Enige maanden geleden kwam het verontrustende object ter sprake dat momenteel wordt opgetrokken ter linkerzijde van het Martelarenplein. Wij spraken in dat verband over een "Bouwmisdrijf met vergunning". Dat moet zijn:
"Bouwmisdrijf, en waar is de vergunning?"
of, naar keuze:
"Bouwmisdrijf, en welke gek heeft hier een vergunning voor afgegeven?"
Nu de discussie over de toekomst van het bedrijf voorlopig even geluwd lijkt, kan men zich bij de NMBS weer volop concentreren op het mensenvervoer van A naar B. Dat hierbij niet altijd even efficiënt te werk wordt gegaan, mag men de NMBS niet kwalijk nemen: het materieel is grotendeels verouderd, het personeel niet altijd gemotiveerd en de aanleg van hogesnelheidslijnen slokt zoveel geld op dat er nauwelijks iets overblijft om het leven van de vaste klant een beetje te veraangenamen.
In dit licht bezien was de week van 29 januari eigenlijk zo slecht nog niet. Natuurlijk ging er weer van alles mis, maar daar stond tegenover dat het ook nog veel slechter had gekund. Wedden dat we daar binnen enkele weken het onomstotelijke bewijs van hebben ?!
De situatie in en rond het station van Leuven brengt elke dag veel hinder voor de reizigers met zich mee. Het is niet alleen zeer onplezierig om het station vanaf de stadskant te benaderen, het is ook ronduit gevaarlijk. Bij droog weer is het terrein al moeilijk begaanbaar, maar bij regen en sneeuw is de kans op een val of een uitglijder levensgroot.
Het verbazingwekkende is dat deze situatie maandenlang blijft voortbestaan, zonder dat er ook maar iets gebeurt om het de reizigers wat gemakkelijker te maken. De werkzaamheden aan het nieuwe stationsplein vorderen niet of nauwelijks. De nieuwe tunnel, nog steeds niet afgewerkt, is voorlopig ook weinig meer dan een provisorische oplossing, die bij nat weer bovendien door overstromingen wordt geteisterd.
Dat de NMBS en de stad Leuven deze hoogst onwenselijke situatie op zijn beloop laten, getuigt van laksheid en minachting voor het treinreizend publiek.
De week van 22 januari kende voor Pendelaar een grillig, maar voor de NMBS helaas karakteristiek verloop. Op maandag en dindsdag ging er het een en ander mis, op woensdag en donderdag was alles naar wens, en op vrijdagavond zette de NMBS nog even de puntjes op de i met een vertraging van 20 minuten.
De uitspraak van de week komt op naam van de conducteur op de 8.27 uit Leuven naar Gent-St.-Pieters (maandagmorgen). Onbevangen vatte hij de fossiele NMBS-uitdrukking "verminderde samenstelling" in gewone mensentaal samen met "een stelleke minder". Duidelijk en toch beleefd.
In De Standaard van 16 januari jl. stond een gedegen achtergrondartikel bij de discussie over de toekomst van de NMBS. Het is een grote verdienste van de auteur dat hij geen enkele maal de naam van Etienne Schouppe, patroonheilige der pendelaars, ijdel gebruikt.
De week van 15 januari was licht chaotisch maar niet dramatisch. Elke dag overkwam Pendelaar wel iets wonderlijks, behalve op woensdag, toen hij veilig thuisbleef.
Na een verlengde kerstvakantie was de week van 8 januari 2001 Pendelaars eerste pendelweek in het nieuwe jaar. Altijd vreemd om na zo'n verkwikkende time out weer met beide benen in de dagelijkse realiteit van de NMBS te worden geplant. Te meer daar er de eerste dagen een welhaast onwerkelijke rust en harmonie op 's lands spoorwegen leken te heersen. Gelukkig werd de normale loop der dingen al snel hersteld door overvolle treinen en forse vertragingen. Met al die discussies over de toekomst van de NMBS is dat in ieder geval een hele geruststelling.
De week van 18 december was voor Pendelaar de laatste pendelweek van het jaar 2000. Met een reeks kloeke vertragingen zette de NMBS de lijn van de voorgaande weken voort, waarschijnlijk om het jaar in stijl te beëindigen.
Maar laten wij het jaar positief besluiten, zonder gezeur over vertragingen, en de NMBS dankbaar zijn
dat we af en toe op tijd te bestemder plaatse arriveerden,
dat we meestal een menswaardige zitplaats konden bemachtigen,
dat er soms informatie werd gegeven - over vertragingen -,
dat er vriendelijke controleurs en gelukkig ook steeds meer controleuses zijn,
dat nog niet iedereen in de trein zit te GSeMmen,
dat we de omzwervingen in het Leuvense stationsgebied hebben overleefd,
dat de dagelijkse autofiles ons bespaard bleven,
dat de NMBS zo aandoenlijk haar best doet.
Tegen beter weten in.
Na de akelige week van 4 december leek de NMBS in de week van 11 december te willen bewijzen dat het nog veel slechter kan. Nog veel en veel slechter.
Voor de gemiddelde pendelaar is zo'n bewijs overbodig: hij weet waar de NMBS toe in staat is. Een vertraging van 25 minuten op het traject Brussel Centraal - Leuven, zonder enige verontschuldiging of uitleg van NMBS-wege, verbaast hem allang niet meer (zie donderdag 14 december).
In Leuven zijn de trouwe NMBS-klanten inmiddels al helemaal gewend aan de rampsituatie in en rond het station, dat vanuit de stad alleen nog maar toegankelijk is via een smalle corridor vol blubber en kuilen, en waar het perron van spoor 3, in de spitsuren gebruikt door vele honderden reizigers, versmald is tot een breedte van amper 1 meter en 3 centimeter. Het is allemaal maar tijdelijk, houdt de NMBS haar vaste klanten voor.
Mocht u, na enige seconden tevergeefs balanceren op een te smal perron, worden overreden door een vertraagde trein, bedenk dan: HET HELE LEVEN IS SLECHTS TIJDELIJK.
De pendelweek van 4 december was er een om snel te vergeten. 's Ochtends was het nat, winderig en donker. 's Avonds was het donker, winderig en nat. Voeg daarbij de mismoedig makende situatie in en rond het station van Leuven, en u begrijpt dat Pendelaar nog lang niet in kerststemming verkeert. Bah!
De NMBS deed haar best om de sfeer niet verder te bederven. Voor de afwisseling mocht Pendelaar meerijden in een goederencompartiment. Tenminste weer eens iets anders, hoewel het na vijf minuten ernstig begon te vervelen.
Zoals te verwachten leverde de NMBS weer een kloeke bijdrage aan het eigenlijke thema van deze site: vertragingen. Slechts bij intensieve bestudering blijkt hoe vindingrijk de nationale spoorgigant te werk gaat bij het aanbrengen van allerlei subtiele variaties in het dagelijkse patroon van achterlopende treinen. Iedere dag is het weer een beetje anders, maar vrijwel steeds komt het op hetzelfde neer. Hulde voor zoveel inventiviteit!
Terwijl de krachtmeting tussen Mevrouw de Minister Isabelle Durant en De Heer Gedelegeerd Bestuurder Etienne Schouppe nieuwe hoogtepunten bereikte, zetten de eenvoudige pendelaars hun dagelijkse gependel onverstoorbaar voort. Lees hoe het een van hen, uw eigen Pendelaar, in de week van 27 november verging. En troost u met de gedachte dat de gedelegeerd bestuurder, toen hij die paar miljard frank aan zijn neus voorbij zag gaan, gedekt werd door "gereputeerde analisten".
De Morgen van 28 november jl. brengt een interview met gedelegeerd NMBS-bestuurder Etienne Schouppe (NMBS: meer reizigers, meer inkomsten maar minder service - jammer genoeg niet on-line te raadplegen). Hij heeft goed nieuws: de NMBS doet prima zaken en ziet haar inkomsten ten opzichte van vorig jaar fors stijgen. "Het zijn zeker geen slechte cijfers", aldus de NMBS-topman, die zich gelukkig terdege realiseert dat de kwaliteit van de dienstverlening geen gelijke tred houdt met de financiële resultaten.
"Maar je kunt stellen dat we een beetje het slachtoffer worden van ons eigen succes. Vooral tijdens de spitsuren kampen we met capaciteitstekorten waardoor steeds meer mensen moeten rechtstaan. De kwaliteit van onze dienstverlening is er dus jammer genoeg op achteruit gegaan. Ook de stiptheid van onze treindienst is niet meer verbeterd en blijft net als vorig jaar rond de 90 procent schommelen", aldus de gedelegeerd bestuurder, die ontevreden treinreizigers vraagt nog maar even geduld te hebben.
Verder verwijst Schouppe naar de weinig florissante toestand van het spoorverkeer in Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië: "In die context doen we het nog zo slecht niet. Alleen willen weinigen dat geloven".
De vraag is echter niet of het ergens anders nog slechter gaat, maar of het hier misschien wat beter kan.
Hoewel Pendelaar in de week van 20 november niet gevrijwaard bleef van irritaties - veroorzaakt door de verschrikkelijke toestand in en rond het station van Leuven - viel de afdeling Loop der Treinen van de NMBS niets ernstigs te verwijten. Natuurlijk waren er de kleine oponthoudjes, de lichte vertraginkjes, de onbeduidende tegenslagjes, de minieme onregelmatigheidjes waar zelfs een NMBS in goeden doen niet aan ontkomt. Maar in vergelijking met de afgelopen weken liep (bijna) alles op rolletjes.
In De Standaard van 25 november stond een aandoenlijk artikel over de inspanningen die de NMBS zich getroost om de reizigers beter voor te lichten. Pendelaars, leest dit artikel, wellicht stemt het u hoopvol. De NMBS lijkt zich in ieder geval bewust van twee problemen die ook in Pendelaars weekverslagen herhaaldelijk worden gesignaleerd: de gebrekkige interne communicatie en de tekortschietende voorlichting van de reizigers. Extra personeel, 2500 gsm's en luidsprekers op alle stations moeten verbetering brengen, "zodat pendelaars er niet verstoken blijven van informatie over treinen die vertraging opliepen of misschien helemaal niet komen".
Maar het vrolijkste nieuws van de afgelopen dagen was ongetwijfeld het bericht (in De Morgen van 25 november 2000) dat de NMBS 2,5 miljard frank dreigt te verliezen door gespeculeer op de Nasdaq. Minister Durant is woedend en "wijst met een beschuldigende vinger naar zowel de raad van bestuur (...) als naar de directie". De veelgeplaagde gedelegeerd bestuurder Etienne Schouppe - "Is men mij weeral onterecht aan het viseren?" - reageert geprikkeld. "Wat kunnen we beter doen dan gerespecteerde brokers, analisten en adviseurs volgen?". Tja.
In het station van Leuven - fraai neoklassiek, jammerlijk ontsierd door nieuwbouw ter linkerzijde - kreeg het begrip ontsporing een nieuwe betekenis. Het station werd namelijk ontdaan van de sporen 1 en 2. Helaas betreft het een tijdelijke maatregel. Er wordt nieuwe rails gelegd, speciaal voor de hogesnelheidsduivels die niet in Leuven zullen stoppen.
We hebben het hier over een enorme blunder. Dat nieuwe HST-spoor had natuurlijk nooit zo dicht bij het stationsgebouw mogen liggen. De Leuvense stationsgebruiker zal er uitsluitend hinder van ondervinden. De sporen die hij vroeger het gemakkelijkst kon bereiken, zijn nu gereserveerd voor voorbijrazende spooktreinen.
De Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen is er ook de afgelopen week allesbehalve in geslaagd een vlekkeloos parcours te rijden. Toch ondervond Pendelaar wat minder problemen dan normaal, hoofdzakelijk doordat hij twee dagen niet pendelde. Verder had hij het geluk dat enkele vertraagde treinen goed op elkaar aansloten. Maar het grote nieuws van de afgelopen week was natuurlijk de staking die niet doorging. Zie hieronder.
Ter gelegenheid van de afgeblazen stakingen werd jongstleden donderdag in de stations een vakbondsschotschrift uitgereikt. In onnavolgbaar syndicaatsproza wordt daarin betoogd dat het einde der tijden nabij is als de regering haar plannen met de NMBS doorzet en dat gedelegeerd bestuurder Etienne Schouppe maar beter op zijn tellen kan passen ("We moeten hem in het oog houden"). Voor de volledigheid passeren ook nog ene De Croo , ene Honoré Paelinck en ene Rombouts (De Post) de revue.
De bonden menen bovendien een beroep te mogen doen op het begrip van de treingebruikers: "Jullie, reizigers, die de laatste twee jaren meermaals in de kou werden gezet......". Duizenden treinreizigers herinneren zich inderdaad nog heel goed hoe ze de afgelopen tien jaar herhaaldelijk, soms meerdere malen per jaar, door de spoorvakbonden zelf in de kou zijn gezet. Pendelaars en andere treingebruikers hebben echt geen boodschap meer aan stakende of met staking dreigende NMBS-werknemers.
Toch zorgt zo'n krantje voor een vrolijke afwisseling in het monotone bestaan van veel pendelaars. Uit het syndicale betoog komt het beeld naar voren van noeste spoorwerkers die in hun nobele inspanningen voortdurend worden gefnuikt door
Dat is andere koek dan vertragingen, afgeschafte treinen, bladeren op de rails, defecte locomotieven, ledig stel dat moet uitwijken of de laatste drie rijtuigen zijn niet toegankelijk voor reizigers met bestemming Liedekerke!
Doorgewinterde pendelaars weten allang dat het de spoorwegvakbonden niets uitmaakt of de treinen vooruit, achteruit, ondersteboven of in het geheel niet rijden, zolang de arbeidsvoorwaarden van hun leden maar niet in het geding zijn. Toen zij waren uitgelachen hebben deze sceptici het krantje hopelijk niet op de openbare weg maar keurig in de papierbak gedeponeerd.
De enige weken geleden aangekondigde spoorstaking op 16 en 17 november lijkt niet door te gaan nu enkele spoorvakbonden hun stakingsoproep hebben opgeschort. Treinreizigers die dat betreuren konden in de week van 6 november hun hart ophalen aan de wilde staking van Luikse treinbestuurders. Die acties maakten trouwens weinig indruk op de regelmatige treinreiziger, die immers allang gewend is aan overvolle treinen, afgeschafte treinen en treinen met vertraging.
Het Nieuwsblad/De Gentenaar van 10 november jl. besteedt een hele pagina (jammer genoeg niet on-line te raadplegen) aan de ontwikkelingen in en rond de NMBS, de plannen van spoortycoon Etienne Schouppe en minister Isabelle Durant en de positie van de vakbonden. Het kopje van die pagina zegt alles: "De trein is altijd een beetje staken".
De Morgen van 8 november jl. brengt een vrolijk artikel (helaas niet on-line te raadplegen) over de ongemakken die pendelaars ondervinden van sporende senioren. Deze zouden vooral in de avondspits, na een dagje verpozend nietsdoen en tegen belachelijk lage seniorentarieven, de plaats innemen van huiswaarts kerende pendelaars die zich de hele dag hebben afgebeuld om toch maar hun NMBS-trajectkaart te kunnen bekostigen en nu geen zitplaats meer kunnen vinden, behalve dan op de schoot van een half-incontinente zeventiger of een kwijlend besje met ouderdomsdyslapsie. Bovendien zijn al die oudjes wel heel erg traag met in- en uitstappen.
"Alles in de stations is tot op de seconde getimed. Treinen mogen slechts een paar minuten stilstaan. Senioren zijn dat snelle gedoe niet gewoon en zorgen soms voor een paar minuten vertraging door te traag in of uit te stappen. Ik weet zelfs van een paar gevallen waarbij de trein vertrokken was voordat een aantal passagiers de kans kregen uit te stappen", aldus vakbondsvertegenwoordiger en ex-treinbestuurder Luc Pauwels, die de NMBS met deze uitspraak het zoveelste absurde excuus voor de talloze vertragingen verschaft.
NMBS-ombudsman Guido Herman toont in genoemd artikel enig begrip voor de misnoegde pendelaars, maar vindt de kritiek op de ouderen toch niet terecht: "Iedereen heeft recht op het openbaar vervoer. Sommige mensen willen dat niet begrijpen en uiten hun frustratie op de 'goedkope', oudere reizigers. (...) In plaats van zich te ergeren kan men beter de ouderen helpen". (Hup oudje, zo snel mogelijk de trein uit jij! Ik help je wel even.) Volgens hem is het allemaal een kwestie van capaciteit. Die moet op een aanvaardbaar peil worden gebracht. "Dat vergt natuurlijk tijd en geduld", vindt Herman. Tijd en geduld, daar weten vaste NMBS-klanten alles van, ook als er geen bejaarden in de buurt zijn.
PS: Hoewel Pendelaar nog niet tot de eerbiedwaardige rangen der senioren is toegetreden, wordt hij door zijn jeugdiger medereizigers ongetwijfeld voor een uitgerangeerde oude zak versleten. Toch is hem van de kant van zijn jonge pendellotgenoten nooit enige onheuse behandeling te beurt gevallen.
Voor Pendelaar duurde de week van 30 oktober slechts twee dagen. Het treinverkeer stond in het teken van najaarsstormen en bladeren op de rails. En natuurlijk van de NMBS zelf, die weer aandoenlijk haar best deed. En en passant ook nog een bejaard echtpaar ontvoerde.
Gedelegeerd bestuurder Schouppe kwam een paar keer in het nieuws. In weerwil van de stille wens van vele pendelaars werd hij geen burgemeester van zijn geliefde gemeente. Verder bracht De Standaard op 4 november een uitgebreid interview met de verguisde en veelgeplaagde spoorbaas. Een absolute aanrader voor alle Schouppe-fans, inclusief deze Pendelaar.
Het najaar nodigt uit tot filosofische bespiegelingen. Over de vergankelijkheid van alles, de vergeefsheid van het menselijk streven, de schoonheid van de natuur die haar zomerkleed aflegt. Zittend in de trein heb je alle tijd om je aan zachtzure mijmeringen over te geven, ondertussen genietend van een schilderachtig herfstlandschap dat aan het oog voorbijtrekt, als het tenminste niet verscholen gaat achter het betonnen bed van een hogesnelheidslijn in aanbouw.
De vergeefsheid der menselijke strevingen werd in de week van 23 oktober treffend geïllustreerd door het geploeter van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, die er in weerwil van een 200% inzet van het personeel toch weer in slaagde een reeks vertragingen van oudtestamentische omvang te produceren.
Die aangekondigde staking, half november, is misschien nog niet zo'n gek idee. Kan de NMBS niet gewoon twee dagen in retraite gaan om zich te bezinnen over het nut van treintje spelen in het algemeen en klantvriendelijk personenvervoer in het bijzonder? Daar kan vast iets heel moois uit voortkomen.
We begonnen ze al een beetje te missen, die stakingen van de spoorwegvakbonden. Maar half november is het weer zover. Deze keer is het twee dagen lang genieten van de NMBS op haar best. Twee dagen lang contractbreuk met de vaste klanten.
En waarom eigenlijk? Omdat het niet botert tussen Etienne en Isabelle. Isabelle zit bovenop een grote zak met geld. Die zak is bestemd voor Etienne. Isabelle wil wel een beetje in de gaten houden wat Etienne met al dat geld gaat doen. Etienne zijn vriendjes zijn gebelgd. Ze vinden Isabelle te streng. En veel te krenterig.
Etienne is razend populair, niet alleen in Liedekerke maar ook bij de rest van de NMBS. De vriendjes gaan nu staken. Om Etienne te verdedigen tegen die boze Isabelle. Om nog meer geld te krijgen van Isabelle. Om ervoor te zorgen dat Isabelle zich verder niet met hen bemoeit.
Wie meer wil weten over de moeizame verhouding tussen Isabelle en Etienne leze het verhelderende artikel "Een stakingsleider genaamd Etienne Schouppe" van Douglas De Coninck in De Morgen van 21 oktober jongstleden.
Ook in de week van 16 oktober bleek de nationale railreus niet altijd in staat het rollend materieel op tijd van A naar B te verplaatsen. Voor Pendelaar begon de week overigens vrij redelijk, met enkele lichte vertragingen die gelukkig goed op elkaar aansloten.
Donderdag (heen- en terugreis) en vrijdag (heenreis) was het echter weer goed mis, met alle bekende gevolgen voor Pendelaar en zoveel andere vaste NMBS-klanten: vertraging, irritatie, misselijkheid, opgekropte woede, depressies, nu en dan afgewisseld met een spontane lachbui over al die tegenslag en mislukte goede bedoelingen (zie Spoorboekje Binnenland).
De opwaardering van de Leuvense stationsomgeving neemt elke week apocalyptischer vormen aan. De werkzaamheden hebben inmiddels het hart van het station bereikt. De overkapping van perron 1 lijkt te zijn getroffen door een hele slimme bom. De nieuwe tunnel, onlangs met veel aplomb geopend door Leuvens burgervader, ligt er onafgewerkt en onuitnodigend bij. De rijkswachtpost is ondergebracht in een container.
Schuin vóór het station wordt langzaam het wanstaltige bedenksel van een ongetwijfeld zeer wereldberoemd architect opgetrokken. Het doet de ruimtelijke werking van het Martelarenplein geheel teniet. Bouwmisdrijf met vergunning.(zie verder "Rectificatie")
De NMBS was in de week van 9 oktober matig op dreef. Pendelaar ondervond geen al te grote problemen en reisde zelfs een paar keer zonder vertraging! Eigenlijk een typische NMBS-week. Als het goed gaat denk je: wanneer zal het weer misgaan? En als het fout gaat denk je: hoe lang nog?
De NMBS weet je toch altijd weer voor nieuwe raadselen te plaatsen. Zo was Pendelaar er in de week van 2 oktober tot drie maal toe getuige van dat een door de NMBS aangekondigde vertraging in het geheel niet bestond of schromelijk werd overdreven (donderdagmorgen, donderdagavond en vrijdagmorgen). Verwarrend voor de argeloze pendelaar, die al helemaal aan de omgekeerde situatie gewend is: er zijn vertragingen, maar die worden angstvallig geheim gehouden of gebagatelliseerd.
Op zichzelf is het voor de reiziger natuurlijk wel aangenaam dat een onheilstijding niet (of maar ten dele) in vervulling gaat. Als poging tot communicatie met de klant maakt dit soort meldingen evenwel een vreemde indruk. Is het echt zo moeilijk om de reizigers tijdig te waarschuwen voor wat hen werkelijk te wachten staat? Of wil de NMBS ons zo ver krijgen dat we niet alleen het Spoorboekje Binnenland (180 BEF, ofwel 4,46 €, verkrijgbaar aan het loket), maar ook de vertragingsberichten met een flinke korrel zout nemen?
Na de zwakke prestaties in de week van 18 september, vertoonde de NMBS de afgelopen week onmiskenbaar tekenen van herstel. In de avondspits ondervond Pendelaar hoegenaamd geen problemen. 's Ochtends ging er wel het een en ander mis, vooral doordat de treinen tussen Leuven en Brussel de laatste tijd vrijwel steeds vertragingen van vijf minuten of meer oplopen.
Voor pendelaars tussen Leuven en Brussel Schuman blijft het desolate Noordstation dan ook een probleemgebied. Iedereen die qua gevoelsleven uitstijgt boven een zombie ondergaat onvermijdelijk de demoraliserende invloed van deze abattoirachtige omgeving. En als je dan bovendien voor de zoveelste keer de aansluiting naar Schuman mist, dan knakt er iets .....
Er vielen echter ook enkele opbeurende voorvallen te noteren. Het lijkt erop dat de NMBS, in haar niet aflatende strijd tegen ontevreden pendelaars, een geheel nieuw front heeft geopend.
U heeft er niets over gezien in het televisiejournaal. U heeft er niets over gehoord op de radio. U heeft er niets over gelezen in de krant. Hooguit heeft u het gehoord van een mokkende pendelaar in uw kennissenkring: de afgelopen week bevestigde de NMBS met een reeks wanprestaties op het traject Leuven - Brussel haar dubieuze reputatie van grossier in vertragingen.
De voorbije week is het Pendelaar slechts een paar keer gegeven de reis zonder noemenswaardig tijdverlies af te leggen. Bij die spaarzame gelegenheden wordt zijn opluchting jammerlijk getemperd door tal van macabere vertragingsberichten aan het adres van andere pendelaars. Iedereen ondergaat gelaten zijn lot. Velen hopen in stilte dat Etienne Schouppe tot in lengte van dagen burgemeester van Liedekerke moet blijven.
Door de acties van de ontstemde truckers hebben heel wat pendelautomobilisten de afgelopen week noodgedwongen hun toevlucht genomen tot de NMBS. Stations en treinen waren dan ook veel voller dan normaal. De NMBS bleek niet geheel opgewassen tegen de plotselinge toename van het aantal reizigers, maar leverde, gelet op de bijzondere omstandigheden, niettemin een redelijke prestatie. Waar de heilige koe vastliep, brachten de spoorwegen uitkomst, klokvast of niet.
De NMBS was minder tevreden. "Neen, wij beschouwen dit niet als een promotie", zegt woordvoerster Leen Uytterhoeven. "Mensen die noodgedwongen een vaak overvolle trein nemen en daarvoor de volle pot moeten betalen, zijn allicht geen echt tevreden klanten. Maar we doen wat we kunnen." (De Standaard van 15 september 2000).
Voor zover Pendelaar kon nagaan vielen de ongemakken echter reuze mee. De dienstverlening was niet beter, maar ook niet echt slechter dan anders. Trouwe NMBS-klanten hebben de afgelopen jaren wel vreemdere avonturen beleefd. Ook voor de volle pot.
Nog onder de indruk van de chaotische ochtendspits van 1 september, nam Pendelaar op 4 september een time out. Op dinsdag 5 september hervatte hij, op alles voorbereid, zijn dagelijkse tochten Leuven - Brussel vice versa. Het werd een rustige pendelweek, met slechts twee vertragingen van betekenis. Voor alle duidelijkheid: vertragingen van minder dan 5 minuten, hoe ergerlijk soms ook, worden hier niet gemeld, tenzij ze om de een of andere reden belangrijke gevolgen hebben.
Op de eerste september neemt alles weer zijn normale loop. Verveelde bruintoeristen, witbenige
scouts en rugzakkende Ardennengangers maken vanaf deze dag plaats voor eenvoudige pendelaars die zich
vol toewijding naar hun dagelijkse werkzaamheden begeven.
De Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen toonde zich van haar daadkrachtigste kant. Niet
alleen veroorloofde zij zich een spectaculaire primeur met een brekende trein, maar ook gaf zij de
treinreizigers in het centrum des lands alvast een forse waarschuwing in de vorm van een reeks ernstige vertragingen.
Het was voor het laatst gebeurd in 1907, ergens in Buiten-Mongolië. Op 1 september 2000 had de
NMBS dus een onbetwiste Europese primeur: een passagierstrein die in tweeën breekt.
De nationale spoorgigant reageerde alsof het om een routineklus ging. "Bij dergelijke situaties is de
veiligheid van de reizigers op geen enkel moment in gevaar" (Leen Uyterhoeven, woordvoerster NMBS in De
Morgen van 2 september 2000).
De Standaard meldt dat de passagiers van de brokkentrein weliswaar 45 minuten moesten wachten voordat "de verweesde stellen" weer aangehaakt werden, maar dat de passagiers "weinig hinder" van het incident ondervonden. 45 minuten verweesd wachten in een losgeslagen trein valt volgens De Standaard in de categorie "weinig hinder". "Het ging hooguit om een stevige rembeweging. Niemand raakte gewond". Moeten er dan eerst gewonden vallen voordat het echt hinderlijk wordt?
Vlaanderens kwaliteitskrant nummer 1 verzekert ons voorts dat de problemen "even voor negen (...) van de baan" waren. Van welke baan eigenlijk? In ieder geval niet van de spoorbaan, zoals moge blijken uit Pendelaars relaas van die vrolijke eerste september.