Hallo , mijn naam is Nathalie .Na ongeveer 1 jaar samenzijn met mijn vriend James , 
besloten wij onze kinderwens in vervulling te laten gaan .
Wat voor ons de normaalste zaak van de wereld was , bleek achteraf een hoop verdriet te zijn . Na ettelijke maanden proberen was ik zwanger . Ons geluk kon niet op maar daar kwam snel verandering in .Na 19 weken zwangerschap bleek ons
kindje anencefalie te hebben , ( geen schedeldak , gedeeltelijk geen hersenen ) ,
en was niet levensvatbaar .Ons kindje kon wel blijven leven zolang het
maar in de baarmoeder zat .Eens geboren kon het maximum 1 dag leven .
Voor alle zekerheid hebben wij nog een tweede gynaecoloog geraadpleegd maar
ook daar kregen we hetzelfde te horen .De keuze was aan ons , ofwel vroegtijdig
laten geboren worden of de volledige 9 maanden uitdragen , wat natuurlijk nog
voor meer problemen zou zorgen .De beste oplossing was vroegtijdig laten
geboren worden . Omdat het toch geen enkele kans had om te overleven , hebben we dus
maar voor deze optie gekozen . Zo ben ik dan op maandag 11 januari '99 in
het ziekenhuis opgenomen. Om 09.00 u. hebben ze de weeën opgewekt. Ik ben wel heel bang
geweest, niet wetende wat mij te wachten stond. Na +/- 16 u. werd dan ons zoontje Jason
geboren. Hij was nog zo klein maar wel een pracht van een kindje. Een paar uur na de
bevalling heb ik hem even bij me mogen hebben. Een moment om nooit meer te vergeten.
Inmiddels hebben we nu een wolk van een dochter, Jennifer.
Wat het rouwen om ons zoontje betreft , James kan er totaal niet over praten en ikzelf
kan via praten het best mijn verdriet uiten.
Eén ding staat vast, ons zoontje Jason zal altijd
een plaatsje in ons hart hebben.
James & Nathalie
Terug