Het was 's morgens nog veel te vroeg en wat betrokken. Gelukkig had Sabine beloofd om er een zonnige dag van te maken. Iets na 08.00u vertrokken Rik, Mario, Wim P., den bakker (of hoe hij ook mag noemen) en ik naar Vodelée voor een duik in de steengroeve. Onderweg zouden we Harry en Rob nog oppikken. Mario rijdt met ons mee en kent ginder de streek. Later zal blijken dat dit vooral vanuit de lucht is.
De rijkswacht en politie van Tienen waren zo vriendelijk om de ring af te sluiten omwille van een ongeval met zwavelzuur in de suikerfabriek. Wim heeft dan maar van gelegenheid gebruik gemaakt om ons een deel van de stad te laten zien. Ik moet zeggen dat er enkele pittoreske straatjes zijn. Mario kon hier intussen jeugdherinneringen aan zijn opleiding als piloot ophalen. Ik moet zeggen dat hij de cafés nog wist.
Wanneer je op GPS rijdt, neem je een heel andere weg dan wanneer je dit via de kaart zou doen. Maar aankomen zullen we. Ginder stond Wimmeke H. ons nog op te wachten.
Mario had een kaart van internet geprint zodat we konden zien wat we mochten verwachten en we onze weg zouden kunnen vinden. Ik kreeg Wim P. (2*) mee als maat. Voor beiden was het de eerste duik in deze put.
Eerst betalen voor we in het water mochten. Gelukkig had Moniek nog wat geld op zak.
Blijkbaar moet hier iedereen op hetzelfde moment vertrekken. Gevolg een overrompeling op de vertrekplaats. Ik heb niet de flair om het hoger gelegen platvorm te gebruiken. Dit bespaart me een sprong van een zestal meter in het water. Net als de meeste kies ik voor het ijzeren rek net boven het water.
Net in het water kreeg ik al enkele vissen in het vizier. Hier zit dus leven. Gelukkig viel ook de watertemperatuur nog mee. Ik had een 18°.
We vertrokken tegen de richting van de wijzers in. Het is hier duiken in etages. Boven en onder je bevinden zich andere duikers. Je hebt loodrechte wanden met hier en daar een plateau. In deze wanden zitten een soort van nissen. In enkele hiervan staan beeldjes. Twee collega duikers besteden veel aandacht aan een bepaald beeld. Wij wachten rustig onze beurt af. Wanneer ik teken wil doen naar Wim dat het onze toer is, komen er anderen vlak voor onze neus naar beneden gevallen. Zij hanteren het principe van ik eerst en dan de rest. Verder was er nog een silo waar je in kan. Ook hier een zestal duikers aan het wachten waren om in de silo te stijgen. We zwemmen deze maar voorbij. We stijgen wat en keren terug. Verder zijn we nog tegengekomen, een rioolbuis, een gezonken boot, een vliegtuig, nog meer beelden enz. Net voor de plaats om uit water te kunnen gaan nog enkele karpers en geen kleintjes. Anderen hebben een snoek gezien. Op de foto is te zien dat deze ook een degelijk formaat heeft.
Aan de kant is het uiteraard, zoals overal, ook aanschuiven. Ik kan staan en ga langzaam naar het plateau. Plots geen bodem meer onder mijn voeten en een ferme slok binnen. Ik wou eigenlijk pas op het terras iets drinken.
Opnieuw bij Moniek bedelen voor wat geld. Deze keer om de fles te laten vullen. Dit bespaart het sleuren naar de wagen. Iedereen de boterhammen achter de kiezen, nog wat verhalen boven halen en klaar maken voor de volgde duik.
Wim en ik besluiten om de put helemaal rond te gaan. Nu is het iets minder druk. Omdat Wim de eerste keer de vissen had gemist, gaan we deze op het einde van de duik zoeken. Ze zijn zo vriendelijk om zich te komen showen.
Op de terugweg horen we nog dat onze dorpsgenoot, Tom Boonen, er in geslaagd was om wereldkampioen te worden.
... Aloïs