Vereniging voor de ziekte van Dupuytren Peyronie en Lederhose

De ziekte van Peyronie

De ziekte van Peyronie komt voor in het weefsel van de penis.  De Franse chirurg ‘François Peyronie’ omschreef deze ziekte reeds 250 jaar geleden.  Het weefsel van de penis wordt aangetast door Peyronie-plaques of verhardingen.  Deze ontwikkelen zich in de wand van het weefsel dat het ‘corpus cavernosum’ omringt.  Dit is de structuur die zich met bloed vult tijdens een normale erectie.  Deze plaques veroorzaken pijn tijdens de erectie, evenals een kromming van de penis. (figuur-1)

Wanneer de plaques of verhardingen te groot worden, resulteert dit tot twéé klinische problemen: 

1) Er is een verkromming van de penis.  Deze verkromming kan zulke ernstige vormen aannemen dat het normale geslachtsverkeer zo goed als onmogelijk wordt.  

2) De plaques kunnen de oorzaak zijn van een drastische vermindering van stijfheid tijdens een erectie.  

Volgens raming heeft 1% van de mannelijke bevolking enige vorm van de ziekte van Peyronie.  De meeste gevallen doen zich voor tussen het 40^e en 70^e levensjaar, maar de ziekte van Peyronie kan steeds op een willekeurige leeftijd voorkomen.

Het blanke ras is er veel meer vatbaar voor dan de anderen.  De oorzaak van de ziekte van Peyronie is onbekend. 

Een associatie met gelijkaardige weefselaandoeningen in het lichaam komt dikwijls voor.  De ontwikkeling van knobbels in de voetzool of aan de tenen met contracties tot gevolg, gekend als ‘de ziekte van Lederhose’;  de aandoening van het trommelvlies, gekend als ‘trommelvliessclerose’; en de aantasting van de handpalm, gekend als ‘de ziekte van Dupuytren’;  behoren allen tot hetzelfde ziektebeeld.  Ongeveer 10 % van de patiënten die lijden aan de ziekte van Peyronie hebben ook de contractie van Dupuytren.  

De evaluatie van de ziekte van Peyronie gaat niet alleen samen met een verkromming van de penis, maar is dikwijls geassocieerd met de onmogelijkheid tot het bekomen van een erectie, dit omdat de verhardingen zich kunnen interfereren in het spierweefsel en zo de bloedvaten kunnen toedrukken welke door de penis lopen die nodig zijn tot het bekomen van een erectie.  Daardoor kunnen bloedlekken in de penis ontstaan welke opnieuw in de algemene circulatie terechtkomen, leiden tot de onmogelijkheid om tot een erectie te komen. 

De methode die zowel gebruikt wordt voor de evaluatie van de graden van verkromming en de ernst van de onmogelijkheid tot het komen van een erectie noemt men ‘Duplex Ultrasonography’.  Deze procedure gaat gepaard met injecties van een mengsel van medicijnen die voor een erectie zorgen.  Met een ultrasone sonde wordt dan de bloeddoorstroming in de penis gevisualiseerd.  Dit laat de arts toe om de verkromminghoek te bepalen en de bloeddoorstroming in de aderen van de penis te bestuderen.

De chirurg kan aan de hand van deze informatie een aangepaste behandelingswijze opstellen om toe te passen op deze afwijking.

Het is belangrijk er de nadruk op te leggen dat wanneer een individu een ernstige vorm van de ‘ziekte van Peyronie’ vertoont en een chirurgische behandeling noodzakelijk is, zijn erectie ongeveer dezelfde zal zijn als dat zij was voor de ingreep.

Wanneer een patiënt tot die patiëntengroep behoort die een verkromming van de penis hebben, geassocieerd met de onmogelijkheid tot het bekomen van een erectie, of wanneer er bij hem een grote plaque of verharding voorkomt, zal de verwijdering hiervan dikwijls gepaard gaan met de plaatsing van een prothese tijdens de operatie die de naam (straightening of rechtstand procedure) draagt. 

Andere dan chirurgische behandelingen, of andere vormen van geneeswijze hebben een beperkt succes.  Onder andere vormen verstaan we:  radiatietherapie, toedienen van orale medicatie bv. ‘Para Amino Benzoic Acid’  (PABA),  het toedienen van vitamine E en Colchicine (een medicament dat wordt gebruikt bij jichtaanvallen). Men zal eerder overgaan tot deze orale toedieningen bij het voorkomen van lichte aandoeningen van de ziekte van Peyronie, of bij patiënten die geen chirurgische gegadigden zijn gebaseerd op hun medisch verleden (bv. mensen met hartaandoeningen) of zij die al na eerdere chirurgische ingrepen of correcties tot ongewenste verdere verkortingen van de penislengte kwamen. 

Operatieve rechtstand van de penis kan deskundig op drie manieren worden uitgevoerd.  De primaire stappen in al deze procedures gaan gepaard  met een cirkelvormige incisie (insnijding) juist tussen de basis en de eikel van de penis.  Vervolgens gaat men een zoutachtige (zout-water) oplossing injecteren in de penis om een kunstmatige erectie uit te lokken. (figuur-1)  

Men gaat dan aan het oppervlak waar de verkromming van de penis het grootst is één van de volgende behandelingen toepassen:

-1.  De plaque of verharding wordt verwijderd en er wordt een stukje huid of transplantaat aangebracht.  Het materiaal (Dacron) kan hiervoor ook gebruikt worden. (figuur-2)  

-2.  Volgens een tweede methode gaat men met een scalpel enkel een incisie of insnijding maken in de plaque, zodat de patiënt van de spanning t.g.v de kromstand verlost wordt. (figuur-3)  

-3.  Tenslotte kunnen er ook rijen met hechtingen worden aangebracht aan de tegenovergestelde zijde van de plaque, aan het punt waar de verkromming maximaal is. (figuur-4)

Deze hechtingen worden samen aangetrokken, zodat ze de penis werkelijk in een rechte positie brengen.  Bij deze laatste behandeling ontstaat er wel een penisverkorting.  Een penisimplantering wordt gelijktijdig aangebracht tijdens deze correctie wanneer volgende aandoeningen voorkomen: de aanwezigheid van een extreem grote plaque of verharding, welke zal resulteren in bloedlekken tijdens een erectie of de onmogelijkheid om te komen tot een erectie geassocieerd  met de ziekte van Peyronie, opgemerkt bij de patiënt of aangetoond via  ‘Duplex Ultrasonography’, voorafgaand aan een chirurgische ingreep.

Het doel van de chirurgische ingreep is het recht brengen van de penis.  Het verminderen van pijn en het herstellen van de seksuele functies.  Het is belangrijk om te weten dat hoe goed mogelijk men ook zijn best doet om dit doel te bereiken, er steeds een verkorting van de penis zal ontstaan.  Dit “verkortings effect” moet in acht genomen worden en is doorslaggevend bij een behandeling, die zo geschikt mogelijk moet zijn voor de patiënt. 

Terug naar beginpagina Dupuytren