Geen floue trek of tam! Sans Gêne: Marais

1 mei 2004, Het Net Brugge
Traditiegewijze houdt het venijnig gebroed van sequels. Op 7 november 1997 organiseerden we samen met de Republiek Het Gehuig, een spraakmakend spektakel waar o.m. een heuse muziek-scène uit voortvloeide. We besloten opnieuw samen te werken met de Rebubliek en kwamen zo bij Het Net terecht.

Uitgangspunt was de voorstelling die Siel van die Mier. Gezien deze productie oorspronkelijk geïnspireerd werd door het werk van twee literatoren/dichters, nl. Maurice Maeterlinck en Eugène Marais, werd er gebroed op een manifestatie die met dat werk verband hield. Dit leidde tot de keuze om een programma op te bouwen waarin de gedichten van Eugène Marais centraal staan.

De Zuid-Afrikaanse advocaat, schrijver en bioloog Eugène Marais (1871-1936) wordt in de literaire wereld van zijn land als een 'poète maudit' beschouwd. Zeer jong verloor hij zijn vrouw en begon hij morfine te nemen, waaraan hij
verslaafd raakte. Hij trok zich meer en meer in zichzelf terug; het bestuderen van termieten - wat in 1934 leidde tot de publicatie van zijn studie die Siel van die Mier - en van bavianen in de vrije natuur - waaraan hij in 1938 zijn Burgers van die berge wijde - waren uiterst eenzame bezigheden. In 1936 pleegde hij zelfmoord. Hij laat als dichter een beperkt oeuvre van 32 gedichten na die sensitief, pessimistisch, beschrijvend en/of romantisch van aard zijn; de natuur speelt in die gedichten een belangrijke rol.
Gezien de beperkte omvang van dit poëtisch oeuvre vatten we het plan aan om 32 kunstenaars uit diverse disciplines te vragen elk een gedicht te kiezen als vertrekpunt voor een kort optreden: al deze acts werden samen gebracht op één avond onder de titel Geen floue trek of tam! Sans gêne: Marais en dit op 1 mei 2004 opdat u dit literair spektakel niet zou missen.

Met de schrijvers Josse De Pauw, David Van Reybrouck, Marcel van Maele, albrecht b doemlicht, Paul Rigolle, Joris Denoo, Peter M. van der Linden, Ann Slabbinck, Frederik Lucien De Laere, Han van der Vegt, Elma Van Haren, Denis
S.M. Vercruysse, Willy Vynck, Daniël Dee, Alexis Devos en Jan Wijffels.
Met de muzikanten Indigenous, Dijf, The Dental Flossing Cat en de portables.
Met Plastische kunstenaars Ada Van Hoorebeke, Karel Vanmontfort en Floris De Lobel.
Met fotografes Frauke Dendooven en Barbara Masschaele.
Met circusartiest Gab en danseres Dorien Wynants.
De presentatie was in de handen van de in België residerende afrikaan Leon Van Schalkwijk.

Het verslag door albrecht b doemlicht
Geen floue trek of tam, de werld ligt er wakker van.
Te veel volk was missing.
Probleem: als iedereen marais bewerkt is de avond marais-achtig
(en da’s te braaf, te braaf)
Gelukkig ging alles verbazend goed voooruit
Nu concreet: wat u hebt gemist (in order of apearence)
David van Reybrouck: wat een bekakte prick is dat, hij lulde wat blaaskakerig uit zijn nek en deed er nog een gedichtje bovenop (who cares)
Marcel van Maele: was jammerlijk te ziekbed gelegen
Dorien Wynants: Dans zoals dans hoort te zijn: vol body, afgerond en innemend
Paul Rigolle: unforgettable in every way: een ferchette* op tafel
Denis S.M. Vercruysse: een wederopstanding geruggesteund door kwee nie wa
The Dental Flossing Cat: ook wat braafjes: pedoem pedoem muziek, maar schoon bewerkt, goeie liedjes: songs echt + extra deden ze nog een muzikale begeleiding bij een filmpje van Barbara Masschaele: da was echt om efkes stil van te worden (iets met beestjes)
Han van der Vegt: zijn eigen stijl, dat is niet slecht.
Josse de Pauw: Tja, een mens wordt niet zomaar een Josse, Als presentator van Sproken heeft hij al bewezen dat hij eender wat kan zeggen en de mensen vinden het nog goed. ook nu zei hij iets.
Indigenous: moest hier ergens nog tussen, Steeman eigenlijk: speelde geen plaat, speelde geen djembe (maar de platenspeler en de djembe waren er wel)
Joris Denoo: noemde zijn bewerking een parallel gedicht (of was dat Paul Rigolle die dat zei, om een of andere reden sla ik die twee door elkaar – ze lijken nochtans niet op elkaar)
Floris De Lobel: some freak had die brave jongen één of ander computerspelletje leren kennen, en Floris had braaf zijn sterke beelden met overvloeis (i’ll bet there’s an english name for that) en filtertjes aan elkaar geplakt: misschien was ’t werk niet helemaal af, het maakte toch al indruk.
Schaufestspiele und Volksbühne fibrecunt: Jan had zijn joie de vivre voor een keer ingeruild voor een joie de tralala – emotions were fake and fucked up – tralala, tierlontijntje
Ann Slabbinck: dat heb ik niet gezien, ik was op zoek naar de portables die hierna op moeten, en nog niet gesignaleerd zijn (wel al op redrock gezien)
de portables: Help ze zijn er nog niet: dan maar nu Pauze, kunnen de mensen ook eens naar het werk van Karel Vanmontfort gaan kijken. Proberen te kijken –da’s voor mij zo wat de essentie van K’s werk – zien wat er niet is, en niet zien wat er is, in dit geval een verzopen visser
de portables zijn in de pauze toegekomen, hoera en ze worden op het podium gezet, na een korte repetitie zongen ze een liedje
albrecht b doemlicht: aan het werk kent men de meester, het oog van de meester maakt het paard vet en een gegeven paard kijkt men niet in de bek.
Ada van Hoorebeke: ja dus, een soort stripverhaal in diavorm, maar dan zonder stripfiguren, en veel beter ook. (investment: probeer nu een schilderij van haar te kopen, binnen een paar jaar krijg je het tienvoudige voor je vroege van Hoorebeke)
Alexis Devos: ‘Die stille rusplaas’
Daniël Dee: wist ons te vertellen dat hij werkt aan een vervolg op kutgedichten: klootgedichten- ik heb begrepen dat inzendingen welkom waren.
Frederik Lucien De Laere: iets vreemds, met een bed, en daarin FLDL, daarnaast Ann Slabbinck, tekst fluisterend, en een projectiescherm 2001 space od projecterend
Gab: mensen die schone spieren willen in hun bovenarm moeten maar leren diaboloën, hoewel ik betwijfel of je het ooit zo goed zal kunnen als “onze Gabby”, ’t was aardig om te zien (waf woef waf woef waf woef, …)
Willy Vinck: Het blijft vreemd dat een op zich brave man voor controverse kan zorgen: comments went from ‘rotslecht’ to ‘geniaal’ , love him, hate him maar kijk niet over hem heen.
Peter M. van der Linden: is een Nederlander met bakkebaarden, commentaar gaat van rotslecht tot geniaal, maar meestal ergens tussen in.
Frauke Dendooven had een redelijk grote foto gemaakt: ’t is altijd hetzelfde kun je misschien zeggen, ja ja, dus altijd steengoed, romantisch, prullerig
Elma van Haren: da’was zo de klassieke ‘contemplatieve verzen poëzie met muzikale begeleiding’ (Ton van Ingen op Airbag) – meestal schudden wij dan meewarig het hoofd maar Elma heeft hier toch bewezen dat zoiets ook beklijvend kan zijn ipv slaapverwekkend.
Dijf: had beter gezwegen, en de muziek het verhaal laten vertellen want ook nu weer crampte hij ladingen emotie tussen elke 2 noten in.
Onze presentator was ook niet van de minste: een verschijning die verscheen, zo was het- en bovendien in ’t Afrikaans; ergens voelde je dat hij Wat Meer Respect Voor Marais had verwacht. Zijn echtgenote echter straalde na afloop: wat een marais had zij hier nu leren kennen…
* vork

Het verslag (re-edit by Denis S.M. Vercruysse)
In het originele verslag dat hieronder te lezen is, valt albrecht b doemlicht uit naar de kwaliteit van enkele optredens. Dit valt waarschijnlijk te verdedigen vanuit zijn oogpunt, maar levert geen meerwaarde.
In plaats van elkaar te bekibbelen en bepaalde esthetische standpunten naar voren te schuiven, om vervolgens weer af te wegen en terloops, als ze blijken niet te werken, weer weg te werpen, moeten we m.i. in ons zeer beperkte leefmilieu een zekere ontmoeting bejubelen en esthetische en morele verschillen weten te waarderen. Er is al heel wat bekrompenheid voorhanden. We moeten het niet als onze taak zien, dit nog meer in de hand te werken.

Wat kleine aanpassingen, dus:

Geen floue trek of tam, de wereld ligt er wakker van.
Er ontbrak veel volk, maar de enkele aanwezigen hebben we hopelijk warm gemaakt voor meer.
Het voornaamste probleem lag volgens albrecht b doemlicht in het onderwerp van de Marais-avond: als iedereen Marais bewerkt, is de avond Marais-achtig, wat volgens doemlicht veel te braaf is. Ik zag eerder een mooie spirituele eenheid doorheen de verschillende optredens, en vermoed dat het net Marais was, die hier als supergeleidend materiaal de onderliggende overeenkomsten en soms zeer verschillende meningen verbond.
Alles ging dus, misschien niet zo verbazend, goed vooruit.

Een overzicht:
David van Reybrouck: de man die Marais terug in het volglicht bracht en op zo'n manier dat het ook ons bereikte, en we besloten er een avond rond op te bouwen. Het was bijna uit logische noodzaak normaal dat hij aanwezig was. Toegegeven, het is niet helemaal mijn stijl, maar het volstond prachtig als opener.
Marcel van Maele: meldde zich met spijt in het hart ziek.
Dorien Wynants: Een prachtige intrepretatie van Mabalel. De dans toonde mooi hoe een lichaam heen en weer geslingerd kan worden, tussen de wil tot overleven en de tanden van de dood.
Paul Rigolle: meer van dit graag.
Denis S.M. Vercruysse: "een wederopstanding geruggesteund door kwee nie wa"
The Dental Flossng Cat: vooral de punk-bewerking van "Skoppensboer" maakte rillingen los. De beelden van Barbara Masschaele belichtten geduldig afgewachten bewegingen en lokten vaak de meewarige glimlach los van iemand die herinnerde hoe hij zelf uren besteedde aan het observeren van kippen en kevers.
Han van der Vegt: zoals gewoonlijk een lang gedicht, misschien niet zo bevlogen zoals hij normaal zijn teksten voorleest. Het klonk alsof hij zich afvroeg waar
Peter Holvoet-Hanssen toch was.
Josse De Pauw: Jarenlange expertise samengebundeld in een luchtige ontmoeting met het publiek.
Indigenous: problemen met de platendraaiers en toch nog charmant blijven. Je moet het doen.
Joris Denoo: Oer-Vlaams en dus degelijk.
Floris De Lobel: aangekondig als Slideshow Bob, maar laat het duidelijk zijn dat zijn beelden ook op zichzelf kunnen staan. Computer-kunst is relatief nieuw, maar deze jongen is goed op weg om de verscheuring en de rusteloze hartstocht een digitale vorm te geven.
Shaufestspiele und Volksbühne Fibrecunt: Jan Wijffels had net de bons gekregen van zijn vriendin Sarah Bourgeois, maar wist zijn woede en ontgoocheling in een geweldige samenhopig van meta-reflecties en meta-laserstralen te boven te komen. Werd geweldig gesmaakt door het publiek.
Ann Slabbinck: de vrouwelijke stem in Vlaanderen, als je mijn bescheiden mening vraagt.
de portables: goed als vanouds.
albrecht b doemlicht: een gemakkelijkheidsoplossing op het podium, maar hij stak dan ook veel werk in de voorbereiding van het evenement. No harm done, however.
Ada van Hoorebeke: een diaprojectie waarin duidelijk VEEL werk gestopt was. Rasechte kwaliteit, die dramatiek en komedie in één enkele beweging weet te verenigen.
Alexis Devos: de gemakkelijkheidsoplossing "de West-Vlaamse variant" hadden we ondertussen al gezien.
Danïel Dee: een te lange tekst, die halverwege wat aan vaart verloor. Ik moet meer zien van hem om te weten te komen wat ik ervan vindt.
Frederik Lucien De Laere: lag de ganse voorstelling in bed, terwijl Ann Slabbinck met een griezelig zuivere fluisterstem zijn tekst de lendenen van het publiek inwond.
Gab: diabolisme, met een uitmundend voorliefde voor het spel.
Willy Vynck: strange man, strange lyrics.
Peter M. van der Linden: zoekt duidelijk naar een extra showelement. Zijn stem ging prachtig samen met de muziek, maar zoekt af en toe duidelijk nog naar melodie. Recht uit het hart, dat wel.
Frauke Dendooven: je moet het zien, maar ze slaagt erin om een gedicht te vatten in één enkel beeld.
Elma Van Haren: duidelijk veel expertise op het podium en een vrouw met pit.
Dijf: just love the guy.
Karel Vanmontfort: een verzopen visser die kwam bovendrijven uit een surrealistische film.

Het oorspronkelijke verslag door albrecht b doemlicht staat hieronder (geen censuren, noch dictaturen, hier).
Als de TXT-rubriek openkomt, publiceren we ook de teksten van deze m.i. prachtige avond.

Commentaar op de re-edit van Denis (door abd)
1. Als je per se een re-edit wil doen van een tekst die ik heb geschreven, heb dan tenminste de beleefdheid (en de logica) om eerst het origineel te zetten en pas daarna commentaar.
2. Je zegt dat ik uitval naar de kwaliteit van bepaalde optredens, en dat dit geen meerwaarde oplevert; in je eigen tekst doe je hetzelfde: herlees eens je ‘bespreking’ over Daniël, Alexis, Peter…
3. Jouw “een mooie spirituele eenheid” is just another word for mijn “te braaf”.
4. Het is duidelijk dat mijn verslag een strikt-persoonlijke weergave is van hoe ik de avond heb beleefd, dat ik daarbij eerlijk ben en het woord “prick” niet wil eufimistiseren tot “niet helemaal mijn stijl” is juist wel een meerwaarde, omdat het aan de lezer duidelijk maakt dat hij/zij zelf recht heeft op een eigen mening. Het kan nooit de bedoeling zijn dat iedereen zomaar alles slikt. Als je een esthetisch verschil wil weten te waarderen, zoals jij voorstelt, moet je verdomme eerst het verschil maken.

bovendien

da je da durf zeggen 'gemakkelijkheidsoplossing', 't is nie omdat een gedicht in het west-vlaams geschreven is dat het daarom gemakkelijker is, het is ook niet omdat een gedicht kort is dat het sneller geschreven zou zijn...
ten eerste heb ik veel werk gestoken in de vertaling, extra uitleg heb ik je trouwens al doorgestuurd... Je zou moeten weten dat een gedicht vertalen -het mag een andere inspanning zijn- zeker een evenwaardige inspanning is als een gedicht schrijven
ten tweede heb ik om het gedicht te komen voorlezen een gans nieuw personage uitgevonden: 2abd (je hebt nog zelf meegeholpen met de naam te kiezen) - en een personage creeeren is meer werk dan eventjes de klerenwinkel binnenstappen, wat zelfbruinende spray opspuiten en een snorretje laten staan (ook dat zou je moeten weten)
gemakkelijkheidsoplossing,
wat heb je wel in je kop gekregen?

Commentaar op de commentaar van abd op Denis (door Denis)
1. Eerst of laatst? Eerlijk gezegd zet ik liefst de meest courante informatie bovenaan. Zoals ik dat doe bij het nieuwsgedeelte. Heeft volgens mij niks te maken met beleefdheid, maar met gewoontes. Maar kom, omdat je aandringt ;0)
2. Het probleem met de commentaar op een avond, is dat hij lijkt te slaan op de gezamenlijke mening van het venijnig gebroed. Met bepaalde uitspraken kan ik me idd niet vereenzelvigen, omdat het niet mijn stijl is. Wat de uitspraken over de optredens van Daniël, Alexis en Peter betreft, dat zij idd MIJN uitspraken en daar sta ik ook achter, zoals abd achter de zijne staat.
3. Masshysterie kan ook een mooie spirituele eenheid vormen.
4. Volledig mee akkoord. ik dacht dat ik dat gedaan had (geen censuren, geen dictaturen).

bovendien

c'mon.

Links:
Foto's van een fan

Ga terug