdringen. Als er iets verkeerd loopt, moet je natuurlijk wel met elkaar kunnen praten en duidelijk voor je mening uitkomen. Maar voor de rest moet je elkaars vrijheid respecteren. Als er serieuze problemen zijn, kan een begeleider wel naar ons luisteren en misschien wat raad en steun geven. Maar we zullen die problemen natuurlijk wel altijd zelf moeten oplossen."las niet oplet. Maar dat zijn van die kleine ergernissen. Die neem je er gewoon bij."

REDACTIE: Jansen&Janssen

© 1997-2011 Onderweg Pleegzorg