What is re-enacting?
Re-enacting hetzelfde als levende geschiedenis (living history).
Wat is re-enacting of living history dan juist?
Een manier van beschrijven is het spelen van een historische rol in een historische omgeving.
Anderen zeggen dan (zeker over militaire re-enacting) het is soldaatje spelen voor volwassenen, DAT is zeker niet wat wij willen of doen!
Mijn favoriete definitie is een interactieve weg om mensen wat bij te brengen over geschiedenis, het leven van vroeger.
We leven in een tijd van TV, computers, beelden... Dus geven we de mensen een beeld van een historische periode.
Mensen kunnen zo de geschiedenis proeven, ruiken, zien en betasten !
Wat we "Living History" noemen is relatief recente ontwikkeling in het interpreteren van geschiedenis.
Gescheidenis van re-enacting (door de US groep: IR 459):
"The concept of an "open air museum" dates to Skansen in Sweden in 1891, the idea being to preserve the material culture, especially the buildings, of a pre-industrial era -- a folk culture, in a rapidly industrializing world.
A similar idea was at work in 1929 in the United States; the year work began on the privately funded development of both Greenfield Village, in Michigan, USA: http://users.crocker.com/greenfield/ogv.html,
and Colonial Williamsburg, in Virginia, USA: http://www.history.org/
A new twist that developed in the American scene, however, was the effort put into placing the houses and objects collected into an appropriate context and in using them as educational resources in public programs meant to capture the imagination of visitors.
Attempting to breathe life into static exhibits, staff were put to work recreating the work and the daily life of the people who populated these historic environs".
We hebben gelijkaardige projecten in België gestart in 1953 met de stichting van Bokrijk, in Limburg: http://www.bokrijk.be/bokrijk.html
En wij?
Binnen in SRD,hebben we re-enacting zo opgevat; ons zo goed mogelijk proberen in te leven in het leven van de gewone soldaat en zijn omgeving uit WO1. Op een zo'n correct mogelijke manier.
We doen dit voor onze eigen ervaring, om de gruwel van de oorlog beter te begrijpen.
Maar we willen ook de buitenstaanders tonen hoe het was.
We doen dit door het gebruiken van historisch correcte voorwerpen en unifomen, de juiste omgeving en door het vertellen over het gebruik van die voorwerpen en over de mensen die ze gebruikten.
Op deze manier proberen we een beeld te geven van (hoofdzakelijk) Commonwealth soldaten tijdens WO1. Als gemeenschappelijke eenheid kozen we de Lancashire Fusiliers. Geen eliteregiment, maar een regiment met doorsnee mannen. Net zoals de meeste soldaten toen waren.
Kortom, onze vereniging heeft drie uitgangspunten: herdenken, beleven en educatie.
We dragen historisch correcte uniformen, gebruiken correct materiaal, bestuderen de drill, het food, hun problemen, hun geluk,... en hun beleefenissen (beperkt) te herbeleven.
Natuurlijk kunnen wij dat niet tonen voor de volledige 100%. We zullen en willen nooit de ziekte, de dood en de constante angst om te sterven, elke dag, door een van de verschrikkelijke wapens van Wo1.
Het vraagt van ons een grondige studie om een goed beeld weer te geven van het leven in de loopgraven en daarbuiten.
Maar we hebben het er zeker voor over.
Omdat wij ons proberen in een WO1 soldaat in te leven, gedragen we ons ook zo.
De Aussie's spelen two up, Ieren klagen, Schotten vloeken,... We praten over thuis, Blighty. De verpleegsters praten over merkwaardige patienten of ervaringen. Soldaten zingen om te vergeten... of om niet vergeten te worden...
At the going down of the sun and in the morning
We will remember them
