TWEEDE JAARGANG, MEINUMMER

WAT MAG U IN DEZE AFLEVERING VERWACHTEN?

LET'S GO UP TO LIMERICK (1)

Een knaap uit het land van de fjorden
Die wou er een topatleet worden.
Hij trainde voor twee,
maar dat viel niet mee:
hij lustte meer meiden dan horden!

naar het begin van de pagina

DE STUNT VAN QUENEAU (2)

Uw maandelijkse portie stilistiek van Raymond Queneau! In zijn werk "Exercices de style" vertrekt hij van het volgende zeer banale verhaaltje:

RELAAS

Op een dag omstreeks het middaguur, op het achterbalkon van een vrijwel volle lijn in de buurt van het Weteringplantsoen, ontwaarde ik een personage met een zeer lange nek, die een slappe viltHoed ophad met een gevlochten koordje er omheen in plaats van een lint. Dit individu viel plotseling uit tegen zijn buurman, voorgevend dat deze hem opzettelijk op de tenen trapte telkens als er mensen in- of uitstapten. Hij zag trouwens al gauw af van verdere discussie en wierp zich op een vrijgekomen zitplaats. Twee uur later zag ik hem terug bij het Concertgebouw, in druk gesprek met een vriend die hem de raad gaf iets te veranderen aan de uitsnijding van zijn jas door een of andere vakbekwame kleermaker de bovenste knoop wat hoger te laten zetten.

De stunt die hij vervolgens uithaalt, is datzelfde verhaaltje in honderd verschillende stijlen navertellen. Voor u deze maand :

HOMEOPTOTON

Op de achterbak van een rijdend ongemak op het zestiende baanvak stond een lamzak met een uitgerekte nak en een touwtje om zijn claque, die plotseling tot zijn buurman sprak:-Bullebak! je trapt met je hak mijn tenen in de prak! Daarvan heb ik nu tabak! Maar het klonk zwak en hij zocht elders zijn gemak want de ander had lak aan zijn gehakketak. Een uur of twak daamak zag ik op het Jan Willem Bakkersplak naast het Concertgebak diezelfde doerak met een soortgelijke labbekak, die hem als volgt toesprak:-Die parelmoeren plak sluit onvoldoende strak je toch al niet zo vlakke lakense pak. Het lijkt wel een hobbezak.

naar het begin van de pagina

POCO PECH (3)

Na een ruzie met zijn vrouw Shirley, stormde Emerson Reed het huis uit. In de mening dat haar echtgenoot ergens op straat liep te treuren, laadde Shirley de kinderen in de auto en reed weg op zoek naar haar man. Ze had net de wagen een stukje achteruit gereden, toen de kinderen riepen: "Mama, je hebt papa overreden!" Emerson, die inderdaad achter de auto in het gras had liggen grienen, probeerde recht te komen na het verpletterende contact met de wielen. Shirley panikeerde, en reed ten tweeden male over haar echtgenoot. De heer Reed ward met klachten over ademnood in het ziekenhuis opgenomen. (Toledo, Ohio Blade.)

naar het begin van de pagina

BEROEMDE LAATSTE WOORDEN (4)

De ziekte die Jane Auston op 18 juli 1817 het leven kostte, werd pas op 18 juli 1964 correct gediagnosticeerd. In het British Medical Journal werden haar symptomen geÔdentificeerd als die van de ziekte van Addison. Die mysterieuze ziekte duurde drie maanden, en in die tijd werd Austen totaal invalide en leed ze vreselijke rugpijnen. Haar laatste dagen bracht ze door met haar zus Cassandra. De avond van 17 juli verzwakte ze plotseling en kreeg onhoudbare pijnen over heel haar lichaam te verduren. Haar zus vroeg haar of er iets was dat ze graag wou. "Niets", antwoordde ze, "alleen doodgaan."

naar het begin van de pagina

ZACHTJES KNETTEREN DE LETTEREN (5)

UIt de Nijmeegse studententijd van Godfried Bomans

Toen het studentencorps eens een intocht van Sinterklaas op touw zette, werd vanzelfsprekend aan hem de rol van bisschop toegewezen. Overbodig te zeggen dat in zijn vertolking de zaak hier en daar danig uit de hand liep. Zakken vol snoep werden door een twaalftal Pieten zo haastig voor de Nijmeegse jeugd leeggeschud, dat er weldra, terwijl de Sint vooraan met zijn schimmel worstelde, achter hem geen pepernoot meer te strooien overbleef. De eerst zo geestdriftige kinderschaar, die de stoet volgde, begon dan ook zijn geloof in de zin van het gebeuren te verliezen. Het ging snel bergaf met de eerbied voor de bisschop. Godfried begreep dat er iets subliems van hem werd verwacht. Bij het corpsgebouw aangekomen, begaf Sint-Nicolaas zich, onder gejoel van duizend misdeelde snoeplustigen, naar het balkon. 'Kinderen', riep hij, 'kunnenjullie nu verstaan?' Ja dat konden ze.'Ook daar achteraan?'Ja, Sinterklaas.'Luister dan goed. Jullie hebben morgen allemaal vrij!' Geen dubbele portie pepemoten had een zo daverend gejuich kunnen wekken als deze mededeling, die, zoals men zal hebben begrepen, geheel buiten de schoolautoriteiten om werd gedaan.

naar het begin van de pagina

ECHT GEZEGD (6)

Over dieren en mensen die erop lijken

  • Om een hinkende haas te vangen heeft men geen hond nodig (Chinees spreekwoord)
  • De vos heeft vele streken, en de egel maar een, doch dat is de beste van allemaal. (Erasmus)
  • Vlooien weten niet of ze zich op het lichaam van een reus of van iemand van normale grootte bevinden. (Walter Savage Landor)
  • Een schurftige kameel draagt altijd nog wel de lasten van verscheidene ezels. (Erasmus)
  • Men kan beter niet van paard ruilen wanneer men een rivier oversteekt. (Abrabam Lincoln)
  • Wie een draak wil worden, moet veel kleine slangen eten. (Chinees spreekwoord)
  • In het land van de palmen voedt men de ezel met dadels. (Arabisch spreekwoord )
  • Wanneer men de ezel niet slaan kan, slaat men de stok. (Petronius )
  • Als iedereen zegt dat je een ezel bent, is het tijd te gaan balken. (Talmud )
  • De kip wordt in het dorp geboren en in de stad opgegeten (Spaans spreekwoord )

naar het begin van de pagina

ZONDERLINGE VERHALEN (7)

De provisiekast

Aagje was nog maar een paar uur in dienst bij de deftige dame, toen deze al zei: 'Meid, ik ga een likeurtje drinken in de stad. Lap de ramen en pas goed op het huis. Als er visite komt, dan zeg je maar dat ik sluimer en niet gestoord kan worden.'

'U sluimert?' vroeg Aagje, maar ze kreeg geen antwoord. NeuriŽnd stapte de dame naar buiten waar de lentezon scheen. Aagje wachtte nog een poosje of ze niet terug kwam voor een vergeten parasol of een flesje lodderijn. Daarna ging ze meteen in de kasten kijken. Ze snoepte ulevellen en koek uit de trommels, las brieven en betastte het zijden ondergoed van haar meesteres. Toen wou ze in de provisiekast. Die was op slot. Maar Aagje was zo leep als een hongerige straatkat. Ze loerde en snuffelde en natuurlijk vond ze de sleutel op het richeltje. Ze stak hem in het gat, draaide hem om, opende de deur en viel flauw. Toen de dame thuis kwam, lag Aagje nog altijd in de gang.

'Potverdomme,' zei de dame. Ze vulde een pan met water en kletste die leeg over het gezicht van de meid.

'WŠŠ!' riep Aagje, en meteen zat ze overeind, met druipend haar. 'Ondeugende meid! In de kasten snuffelen?'

Aagje kroop krijtwit tegen de muur van de gang. 'Daar. .

Ze wees met een bevende vinger naar de open provisiekast. Er stonden grote glazen potten, gevuld met vloeistof, waarin lichaamsdelen zweefden: een hoofd, twee handen, twee voeten, een dijbeen ...

'Dat is mijn overleden man,' zei de dame hooghartig, 'die heb ik op sterk water gezet. Wat is daar voor geks aan? Ik hield van hem. Soms wil ik hem nog eens bekijken.'

'Maar,' bibberde Aagje, 'u hebt hem in stukken gezaagd.' 'Allicht. Of kun jij me soms aan een stopfles helpen die zo groot is als een manspersoon?'

'Nee,' zei Aagje.

'O zo,' zei de dame. 'En nu aan je werk, bemoeial. Tussen twee haakjes, heb je soms ook in de badkamer boven gekeken?' 'Nee mevrouw.'

'Dat zou ik dan ook maar niet doen.'

naar het begin van de pagina

KEN UW KLASSIEKEN (8)

1869 Hector Berlioz overleed in zijn appartement in de rue de Calais te Parijs. In zijn memoires had hij een paar jaar tevoren al afscheid genomen van het leven. Toen schreef hij: 'Ik heb totaal geen hoop, geen illusies, geen waardevolle ideeŽn en geen verheven projecten meer. Mijn zoon leeft ver weg van mij. Ik ben alleen. Mijn afkeer voor de gekheid en de laagheid van de mensheid, mijn haat voor hun boosaardige wreedheid zijn nooit zo intens geweest. Elk uur van de dag zeg ik tegen de dood: "Als je maar wil!" Waar wacht ie in 's hemelsnaam op?' Toen het dan toch eindelijk zover was, lag hij al sinds januari in bed en verzonk hij geleidelijk aan in coma. Af en toe kreeg hij het bezoek van vrienden zoals Camille Saint-SaŽns, maar verder dan een verkrampt lachje kwam hij niet. Toen het finale uur geslagen was, om klokslag 12.30 u. 's middags, zaten naast hem aan het sterfbed zijn schoonmoeder en Mevrouw Charton-Demeur, zijn eerste Dido.

naar het begin van de pagina

KRETEN EN GEFLUISTER (9)

Eigentijdse slogans

  • Tijdens "99 Luftballone" kon men een speld horen vallen
  • (Reageerbuisbaby's:) in en om de verweckpot
  • (Rik de Saedeleer over de Cup Final) Duidelijk zijn Cup of tea
  • (Gifmengers onder mekaar) Vergeven en vergeten
  • Zoek de notoire oude meester in volgende titel: "Allemachtig", riep de wanhopige routier, "mijn rem brandt"
  • (Zuid-Afrika) Zwart-witdenken was nog te genuanceerd voor de regering. Dus werd ook het zwart geschrapt
  • (Tennis is macht.) Dope doet leven
  • Nooit eens een depressie ? Voel jij je wel goed, zeg ?

naar het begin van de pagina

HOE BEHEERS IK MIJN KATER? (10)

De dampen vermijden

De Grieken dachten dat dronkenschap 'n de eerste plaats veroorzaakt werd door schadelijke dampen die van de wijn naar de hersenen stegen, en ze gebruikten speciale zalfjes om zich die dampen van het lijf te houden. De dichter Horatius zei tegen Vergilius toen hij die uitnodigde om in zijn huis te komen dineren, dat hij niet zijn anti-damp remedie moest verge ten. Ze waren het ook allemaal eens over de heilzame uitwerking van kransen, gedragen bij het drinken. Aanvankelijk waren dat eenvoudige houten hoofdbanden, maar later werden ze gemaakt van planten waarvan men dacht dat ze speciale medicinale eigenschappen bezaten. Viooltjes, mirt en rozen waren favoriet, maar klimop en koolbladeren waren ook populair en vormden een aardige variatie op al die vervelende laurier. Om aan de veilige kant te blijven versierden ze soms de wijnkruiken met slingers om de dampen aan de bron te neutraliseren en de deelnemers aan drinkwedstrijden droegen slingers die strategisch rond het lichaam waren aangebracht. Misschien was Alexander de Grote, die dood viel tijdens een van die wedstrijden, vergeten zijn slinger om te doen.

Zich kleden op de drank

Het was belangrijk om het juiste kostuum te kiezen om te drinken. Men dacht dat amethist het beste was om de dampen te neutraliseren. Amethistkleurige kleren en sieraden van amethist garandeerden een avond zonder onaangename gevolgen. Drinkbekers, afgezet met amethist, waren erg in de mode tot de regering van Nero (54-68 voor Christus), die een hekel had aan amethist. Bittere amandelen in plaats van de gebruikelijke zoete variŽteit Werden gegeten voor de feesten begonnen, vermoedelijk met het idee dat ze, omdat ze rijk aan olie waren, de maag vulden. Het gebruik van gemalen puimsteen, opgelost in water, voor een zuippartij verloor veel van zijn aantrekkingskracht na de uitbarsting van de Vesuvius op Pompeii in 79 na Christus.

naar het begin van de pagina

WAT MAG U IN DE VOLGENDE UITGAVE VERWACHTEN?

  • De vrouw van een visser uit Schagen
  • Qeneau op zijn platst
  • Josť Manuel Martinez en zijn ongeluk
  • De laatste woorden van Joan Crawford
  • Godfried Bomans en de catalogering zijner boeken
  • Wijsheden over fouten en gebreken
  • Een zonderling verhaal over de vrouw als hond
  • Het gezelschap van George Frederick Handel
  • Eigentijdse slogans over wielerklassiekers en de paus in El Salvador
  • Een borrel tegen de haarpijn, dronkaardsoep en drinkerslusteloosheid

GEBRUIKTE BRONNEN

1 Mark Saver, 'In een midzomerplensregenbuitje'
2 Stephen Pile, 'The Return Of Heroic Failures', vert. D.C.
3 Stephen Pile, 'The Return Of Heroic Failures', vert. D.C.
4 Paul Sieveking, 'Man Bites Man. The Scrapbook of an English Eccentric, George Ives', vert. D.C.
5 Fred Brouwers, 'Brouwerijen. Muzikaal dagboek'
6 Peter Burger, 'De gebraden baby. Sagen en geruchten uit het moderne leven.'
7 Jeroen Brouwers, 'Zachtjes knetteren de letteren'
8 Robert Hendrickson, 'The Literary Life & Other Curiosities', vert. D.C.
9 Cees Budding', 'Spectrum Citatenboek'
10 Margaret Nicholas, 'Crancks & Crackpots', vert. D.C.
11Ged Neary, 'On the Fiddle. The Art of Freeloading & Sponging', vert. D.C..
12 Houghton-Mifflin, 'Rules of the Thumb'
13 Graham Jones, 'The Official Candidates' Book of Political Insults', vert.D.C.

Dominiek Croymans
1999-05-01
dominiek.croymans@skynet.be

naar het begin van de pagina
terug naar het overzicht
naar het volgende nummer