Reisverslagen
16 & 17 oktober Dag 28 - 29
Beste allemaal,
ik ben er!!!
Aankomen in Santiago, op het grote en indrukwekkende plein voor de kathedraal. In de namiddag van de 28ste stapdag. Onbeschrijflijk. En bijzonder raar... In elkaars armen vallen. Mensen terugzien die me enkele dagen geleden voorbijgestoken zijn. Vlug wat tranen wegwrijven. Zwaaien naar anderen die toekomen. Hen feliciteren. Toeristen die ons bekijken als een bijzondere soort en met ons op de foto willen. Een duw en een knuffel krijgen van iemand.
En tegelijk: dit is het nu. Hier stopt het. Is dit het nu? Opluchting - verbazing - tevredenheid - ook een beetje fierheid, ja - en ja, ook wat droefheid of zoiets - leegte en tegelijk zo vol als een ongeopende fles bruiswater...
De trappen op naar de kathedraal. Stilvallen...
En dan - na wat foto's van elkaar - natuurlijk naar het pelgrimsbureau voor mijn 'diploma', samen met enkele anderen, wat giechelig en grappend. Want daar gaat het natuurlijk niet om, maar ik heb het wel heel graag.
En dan de vaste dagelijkse gewoonte: bed zoeken en douchen. Maar geen albergue vandaag, wel een klein pensionnetje, kort bij de kathedraal. En daarna, op een terras op het 'Praza da Quintana' een dikke pint. Hoe dat mogelijk is versta ik niet, maar binnen de kortste keren zaten we daar met een hele groep mensen die ik kende van de voorbije weken. Luigi (76 jaar!) uit Italië met zijn vriend, Hannes uit Duitsland, Joe uit Oostenrijk, Immaculada met haar vriend uit Majorca, Gregorio, steenkapper uit Spanje, enzovoorts...
Het was niet zo'n erg lange laatste stapdag: een kleine 20 km slechts. Met, inderdaad, een beetje regen - eerder mist en motregen, en niet eens zo lang. Met een lang 'groen' stuk tussen eucalyptusbossen en rond het vliegveld, over Monto de Gozo naar de stad.
Ik had overnacht in Pedrouzo (of Arca). In een albergue waar een wat opgewonden sfeer heerste. Laatste nacht immers voor Santiago. Speciaal tot daar gestapt dinsdag, 32 km lang, om zeker woensdag aan te komen. Dat was een lange, warme dag. Met merkwaardig een heel lang stuk zonder een bar, wat maakte dat ik rond 2 uur in de namiddag mijn laatste stuk chorizo en een halve banaan en nog wat brokjes chocolade verorberde. Laatste restjes op dus. En kort daarna natuurlijk wel een bar gevonden...
28 dagen gestapt... Aangekomen in Santiago. Met massaal veel indrukken en ervaringen en gedachten in mijn hoofd. Blij om terug naar huis en naar De Klinkaard te gaan!
En hier stopt mijn verslag. Hopelijk vind je hier binnenkort ook enkele foto's.
Aan alle lezers: tof dat ik wist dat ik een en ander kon delen met velen die betrokken waren op mijn avontuur.
Aan alle sponsors (ook die van onderweg): héél veel dank voor jullie bijdrage aan ons nieuwe huis voor De Klinkaard.
Dag!
Jos
13 - 14 - 15 oktober - Dag 25 - 26 - 27
Beste allemaal,
Plots 3 dagen verder. Ben net in mijn gids, mijn foto's en mijn nota's gedoken om te zien wat er de voorbije dagen allemaal 'gepasseerd' is. Want er zijn hier zo ontzettend veel indrukken die op je afkomen...
Ik ben deze namiddag aangekomen in Melide, op ongeveer 50 km van Santiago. Ja hoor, nog 2 dagen stappen dus. Wie het mij 2 weken geleden verteld had, die zou ik niet geloofd hebben. Maar, een beetje chronologisch tewerk gaan.
Dag 25. Gestart in Triacastela, mèt de gedachte om te proberen deze 130 km in 5 dagen te overbruggen. Op tijd vertrokken, de morgenster in de rug en de zon nog niet boven de heuvels. Alweer - de derde dag op rij - startend met een steile klim. Door prachtige kleine dorpjes en kronkelende, vaak holle, weggetjes met af en toe vervaarlijk blaffende honden in de buurt, en andere die onverstoord op de weg blijven slapen en hooguit een oog even opentrekken.
Galicië is prachtig! Hoewel ik er stevig de pas inzette had ik toch genoeg oog voor de prachtige omgeving. Stijgen en dalen, kronkelen, voorzichtig over stapstenen langs riviertjes of over herstelde bruggetjes, door eindeloze holle wegen, en weer stijgen en dalen, door dorpjes met veel koeien en katten en honden, met schapen ën zowaar pasgeboren lammetjes.
Het stadje Sarria - eerst lang dalen, h´´l slecht voor de al blauwe teennagels - doorgestoomd, weer klimmen en opnieuw hetzelfde mooie landschap. Tot in een onooglijk klein dorpje mét een albergue en een restaurantje - annex aan een boerderij naast de kerk: Ferreiros, 32 km van Triacastela. Doel gehaald, en even voor Ferreiros fier een foto laten trekken aan de 100-km paal tot aan Santiago.
De waardin van het restaurantje was een buitengewoon aandoenlijke mama! Die gemoedelijk mee aan tafel kwam zitten om haar verhaal te doen. En die met veel verdriet vertelde dat ze de vorige nacht bestolen waren. Van zo lang ze daar woonden was dat nog nooit gebeurd. Maar ze ging zeker haar vertrouwen in de peregrinos niet verliezen. Wat ze ook bewees door alle etende peregrinos extra te verwennen. 'Todos productos de la casa' zei ze er telkens fier bij...
Dag 26 Weer gestart met datzelfde prachtige weer, ochtendster in de rug, zon nog niet te zien. Frisser dan gisteren. En weer datzelfde mooie landschap. Tot aan Portomarín tenminste. Dat hadden we eerst al van ver en hoog in de mist zien liggen ( allé, dus eigenlijk niet zien liggen...). Was ook iets eigenaardigs: had al van ver die zee van wolken gezien, terwijl ik zelf al in de zon liep en stilaan warm kreeg. En dan stilaan die wolken ingedoken, onmiddellijk ijzig koud en andere geluiden. Portomarín met zijn goeie 200 m hoogte was veruit het laagste punt van onze tocht tot hiertoe. Het stadje dan maar ingeklommen om een beetje op te warmen met een koffie.
Na Portomarín is het landschap erg veranderd: veel meer open ruimte, minder kleine dorpen, en vooral veel grote veebedrijven (zowel koeien als kippen). Vanaf Gonzar - van de grote weg af - begonnen de kleine dorpjes opnieuw, en na 25 km gestopt in zo'n klein dorpje, Airexe, met een pas van in mei opgeknapte albergue, met erover een restaurant, met de schitterend naam 'Conto de Waldemar'. Blijkbaar had één van de voorouders van het jonge koppeltje ooit een magische show gehad - er hing daar nog een enorme affiche van in het café - en had zich een wat sjiekere Duitse naam aangemeten om de show wat kracht bij te zetten. De jonge waardin vertelde met een zekere trots dat er toch écht wel een Duitse graaf in de stamboom van haar man voorkwam...
En: ondanks de vele km's houden de blaren zich goed. Allen - waarschijnlijk van het vele en snellere dalen - lijkt mijn tweede teen van mijn linkervoet zo onderhand op een ballonnetje, met de nagel erbovenop zowat loshangend. Tja... Aan mijn rechtervoet zijn mijn tenen die fase al voorbij.
Dag 27 Vandaag op weg naar de 50 km. Met de zon weer stilaan in de rug opkomend. Ik zou in herhaling vallen door het landschap te beschrijven. De vele authentieke (of goed gerestaureerde) stukken camino doen toch wel iets...
In Palas de Rei eerst mijn voorraad Brufen aangevuld (met ondertussen een telefoontje van Hans van De Klinkaard), anders protesteert mijn been. En dan maar weer verder. In Melide heb ik even getwijfeld omdat we daar al rond 2 uur arriveerden: stoppen of gelijk nog een stukje meer doen. Maar de eerstvolgende albergue ligt 12 km verder, en dat leek me toch een beetje veel. Het is hier een wat grotere stad. Wat een enorm verschil met de dorpjes waar ik de vorige nachten verbleef. Gisteren nog moest ik even wachten voor ik overstak van de albergue naar het restaurantje. Nee, niet voor auto's, maar voor de boer die zijn koeien van de wei bracht, en ze eerst in de drinkbakken voor het restaurant liet drinken...
Zo, tijd om nog een laatste wasje te gaan doen en mijn dagboek bij te vullen. En aftellen. Nog 2 dagen stappen. Het geeft een bijzonder raar gevoel.
Heel veel groetjes!
Jos
woensdag 11 & 12 oktober - Dag 23 - 24
Hallo beste lezers!
Ben de laatste dagen goed opgeschoten. Vanaf hier, en dat is Triacastela, nog 130 km te gaan. En vermits het de voorbije dagen vrij oke is met voeten en benen, kom ik misschien woensdag, en anders zeker donderdag aan in Santiago.
Het waren 2 onvergetelijk schitterende dagen. Vanuit Villafranca de Bierzo ben ik vertrokken langs de alternatieve route. Oké, een 5-tal km's extra, maar wat ben ik blij dat ik hiervoor gekozen heb im plaats van ruim 10 km langs een gevaarlijke baan te lopen. Het startte wel straf: onmiddellijk na het brugje rechts steil omhoog, met op een muur langs de weg de waarschuwing Solo para buenos caminantes! - Alleen voor hele goeie stappers. Daar reken ik mezelf nu wel niet direct bij, maar hop, omhoog. Het werd een prachtige bergtocht van 500 naar 930 meter, het tweede deel over een bergrug die uitzicht bood naar 2 kanten. En dat bij een opkomende zon... Naar het hoogste punt toe kwam ik terecht in een enorm tam kastanjebos - ik bedoel een bos van tamme kastanjes. Nooit gezien en echt indrukwekkend.
Opnieuw dalen naar Trabadelo (578 m) om dan heel stilletjesaan te beginnen aan de klim naar O Cebreiro. Ik voelde me precies in Zwitserland. Veel kleine dorpjes met kronkelende straatjes, veel mooie bruine koeien met bellen in de groene weiden, waar vele beekjes met helder water langs kabbelden en ruisten... (Ne mens wordt er poëtisch van hé.)
O Cebreiro ging ik niet halen die dag, dat voelde ik al wel sneller. En ook, met die alternatieve weg was het sowieso al ongeveer 30 km tot in La Faba. Dus werd dat mijn mikpunt. Het laaste uur heb ik wel wat op mijn adem getrapt, vrij steil omhoog langs een kronkelend paadje in smalle kloofjes. Maar: het deed ook wel iets, want hier liep ik over een nog volledig origineel stukje van de Camino, met soms nog de plaveien van ooit... Grote opluchting toen ik in La Faba arriveerde en terecht kon in de albergue die beheerd wordt door de Duitsers. Bijzonder mooi gelegen, vlak naast een oud en niet verprutst Romaans kerkje, omgeven door een stenen muur - waar je heerlijk kon op zitten of liggen of lezen of wat in je dagboek schrijven. Of gewoon rustig naar beneden in het dal kijken...
Deze ochtend dan nog de straffe klim naar O Cebreiro, tot ongeveer 1250 meter. 's Ochtens, terwijl de zon achter je achter de bergen opkomt en het nog heerlijk fris (zelfs een beetje koud) is, gaat dat veel beter dan in de warmte van de namiddag. In een ijskoude wind aangekomen in O Cebreiro. Ook hier wil ik absoluut nog 's terugkomen. Heel mooi, ook vele mooi gerestaureerde gebouwen. Maar na wat rondgekeken te hebben ´n enkele 'cafe solo pequeno' weer op stap, verder door een prachtig groene natuur. We waren kort voor de top in O Cebreiro Galicië binnen gestapt.
Eerst wat plat, dan wat dalen naar Hospital, en dan weer stijgen naar een prachtig uitzichtpunt in Alto de Poio (1337 m). Waar het hoog tijd was voor een bocadillo. En dan dalen, dalen, dalen... Tot mijn voeten het verschrikkelijk beu waren, tot ik me kon laten neerploffen op een terrasje op ongeveer 670 m voor een heerlijk frisse pint - recht tegenover de albergue.
Het waren twee wel vermoeiende, maar heerlijke, onvergetelijke dagen. Ik hoop dat mijn foto's een beetje een indruk zullen geven van al dat moois... En: hip hip hoera voor de compied en voor de Brufen. En voor de wandelstok! En mensen, excuseer me, maar ik heb vandaag koeienstront gezien zoals ik in mijn leven nog niet bijeen gezien heb. Het vroeg heel wat oplettendheid en soms behendigheid om er geen schuiver op te maken...
Sinds ik in Galicië ben staat er elke halve kilometer langs de weg een steen waarop de afstand tot in Santiago staat. Wel handig om te weten wat je nog te wachten staat...
En het weer: dat blijft schitterend. En de natuur is hier veel groener dan in het eerste gedeelte van de tocht. En: de daken zijn nu zwart, in leisteen. Dat is heel plots veranderd sinds we de berg met het 'Cruz de Ferro' zijn overgetrokken. Tot dan waren alle huizen belegd met rode gebakken pannetjes, daarna met leisteen.
De ooievaars zijn ook verdwenen. Ik heb dus toen, vele dagen geleden, inderdaad de verzameling gezien voor het vertrek. Sinds dat moment, waarop de groep steeds groter werd, heb ik er geen enkele meer gezien. Wel overal en veel lege nesten...
Zo, tijd om te gaan kijken in mijn gids waarheen de tocht morgen gaat. In het gezelschap van een glaasje vino tinto zal dat zeker lukken.
Heel veel groetjes!Jos
woensdag 10 oktober - Dag 22
Hallo, hier ben ik weer voor een kort verslagje. Het was verdorie een lange dag vandaag! Ruim 32 km gestapt. Langer dan in de gids van het Vlaamse Compostelagenootschap staat aangegeven, maar telkens gekozen voor de alternatieven om niet langs de weg te hoeven gaan. De laatste keer viel dat alternatief echter wat langer uit dan verwacht. Dus heel eventjes op mijn adem getrapt.
't Was ook warm vandaag - ganse dag volle zon. Maar ola!, daar klaag ik niet over, wel integendeel. Het was dus eigenlijk gewoon weer een zalige dag. Oké, sorry voor al de werkers op het thuisfront...
Mijn voeten en mijn linkerbeen gedragen zich behoorlijk - ik word dus iets minder voorbij gestoken dan de vorige dagen.
We lopen nu opnieuw volop door een wijnstreek: de Bierzo. Onderweg dus veel mooie - hoewel zéér verschillend wat onderhoud en uitzicht betreft - wijngaarden gepasseerd. Op en af, op en af, ... Om 16 uur ben ik aangekomen in Villafranca del Bierzo. Uitnodiging om zo dadelijk de wijn ook 's te gaan proeven.
Ik zal wel wat meer inkopen moeten doen, want morgen is in deze albergue geen ontbijt voorzien, en er volgen een alternatieve weg en veel kleine dorpjes de volgende dagen. Dus opletten dat ik goed voorsien ben van brood en bananen. Een lekker stuk chorizo zit nog in mijn rugzak.
En ja... Daar heb ik tot hiertoe nog niks over verteld. Deze camino-tocht is ook een bijzonder diepgaande en ingrijpende spirituele ervaring. Maar dat kan ik via dit snelle medium niet zomaar eventjes vertellen. Maar het is straffer dan ik ooit had kunnen vermoeden. Alleen: het is totaal anders dan ik me had voorgesteld! Net zoals met je lichaam word je een beetje op je plaats gezet en kloppen de dingen niet die je je vooraf had voorgesteld of voorbereid. Maar je kan hier zó veel krijgen als je eens bereid bent om te zien en te krijgen. Via de natuur, de vogels, de dorpen met hun ontelbare kerken (héél dubbel...), hun geschiedenis en hun cultuur, de tijd, en vooral de zó veel verschillende mensen die je kan ontmoeten... Tja, het doet iets met een mens.
En toch ook een beetje leuk: ik moet nu geen 200 km meer doen. De kans dat het lukt wordt reëel. Wat ook een moment is om te bekennen dat er dagen waren dat ik eraan getwijfeld heb... Maar de goesting en het geloof zijn groot nu!
Zo, genoeg voor vandaag. Tijd om ook dit stadje eens te verkennen en eindelijk eens wat kaartjes te versturen.
Heel hartelijke groet,
Jos
maandag dinsdag 8-9 oktober - Dag 20-21
Beste allemaal,
Waar moet ik beginnen? Om zeker te zijn dat ik het haal - want er zijn hier nog heel wat wachtenden achter mij - sla ik voorlopig gisteren even over en begin met vandaag dinsdag (dag 21 of 20ste stapdag).
Dit was met voorsprong de prachtigste dag tot hiertoe van de hele Camino! Man man... Vroeg vertrokken, in de mist en nog helemaal donker. Met mijn lamp van mijn collega's dus op zoek naar de gele pijlen. Het moest in ieder geval bergop gaan. Vertrokken in Rabanal del Camino, vanuit de Engelse albergue - weeral een hele fijne plaats om te overnachten! - vanop 1162 m hoogte. En toen werd het stilaan licht, met flarden mist langs alle kanten en een ruwe maar bijzonder gevarieerde vegetatie. In de verte voor me af en toe iemand te zien, af en toe iemand die me inhaalde. En dan stilaan kon ik toch wat verder zien, op en af wandelend over een bergkam. Tot in het plaatsje Foncebadón - nog voor de helft leeg, afgebrokkeld en verlaten - de zon plots door de wolken priemde. Of liever, tot ik doorheen het wolkendek was gestapt. Ik stond toen vlak voor de pas heropende albergue van dit dorpje, met 2 ganzen voor de deur.
En toen werd het weer - en de vergezichten - alleen maar mooier. Stijgen tot aan 'Cruz de Ferro', een klein ijzeren kruis op een enorme boomstam die op een enorme hoop stenen staat. Heel bijzondere plaats, waar mensen allerlei (symbolische) dingen achterlaten die ze ook werkelijk achter zich willen laten. Voor verschillende mensen duidelijk een heel emotioneel moment. Iets van een puur natuurlijke bedevaartplaats...? Het bulkt hier van de rituelen! Soms echt aangrijpend. Deze plek vergeet ik niet - bijzonder eenvoudig in een grootse natuur.
Op wat meer dan 1500 m hoogte heb ik daar meteen het hoogste punt van de Camino bereikt.
En dan weer verder bergaf, naar weer zo'n hoofdzakelijk verlaten dorpje. Maar, dank zij het groeiende succes van de Camino, en dank zij Europese subsidies, worden deze dorpjes stilaan gerestaureerd. En weer omhoog naar boven de 1500 m. En dan via 2 hele mooie dorpen naar Molinaseca, op een hoogte van 603 meter, om - na een stevige pint op een terrasje - te arriveren in albergue 'Santa Marina', pas open sinds dit jaar. Veel rimte, 's geen dubbele bedden, alles in hout, mooie warme douches, ... Voor 7 euro, wel wat meer dan gewoonlijk. En weeral goed gezelschap van over heel de wereld. Waarom zou ik naar een hotel gaan... Het was een buitengewonde dag, én: mijn been heeft zich gedurende die 26 km behoorlijk gedragen, en de laatste nieuwe blaren zijn stilaan ook op de terugweg.
Vaak - zoals gisteren - mag je in albergues geven wat je wil in een gesloten bus waar dan 'donativos' op staat. Anders variëren de prijzen van 3 tot 7 euro.
Gisteren was ook een mooie wandeling: van Astorga tot Rabanal del Camino. Mooi van natuur, zacht stijgend, zeer mooi weer en slechts 20 km. Op tijd aangekomen en dus nog 's de tijd genomen om een uitgebreidere was te doen, die helemaal droog was door zon en wind voor het avondeten.
Toch wel leuk: dit is hier gratis internet voor peregrinos in het plaatselijke schooltje, waar enkele jongedames nog bezig zijn met een 10-tal kinderen.
Zo, dat was het voor vandaag. Morgen hoop ik in Villafranca del Bierzo te geraken. Dan heb ik - als ik goed geteld heb - nog ongeveer 180 km te gaan...
Veel groetjes aan alle lezers!!
Jos
zondag 7 oktober - Dag 19
Hallo,
Het was een erg lange dag, dus waarschijnlijk een wat korter verslagje...
Goed geslapen in mijn privé kamertje in Villar de Mazarife. In deze bijzonder gezellige en wel heel new-age albergue. Gisterenavond zelf eens gekookt. We hadden, hele goeie Rioja-wijn inbegrepen, voor 15 Euro ingrediënten, en dat voor 5 personen. Eerst een courgettesoepje met kaas en stukjes kippeworst. Daarna rijst met een ratatouille van ui, look, paprika's, komkommer, tomaten, wortelen en chorizoworst, mooi opgediend op grote borden. En daarbij een groot frans brood. Flan met caramelsaus (zo gekocht) als dessert. 2 Denen, 2 Duitsers en ikzelf. We hebben dat heel smakelijk opgegeten op de gezondheid van Mieke en Erik, die op dat moment hun trouwfeest begonnen... En nog wel een tijdje zoet geweest met het opdrinken van de wijn, want een van de gasten had ook nog wat wijn voorzien.
Deze ochtend dan op stap voor een hele lang dag: een goeie 30 km voor de boeg. Eerste halte in Hospital de Orbigo. Heel mooi stadje. Vooral de brug bij het binnenkomen van het stadje is indrukwekkend: de langste oude brug die we op onze tocht tegenkomen, met een knik naar beneden in het midden. Er is een prachtig - echt gebeurd! - verhaal over deze brug. Over een ridder die een of andere gelofte aan een edelvrouw kon verbreken nadat hij 30 dagen lang, samen met enkele vrienden, alle andere mannen of ridders die over de brug passeerden bevocht met zwaard en steekspelen e.d. - waarbij gedurende heel die tijd slechts een dode viel. Elk jaar wordt dat hier met groot vertoon opnieuw nagespeeld. En zo heeft eigenlijk elk dorp of stad hier zijn verhaal, het ene al wat meer waar dan het andere...
Met al een goeie 15 km in de benen toch nog gekozen om naar Astorga te gaan, deze keer niet langs de alternatieve route want de rechtstreekse is enkele km's korter. Maar, zoals gevreesd, helemaal niet leuk. Want de ganse tijd heel dicht langs de N120. Gelukkig toetert er zo af en toe 's een vriendelijke chauffeur. Niet veel te zien dus, en zo werd het ook nog redelijk zwaar. Vanaf een heel mooi uitzichtpunt - Crucerio de San Toribio - kon je Astorga prachtig in de verte zien liggen, met de kathedraal notoir er boven uit stekend. Léék kortbij... Maar het duurde nog ruim anderhalf uur voor ik bij de albergue 'San Javier' tegenover de kathedraal arriveerde. Buitengewoon leuk: overal in de stad al begroet door enthousiaste peregrinos die ik ergens in de voorbije dagen tegengekomen ben.
30 km... Dat is zoiets als te voet heen en terug gaan van Mechelen naar Boom. 'k Zie me dat zo doorheen het jaar nog niet direct doen. Maar mijn been houdt het voorlopig. Het blijft een beetje rood en pijnlijk, maar dank zij de brufen goed te doen.
Jammer dat ik nioet veel tijd zal hebben om de stad te bezoeken - moet ik dus ook weer voor terugkomen... Wel in het voorbijgaan al het vroegere bisschoppelijke paleis gezien dat ontworpen is door Antonio Gaudi. Heel mooi! Het is er nu wel een hotel-restaurant. Als er hier wat geïnteresseerden zijn misschien seffens daar iet sgaan eten.
San Javier is een heel oud gebouw, een beetje gerestaureerd, en nume een mooie albergue met veel hoekjes en kantjes en dikke muren. En een ontbijt morgenvroeg én met warme douches. Wel iets minder leuk precies: ik slaap op een kamer met 5 stapelbedden - er stond wel op 'cerrado', maar iemand zei: nee, nee, oke, je mag daar ook. Er waren daar nog bedden ondraan, in een mooie ruimte met een terrasje aan. Maar na een kwartiertje op het bed liggen had ik al 2 beten van een of ander klein bijtertje... Mogelijk was de kamer daarom gesloten. blijkbaar hebben nogal wat albergues last van een soort van 'bedvlooien'. Mijn slaapzak dus ongelooflijk uitgeslagen en toch maar verhuisd naar een bovenste bed.
Zo, ik krijg honger nu. En er staat iemand te wachten om ook nog wat te internetten. Veel groetjes,
Jos
vrijdag zaterdag 5-6 oktober - Dag 17-18
Beste allemaal,
een beetje nieuws van 2 volle dagen. Gisteren niet zo lang moeten stappen, en dus nog ruim voor de middag in León toegkomen. Onmiddellijk een bed ingenomen bij de Benedictinessen, om dan snel naar de kathedraal te zoeken. Of beter, het terrasje het dichtst bij de ingang van de kathedraal. Daar hadden we met enkelen afgesproken met Robert, de Engels-Canadese man, die ik al een hele week af en toe was tegengekomen, maar die vandaag opnieuw vertrok naar Engeland. We vonden elkaar nog bij de zusters, want hij kwam daar zijn laatste stempel halen. Hop dus naar de kathedraal.
Mensen, werd me dat een kippenvelmoment - het haar komt nu nog omhoog op mijn armen. We zaten daar om 11.30 uur, maar tegen zo ongeveer 12.30 waren daar minstens 30 - nee, zeker meer - mensen verzameld die ik de laatste weken wel 's tegengekomen was. En dat was allemaal niet afgesproken, maar blijkbaar kwam iedereen zo stillekes aan eerst naar de kathedraal. Dat Hannes en Lillan er waren verbaasde me niks, maar ook de Canadese van de allereerste dat en daarna nooit meer, en de Francaise met haar hond en het Duitse koppeltje en de Italiaanse voetbaldames en het hele gezin uit Estland en het jonge Spaanse meisje met haar vele piercings en het groepje Duitsers die ik vaak tegenkom en ... en ... Het was heel bijzonder!
De rest van de namiddag dn een beetje getoerist in León. Het was 'Grande Fiesta' in León. Dus wel wat gebouwen bezocht maar ook de hele mooie oude ambachtenmarkt. En speciale gewoonte op deze dag: telkens je ergens iets drinkt krijg je er ook een gratis tapa bij. Algauw liep de stad overvol met fijn opgeklede mensen en veel kinderen. En daartussen voortdurend de - als ik dat vergeleek met de feestelijke Spanjaarden - toch wel een beetje haveloze peregrinos... Maar zo ronddrentelen in een stad bleek heel wat pijnlijker voor mijn been dan gewoon stappen. Dus: León vraagt om nog 's terug te komen voor een weekend.
Vandaag dan weer op stap voor het grote werk. Ik volde de raad van Jef en koos voor de alternatieve route en daar ben ik heel blij om. De klassieke route loopt de ganse tijd langs de baan, terwijl deze opnieuw de hoogvlakte en de natuur opzoekt. En minder graanvelden nu, maar wilde begroeiing en heide en struiken en oude eikenboompjes en zacht heuvelend. Was heerlijk.
Vandaag dus 23 km tot in Villar de Mazarife, een onooglijk dorpje met zomaar even 3 albergues. Want, ik mag dan denken een 'alternatieve' route genomen te hebben, ik kom hier toch weer ongeveer iedereen opnieuw tegen. En eigenlijk is dat ook wel leuk: je zit zo in een stroming van mensen die allemaal zo 's verschillend wat meer of wat minder km's gaan, maar die je toch altijd weer tegenkomt. Met sommigen krijg je stilaan een heel goed contact, met anderen blijft het wat afstandelijker. Maar wat me opvalt: je privacy en je keuze om al dan niet alleen te zijn wordt altijd heel erg gerespecteerd.
Morgen wordt de afstand dan wel wat langer, want dan zou ik in Astorga willen geraken. Als mijn been het toelaat - wat vandaag redelijk meeviel. Het valt me toch op dat er veel mensen zijn die met een of ander sukkelen: heel wat zijn buikziek, maar het betert, velen hebben peesontstekingen of tendinitis, en dan natuurlijk de eeuwige blaren!! Zelf dacht ik er vanaf te zijn, maar nu blijk ik vandaag weer een joekel op mijn rechterhiel te hebben. Je hebt natuurlijk ook mensen die niks mankeren, die met de grootste vanzelfsprekendheid 30 a 40 km per dag doen. Maar die zitten niet in mijn 'stroming' - die zie ik alleen voorbijflitsen, of 's morgens stilletjes in alle vroegte vertrekken.
Het was gisteren en vandaag heerlijk weer: stralende zon met af en toe wat wolken, maar toch helemaal niet warm. Merkwaardig effect van steeds naar het Westen te stappen: je bruint alleen aan je linkerzijde...
Zo, dat zal het zijn voor vandaag. Ik zit natuurlijk met mijne kop al heel de dag bij ons Mieke en Erik die vandaag trouwen. Ik hoop dat het voor hen een schitterende dag is!!!
Veel groetjes,
Jos
dinsdag donderdag 3-4 oktober - Dag 15-16
Hop, hier ben ik weer. Vandaag eerst met de slogan van de dag: "El vino tinto es el gasolina del peregrino!" Of nog een tweede: "Con pan y vino seande el camino!"
Vandaag eindelijk nog eens een ganse dag mooi weer: heerlijke zon en prachtig wolkenspel. Dat was gisteren wel even anders. Hoewel, onderweg viel het nog mee. Na het leuke verblijf in de oude kerk - met eens geen menu maar een paella 's avonds - ben ik de dag gestart met stevige regen. Het had 's nachts deftig geonweerd ook. Maar na ongeveer een halfuur hield het op en heeft het de ganse dag niet meer echt geregend. De hele tijd met de poncho op de rugzak, maar slechts eens tukje d'er helemaal onder. En weer hadden de peregrinos geluk, want nog maar pas was de oude - nog volledig in leem (of adobe) opgetrokken - albergue in El Burgo Raneiro volzet, of het begon te gieten alsof alles in een uurtje onder water moest staan. Op dat moment had ik al een koude (brrrr) douche genomen, en zaten we met een aantal peregrinos in de bar over de albergue net als de oude mannen domino te spelen. In 't gezelschap van een lekker glas vino tinto natuurlijk. We hebben enorm gelachen.
Nog veel meer, tot en met de slappe lach toe zodat we de kamer moesten verlaten, hebben gelachen 's avonds met de Canadees die ook op onze kamer van 10 sliep en die een bijzonder merwaardig hikkend soort gesnurk produceerde. Ik begin hier nog te lachen nu ik het intik.
's Avonds ook tof aan tafel. Ik zat naast 2 Italiaanse dames van zo ergens in de 30, van ergens tussen Milaan en Turijn, de een een fervente supporter van AC Milaan, de andere van Juventus Turijn. Toen ik op de normale openingsvraag "Where are you from?" zei dat ik van Mechelen in België kwam, zei ze met oprechte bewondering: "Oh, Mechelen is one of the most famous footbalclubs of Belgium!" Ik heb haar laten rechtstaan en haar dat luidop laten herhalen voor het ganse restaurant, wat ze met overtuiging deed. 't Mag wel 's internationaal gezegd worden he. En niemand aanwezig die me kon tegenspreken...
Vandaag heb ik nog 's 25 km afgelegd, tot in Puente de Villarente. Zo moet ik morgen slechts een goeie 10 km gaan tot in León, zodat ik iets meer van de stad kan bezien. Blijkbaar heeft iedereen dat gedacht, want zo ongeveer alle gasten van vorige nacht ontmoet ik hier opnieuw. Plezant! We kunnen hier zowel vanavond eten als morgen ontbijten. Gemakkelijk. Is een albergue die nog niet lang open is denk ik, in een oude hoeve. Heel mooi, met twee verzorgde binnentuinen. 't Ruikt overal een beetje naar de boerderij van vlak naast, maar dat neem ik er graag bij!
Ik heb nu dus 315 km achter de rug. Oeps, dat betekent dat ik over de helft ben!!!!! Opluchting. Vooral ook omdat mijn been stilaan toch minder pijn doet. Brufen helpt. Moet wel een beetje opletten zei een Belgische verpleegster, en tussendoor toch zo veel mogelijk rusten.
Inderdaad dus, ik heb eindelijk nog 's iemand uit België ontmoet. Een jongedame uit Chimay, die net in Namen afgestudeerd is als verpleegster, en na deze camino intereedt in een congregatie van religieuzen. Echt een toffe juffrouw. Ze sukkelt momenteel zelf met haar knie, en doet het dus zelf rustig aan. 'k Heb haar hier nog niet gezien, ze ging zich voorlopig beperken tot 20 km per dag.
Sinds gisteren lopen we ook tussen maïsvelden - die was ik hier toto hiertoe nog niet tegengekomen. En de laatste dagen is het ook vrij vlak. op dit moment vind ik dat een goeie zaak. In de verte zie ik de bergen verschijnen...
Zo dat was het weer voor vandaag. Morgen Leön. Volgens Jef en vele anderen een mooie stad. Ik kijk er naar uit.
Veel groetjes,
Jos
dinsdag 2 oktober - Dag 14
Hallo allemaal!
Vandaag met heel wat meer animo dan gisteren. Wat was me dat een baaldag. Deze morgen toch maar te voet vertrokken, heel op mijn gemakje, de raad volgend van een Franse drukpunttherapeut. 'Vergeet alles, denk niet aan de kilometers en ook niet waar je zou willen geraken en wanneer. Zet al die stress uit je lijf en wandel op je gemakje, zodat je nooit echt pijn hebt.' Zo gestart dus, met een 'engelbewaarder' die altijd wel ergens achter me zou blijven. En wonder boven wonder, vandaag volgens het Nerderlandse boekje 24 km gestapt. Aan een gemiddelde van 3 a 4 per uur. En het is gelukt! En hier een apotheek gevonden met de nodige medicijnen...
En vooral: toegekomen in Sahagún in een heel mooie 'albergue municipal', gelegen in een oude kerk. Bijzonder stemmig en een vriendelijk onthaal. Alles in hout én bedden die lang genoeg zijn. Heb er al heel wat foto's van getrokken. O ja, van de voorbije dagen zijn er praktisch geen foto's, en 'k heb er enkele van de vorige dagen moeten wegdoen, want mijn kaartje van 124 MB was al 2 dagen vol. Hier een fotowinkel gevonden en een nieuw kaartje gekocht - het kleinste dat ze hadden, 1 GB. Dus nu kan ik er weer tegen. Jammer dat ik de foto's ook nu al niet on line kan zetten... Da's dan maar voor als ik terug ben, dan vraag ik Pieter om een selectie bij op de site te zetten.
Een mooi stadje hier trouwens. En de weg vandaag was ook weer bijzonder mooi (vermits geen foto's moet je me op m'n woord geloven). Ganse dag heuvelend, en regelmatig wel opzij langs de grote weg. Maar waar ik kon heb ik de wegjes weg van de baan genomen, een beetje omweg ja, maar o zo veel mooier en gezelliger. Zo kwam ik vandaag door een werkelijk godvergeten dorpje met veel leegstaande huisjes, woonverblijven in een heuvel (wist niet dat de Hobbit hier woonde), hier een daar een huis dat men op de oude wijze met bijna oranje leem opnieuw aan 't opbouwen was. En ook een wat vreemde (autistische?) man die met een koordje speelde en me zeer dicht langs alle kanten benaderde zonder iets te zeggen. Ik hoorde net van andere peregrinos dat ie soms wel een beetje verbaal agressief uit de hoek kwam.
En wat ook bijzonder was vandaag: ondanks de belofte van regen heeft het nauwelijks een kwartiertje heel zachtjes 'gezeverd', net genoeg om me weer even met de poncho te laten worstelen. Maar in de loop van de namiddag kwam de zon er regelmatig door, en terugkomend van de apotheek daarnet op een terras in de zon een pintje gedronken met een verzameling bondgenoten, waaronder drie Duitsers die morgenvroeg weer naar huis vertrekken. Ze komen volgend jaar terug voor het vervolg. Zij waren nog altijd een beetje ziek van eergisteren. Blijkbaar hebben er heel veel peregrinos buiklast gehad, sommigen zelfs ernstig, en waarschijnlijk niet toevallig allemaal mensen die gegeten hadden in dat kleine restaurantje in Carrión de los Condes waar we zo lang aangeschoven hebben. Gelukkig ben ik daar gespaard van gebleven.
Zo, dat was het voor vandaag. Morgen zie ik wel weer. Voor de rest van de week beloven ze blijkbaar nog bewolkt met af en toe regen, en vanaf zaterdag goed weer. Ik zie wel - zoals het vandaag was is eigenlijk ideaal...
Veel groetjes!
Jos
maandag 1 oktober - Dag 13
Oh, wat heeft deze overmoedige mens zichzelf overschat toen hij zei dat 25 km per dag wel vanzelf zou gaan... Vandaag heb ik na 17 km moeten parkeren, ook al had ik er meer gepland. Maar een peesontsteking zet me aan de kant.
In Calzadilla de la Cueza. Een klein dorpje met wel een erg gezellige refugio. En een bar-restaurant. Alles in orde dus. 'k Moet nog wel 21 km verder voor ik een apotheek tegenkom - als ik de gastheer hier tenminste goed versta.
Maar ik hou er de moed in. Bijzonder leuk stappen was het niet vandaag: de regen belette een beetje het uitzicht over het landschap. Het was ook een etappe in een ruk tot hier vanuit Carion de los Condes, waar ik vorige nacht was. Geen enkel dorp of huis onderweg, alleen een lange vlakke keienweg.
En: een vergadering van ooievaars ergens op een nog groen begroeide akker langs de weg. Bijzonder mooi om te zien. Er zaten er al zo'n 10-tal bij elkaar, maar rustig aan, een voor een, en dan weer per 2 of 3, kwamen er andere aangevlogen. Spraken ze af wanneer ze naar beter weer vertrokken? Zou ik kunnen inkomen.
Ondertussen komen de laatste peregrinos hier toe, 't is zo ongeveer vol denk ik. Zelf was ik de eerste - heb dus al goed wat kunnen rusten.
Leon komt stilaan in zicht. Moet ook wel, want dan pas zit ik over de helft.
Hou jullie ondertussen goed ginder in België! Groetjes,
Jos
zondag 30 september - Dag 12
Hallo beste lezers!
Weeral genoeg gestapt voor vandaag. 233 km zijn er al onder mijn voeten doorgegaan. En ik wist niet dat er zulk een groot verschil is tussen 20 en 25 km... De vorige 2 dagen waren het er telkens 20, en dat is buitengewoon goed te stappen. Die 5 erbij maakt er plots 'corvee' van. Misschien ook omdat ik een slechte nacht had, en omdat het vandaag tijdens de tweede helft nogal veel regende. Dank je voor de poncho Siemen! Ik heb de truk gevonden om 'm makkelijk aan te doen.
De tocht wa heel wat saaier dan gisteren. Veel lange stukken langs de baan - wel op een afzonderlijke strook. Maar ook een landschap dat niet zo bijzonder veel te bieden had. We zijn natuurlijk erg verwend de voorbije dagen. Gelukkig liep er tussen Poblacion de Campos Villarmentero de Camps een wat noordelijker alternatieve route door de velden. Merci, Jef, voor de tip, maar het was inderdaad ook goed aangegeven. Het is hier een echte graanstreek: dus, vele vierkante km's afgereden graanvelden. Vandaag voor het eerst ook wel een enorme kudde schapen gezien die net het erf van een boerderij afkwam.
Vorige nacht was ik in een buitengewoon gezellige albergue. Een hele mooie binnentuin, met standbeeld, bloemenperken, zithoekjes, ... Een erg gastvrije patron die van iedereen wel iets wist te onthouden. En: een schitterende keuken, die 's avonds voor alle gasten aan 3 grote tafels een heerlijk avondmaal presenteerde voor 8,5 euro. Keuze tussen 2 soorten soepen, waarvan de ene een dikke bonensoep was met nog andere groenten en vlees. D'er werd enorm van gesmuld. (Het was voor een niet zo goede slaper 's nachts ook overvloedig te horen...) Daarna of gebakken vis of eens toofschotel, telkens met veel sla erbij. En vanzelfsprekend met brood, water en rode wijn naar believen. Ijs als toetje... Iemand zei dat je zo ongeveer 10% vermagert tijdens een camino. Ik weet het nog zo net niet voor mezelf. Eindelijk nog 's uitgebreid mijn eigen taal gesproken tijdens het eten. Een Nederlands koppeltje - Miek en Bart - dat af en toe afstanden met de bus overbrugt omdat ze de tocht toch een beetje onderschat hadden, en twee Nederlandse broers net op pensioen die met de fiets hun pensioen inrijden. Het deed toch wel 's goed nog 's Nederlands te praten. En: Bart en Miek vroegen de site van de Klinkaard-sponsortocht, om eventueel ook wat bij te dragen. Toffe mensen!!
Vandaag dus echte regen. Ook dat moet je natuurlijk 's meemaken. Niet erg, alleen, iedereen zit hier nu met veel natte spullen, verschillenden zijn daarbij nog aan 't wassen, maar er is slechts een heel klein droogplaatsje dat ondertussen al helemaal vol hangt. Poncho hangt dus voorlopig aan mijn bed. Da's wel leuk, iedereen behelpt zich wat. Ik hoor net dat het warme douchewater ondertussen op is. Jekkes, da's nu een van de minder leuke dingen van zo'n albergue, verder valt dat reuze mee. De vroege opstaanders gaan blijkbaar vroeger op 't jaar, want deze ochtend werd om 7.30 uur het licht aangestoken door de uitbater omdat er nog niemand op was. Prima zo.
Over de streek van vandaag kan ik dus niet zo veel meer vertellen. Tenzij dat er de ganse dag enorm veel vliegen rond mijn hoofd hingen. Een staart ergens in de buurt van mijn kop zou goed uitgekomen zijn. Het werd nog erger deze namiddag. Maar ik had deze middag in een vol zondagscafé (ambiance!) een 'bocadillo con chorizo' - een stuk frans brood met lekkere warme chorizoworst - gegeten, terwijl het buiten pijpenstelen regende. En ik geloof dat vliegen gek zijn op de reuk van chorizo. Een muntje hielp onmiddellijk, maar toen was ik al bijna in Carrion de los Condos.
Daar ben ik nu, in een propere en verzorgde albergue. De gastvrouw is een grijze zuster die volgens haar eigen zeggen afkomstig is uit Ierland, Argentinië en Spanje en die vlot Spaans, Engels en Frans spreekt. Voor veel peregrinos een hele opluchting.
Zo, dat was het voor vandaag. nu toch even gaan proberen of er toch niet een beetje warm water uit de douche komt... Groetjes!
Jos
zaterdag 29 september - Dag 11
Hallo iedereen, vandaag een bijzonder merkwaardige en moeilijke computer, dus een kort verslagje.
Eerst: halelujah, voor het eerst doen mijn blaren niet echt pijn meer! Prachtig vooruitzicht.
Was weer een mooie dag vandaag. Begon met een venijnige klim naar de hoogvlakte, om dan weer zalig mooie tocht tussen de graanvelden. Met wel een strakke westenwind. Sommige velden al klaar geegd, anderen ruw geploegd, en verschillende eindeloze stoppelvelden werden afgebrand. Wat soms wel wat vervelende rook in mijn neus gaf...
Ik geef het op met deze vreselijke computer - al 20 minuten voor dit kleine stukje. Ben nu in Boadilla del Camino - hele mooie albergue. Morgen op nieuw 25 km proberen... Vandaag ganse dag bewolkt maar niet echt koud.
En: ook de tweede 100 km is gerond!!
Veel groetjes,
Jos
donderdag/vrijdag 27/28 september - Dag 9&10
Ik mail jullie vanuit de 'albergue comunal' van Castrojeriz. Die is niet zo makkelijk te vinden, dus hoewel het al 15.40 uur is zijn we nog maar met z'n tweeen. Een Duitse man die ik al ken van gisteren en ikzelf. En net op dit moment komen er 2 Spaanse dames me in ratelend Spaans vragen of ze zich al mogen inschrijven. Ze zijn met de fiets, en fietsers moeten normaal wachten tot een uur of 6 voor ze toegelaten worden. Die kunnen immers makkelijker een dorpje verder rijden als 't vol moest zijn. Ik zeg maar 'no problema'. De jongen die het hier voor de gemeente open houdt is al een hele tijd verdwenen. Het is verdorie een Spanjaard die Engels spreekt! Hij vertelde me toen ik toekwam dat hij nog maar enkele dagen terug is van een vakantiereis in Belgie. Hij op een goeie week tijd zowat alle Vlaamse steden bezocht.
Het waren weeral 2 mooie dagen! De stad Burgos heb ik met veel pijt moeten achterlaten zonder ze te bezoeken. Het oude stadsgedeelte is een terugkomst voor een weekendje waard denk ik. Bij het vertrek uit Burgos moesten we natuurlijk weer een hele poos langs wegenwerken en nieuwbouwwerken. Er wordt hier wat gebouwd aan de randen van stadjes en steden. Volledige nieuwe wijken van rijhuizen, iets grotere eenheden en echte appartementsgebouwen, soms dicht op elkaar, soms in mooi omgevingen. Maar, niet te geloven, veruit het meeste daarvan staat gewoon leeg! En dat gaat over gebouwen voor honderden en honderden gezinnen. Speculatie? Of een land in volle expansie?
De natuur de voorbije dagen was echt prachtig. Het zijn vooral hoogvlaktes die we de voorbije dagen over gewandeld hebben. Mooi, rustig, uitgestrekt. Donderdag stapte ik tot in Hornillos del camino, een dorpje waar de tijd een beetje is blijven stilstaan, maar wel mooi alleen liggend in een vallei waar je onverwacht voorstaat na kilometers over de hoogvlakte. Ik moet wel zeggen dat het dorpje ervoor: Rabbe de las calzadas, me ook echt bekoorde. Een dorp om je zo 's een weekje met een stapel boeken terug te trekken...
Een gezellige albergue in Hornillos: 3 ruimtes van telkens 10 a 14 plaatsen met stapelbedden en een klein keukentje. Was vrij snel volzet. En het avondeten was weer een voltreffer! In dit kleine dorpje vond ik veruit de beste kok sinds mijn vertrek, en dat met een menu del dia voor nog geen 9 euro, lekkere wijn inbegrepen. En het tafelgebeuren was ook weer niet te onderschatten: een tafel van 4 met 2 Deense dames en 1 Duitser ( die nu ook hier slaapt), en vlak ernaast een tafeltje met een Nederlands koppeltje. Voertaal: Engels. Praten over vanalles en nog wat, moe zijn en wat wijn drinken, en het wordt zo lachen geblazen, al is het maar met de soms Babelse spraakverwarringen... En De Klinkaard beginnen ze nu stilletjesaan in heel de wereld wel te kennen.
Het was wel ijskoud gisteren. De ganse dag een ijzige Noorderwind met veel wolken, en slechts af en toe wat zon. Dank zij de cadeautjes van de collega's weet ik de temperatuur: om 10 uur in de ochtend nauwelijks 12 graden.
Vanochtend een stukje brood met een banaan, en weer omhoog het dal uit. Mooie open hemel, volle maan nog voor ons uit. Maar koud!! Aan de grond was alles berijmd van de vorst. Het was nauwelijks enkele graden boven nul. En dan maar klimmen om het warm te krijgen en om snel genoeg op de hoogte te zijn om de eerste zonnestralen op te vangen. Maar het is heerlijk weer geworden. De ganse dag geen wolkje aan de hemel, een beetje frisse wind uit het zuiden nu - nooit te warm. En wat een schitterende hoogvlakte weer. Plots moesten we dan steil naar beneden een dal in naar Hontanas. Een 'cafe solo pequenio' op een terrasje in de zon naast de kerk. Met ernaast 2 kleine cafeetjes/albergues. De aanvechting was groot om er te blijven en een beetje te toeristen...
Toch maar weer verder door het kronkelende dal naar Castrojeriz. Hier is het aanbod van refugio's, albergues of hotelletjes weer enorm groot. Je ziet dat al van voor je het stadje inkomt: overal reklame voor albergues. Ben benieuwd wie ik zal terugzien van gisteren. Want de voorbije dagen ben ik door heel wat peregrino's voorbijgestoken. En anderen zie ik dan plots weer terug met blaren of pijn aan knieen of heupen of zo, of gewoon even op hun gemakske...
Eigenlijk is Castrojeriz een bijzonder klein stadje. En toch staan hier 4 erg grote kerken! De Camino heeft duidelijk periodes gekend van ongelooflijke bloei!
Zo, daar houd ik het bij voor vandaag. O ja, nog even mijn excuses voor de fouten, vaak omwille van het qwerty-klavier denk ik dan maar...
Veel groetjes,
Jos
dinsdag/woensdag 25/26 september - Dag 7&8
Hier ben ik weer, vanuit Burgos. Een beetje fier dat ik hier al ben. Ik had het enkele dagen geleden niet gedacht dat het me zou lukken. Heb trouwens gisteren heuglijk nieuws gekregen van een Fransman die al 32 dagen (vanuit Frankrijk) onderweg is - en 't werd bevestigd door zijn Duitse medestapper: na 10 dagen verdwijnen de blijnen! 7 dagen gestapt, dus nog 3 te gaan. Oef.
Beginnen waar ik gebleven was: ik was verdorie de enige gast uit de albergue die 's avonds daar de 'menu del dia' nam. 'k Moet zeggen, de andere 6 vergisten zich want het was heerlijk. De uitbaatster is er ook een tijdje komen bijzitten, en omdat ze traag en goed articulerend vertelde - en me de tijd gaf af en toe een woord op te zoeken - kon ik het meeste nog verstaan ook. Ze is pas open van april dit jaar, en drijft mee op de groeiende belangstelling voor de Camino. Bijvoorbeeld: tot enkele jaren geleden waren er slechts enkele honderden stappers uit Duitsland. Maar na een bestseller van een bekende Duitser over de camino waren er vorig jaar 2000 Duiste starters, en dit jaar al 4000! Met slechts 7 slapers in een zaal voor 22 was het een buizonder rustige nacht, met een ontbijt ter plaatse.
Gisteren en vandaag dan het mooiste stuk natuur doorgestapt tot hiertoe, buitengewoon de moeite. Gisteren dinsdag eerst een heuvelend stuk met verschillende mooie dorpjes. En dan vanuit Villafranca: hop steil bergop naar meer dan 1100 m hoogte. Heel vermoeiend, maar heel mooi stuk door een uitgestrekt bos op een hoogte. Stilaan weer van harte pikkelend aftellen naar het einde, maar ook dat was mooi: stilaan daalt de bochtige weg door het bos, om dan onverwacht uitzicht te bieden op een glooiend landschap met in de verte de indrukwekkende kerk van San Juan de Ortega, met een klooster en zowat huisjes errond gestrooid. 'k Moet eerlijk toegeven dat de oude en een beetje vuile refugio zonder warm water een beetje tegenviel. Met 's nachts een koor van een 5-tal grandioze snurkers en enkele dames die af en toe verwoed poogden door alle soorten fluittonen te proberen om dat snurken te stoppen. Op een moment had ik er samen met mijn buur de slappe lach van.
Gisterenavond heerlijk gegeten in het kleine tavernetje naast de refugio. Een dikke jonge waard die heel eerlijk al die spaansonkundigen hielp om iets te kiezen. En - al gewoon van de vorige dagen - kozen de meesten voor een 'primero' en dan een 'secundo', maar heel geduldig legde hij telkens weer uit dat we met een primero alleen wel zouden toekomen. En inderdaad, ik nam de Brugos-specialiteit: een enorm bord met een stapel dikke stukken heerlijke zwarte pens met veel salade en tomaten en olijven en ui en veel vers brood. Samen met een limonadeglas Rioja-wijn had ik meer dan genoeg gegeten voor 5 Euro...
Het tafelen was trouwens weer een gebeurtenis: de waard zette me onmiddellijk samen met een Deen - justitieambtenaar uit Kopenhagen. Een beetje daarna kwamen die Fransman en Duitser erbij, en ook nog een dame uit Mexico. Wat een gebabbel in 't Spaans, Frans Engels en Duits. De Rioja hielp.
Deze ochtend dan gestart richting Burgos. De eerste helft was echt buitengewoon - heb er ook veel foto's gemaakt. Eerst door bos, dan door een glooiend stuk hoogvlakte omringd door koeien en mist en een regenboog in de verte. Afdalen naar een klein dorpje, waar ik in een erg stemmig cafe'tje 'El alchemisto' een ontbijt nam. Dan een stukje langs de weg om daarna weer steil de hoogte in te gaan tot 1082 m hoogte met een uniek uitzicht tot in Burgos. Nog een heel stukje mooie afdaling door enkele dorpjes, om dan plots onverwacht op enorme wegenwerken rond Burgos te stoten. Zonder pardon enkele kilometers rondgestuurd - voor een auto is dat niks, maar voor voeten vol blaren...
En dan de laatste 7 a 8 km: oersaai. Best vergelijkbaar met de Boomse steenweg tussen Aartselaar en Antwerpen. 'k moet zeggen: ze wogen zwaar. Ik zag hoe verschillende peregrinos de bus namen naar het centrum - mijn gidske raadde dat trouwens ook aan. Maar te voet is te voet vind ik.
En hier in Burgos een klein maar mooi hotelletje gevonden. Seffens voorzichtig de stad nog een beetje verkennen, maar omdat het af en toe regent heb ik mijn stapschoenen weer aan, en eigenlijk haat ik die 's avonds wel een beetje...
En ja dus, vandaag voor het eerste een beetje regen gehad. Eigenlijk de moeite niet, maar toch genoeg om de poncho uit mijn rugzak te vissen en die proberen aan te doen. Man man, wie me daar 10 volle minuten heeft mee zien sukkelen heeft genoeg verhaal om nog een hele week anderen mee aan het lachen te brengen.
Zo, dat was het wel weer zo ongeveer voor vandaag. Mijn waske hangt al te drogen, een bed dat lang genoeg is lokt, en wat is een warme douche een ongelooflijke luxe!!
Tot een van de volgende en veel groetjes.
Jos
zondag/maandag 23/24 september - Dag 5&6
Zo, vandaag (= dag 6 of 5de stapdag) aangekomen in Belorado. Opluchting!! Want erug op schema. En: de eerste 100 km zijn overwonnen.
Gisteren heb ik het rustig aan gedaan: slechts 17 km van Azofra naar Santa Domingo de la Calzada. Eerst uitgebreid verder door de wijngaarden van Rioja, daarna kwamen er ook wat andere gewassen, vooral aardappelen. En in Santo Domingo een goedkoop hotelkamertje genomen; kwestie van nog 's goed te kunnen rusten en mijn blaren wat extra te verzorgen. Want de laatste kilometers liep ik weer zo krom als een - tja, wat loopt er eigenlijk krom?
Santo Domingo is wel een mooi stadje. Super-attractie: in de kathedraal houdt men, op een erg zichtbare centrale plaats, een haan en een kip! Ongelooflijk. Het prachtige verhaal dat er aan vasthangt vind je vast wel ergens op internet. Normaal mag je de kathedraal alleen betalend bezoeken. Maar 's zondags zijn er veel missen en dus kan je d'er altijd wel ergens tussen glippen. Zeer prachtig om te zien: voor de avondmis van 20 uur werden de stiekem binnenglippende toeristen manifest de kerk uitgebeden. De pastoor begon 15 minuten voor de mis het rozenhoedje te bidden, voorafgegaan door de strenge mededeling dat alle toeristen de kerk uit moesten. De kerk, die stilaan vol liep met bejaarden, bad ijverig mee. En hoe meer toeristen er binnen kwamen, hoe ijveriger en luider de aanwezigen baden ( zoals bij ons vroeger: de pastoor begint een nieuwe weesgegroet als de gelovigen aan hun laatste zin beginnen, de gelovigen vallen in als de pastoor zijn laatste zin gaat beginnen. De pastoor vlamde met zijn blikken naar de zij-ingang, afwisselend met minzame wuifhandjes naar de toestromende oude dametjes - en bad steeds luider. Toen stond een van de dames op en begon letterlijk de toeristen de kerk uit te bidden: zeer luid biddend en devoot naar boven kijkend drumde ze de nog snel naar de haan en kip kijkende toeristen naar buiten. Hilarisch!!
(Over de diensters in het hotel is een nog veel hilarischer Disney/hitchcock verhaal te vertellen - maar daarvoor heb ik geen tijd...)
Na een rustige nacht en een stevig ontbijt dan met de nodige twijfel opnieuw op tocht voor 26 km. Door een prachtige streek. Vandaag vooral zeer uitgestrekte graanvelden - afgereden natuurlijk. Maar op sommige plaatsen werden toch ook ijverig aardappelen gerooid. De tocht voerde door veel kleine dorpjes en door een steeds heuvelend landschap. Echt verrassend mooi. Om te zien toch. Om te stappen soms iets minder... Maar: het ging vandaag. En Hans: hip hip hoera voor de wandelstok! (en voor mezelf: ajoe voor de blijnen).
Belorado is een mooi dorp; prachtig in de zon. Het was trouwens uitstekend weer vandaag: gans de dag zon en een fris rugwindje. Hier in de refugio zijn 22 plaatsen, maar op dit moment zijn we nog maar met 2 gasten. Er is hier blijkbaar een echte concurrentieslag: op korte tijd zijn er 2 nieuwe bijgekomen, waarvan deze er een is. Maar blijkbaar gaan meer en meer mensen een dorp verder, omdat de tocht morgen naar San Juan de Ortega nogal zwaar is ( heel veel klimmen!) en ze dan al 5 km gewonnen hebben van de 25. 't Leuke is dat de gatvrouw hier ook kookt vanavond. Ben benieuwd.
Zo, dat was het. Mijn computertijd is op. Veel groetjes aan iedereen!
Jos
zaterdag 22 september - Dag 4
Een kort stukje vandaag, want ook maar een kort stukje gestapt. De blaren op mijn voeten dwingen me rustig aan te doen. Dat komt ervan als je overmoedig van start gaat he...
Vandaag gestapt van Najera tot Azofra - ongeveer 7 km. Een prachtig stukje: heel rustig tussen de heuvelende wijnvelden op een hoogte van de Rioja-wijn.
Daar heb ik gisterenavond nog van geproefd tijdens de maaltijd. Dat was trouwens een belevenis. Samen aan 1 tafel met 2 Fransen en 1 Fin. En daarnaast 2 Duitsers aan een tafeltje die lustig meededen aan de conversatie in 't Frans, Engels en Duits. Voor de Fin moesten we vaak herhalen, maar de man, 65 en net op pensioen, genoot enorm. De Fransen waren een oom (70 jaar) en zijn neef (60 jaar). Zij doen al enkele jaren stukken van de camino van in Frankrijk. Dit jaar hopen ze tot in Compostela te geraken. De neef had ooit nog in Spanje gewerkt en kon dus de conversatie verzorgen met de Spanjaarden in de buurt. De menu (8,5 euro, speciaal voor de peregrinos) was trouwens voortreffelijk.
Zo'n slaapzaal van 90 mensen in een refugio is toch een belevenis op zich! En waarom de meesten toch zo vroeg opstaan...
In de gemeentelijke refugio zijn het kamertjes van 2 personen - opluchting. Ik deel de kamer met een gepensioneerde man uit Toulouse - hij spreekt een merkwaardig soort Frans. Hij is te voet uit Toulouse vertrokken en als het kan gaat hij na compostela nog te voet verder tot in Fatima. 'k Heb toch tijd genoeg, zegt hij. En als hij snurkt moet ik mijn wandelstok pakken en stompen.
Zo, dat was het voor vandaag. 'k Ga nu eerst een tukje doen; buiten regent het toch.
Groetjes,
Jos
vrijdag 21 september - Dag 3
Leuke maar moeilijke dag. Is 's nachts al begonnen. In logrono was het groot feest. Tegen 's avonds de stad vol volk. Er was onder andere zo'n wedstrijd van groepen mensen die zo'n hoog mogelijke memselijke pyramide proberen te maken. Maar dus ook de ganse nacht bijzonder veel lawaai, perfect te horen tot op onze hete zolder. Hoogtepunt: midden in de nacht een eindeloos durend vuurwerk...
Toen ik dan al vroeg op stap was (iets na 7) liep het centrum van de stad nog propvol volk. Deed me denken aan de Gentse feesten. De pleintjes aan de buitenkant van de stad was de brandweer volop aan 't schoonspuiten.
En dan de tocht: hele mooie stukken, minder bergop en bergaf dan gisteren, maar genoeg om het te voelen. Toen ik in 't eerste stadje kwam (Navarreta) begonnen de blaren onder mijn voeten zich te laten voelen. Gisteren nochtans niks! Tja, wat compeed gekleefd en toch maar verder - je kan toch moeilijk om 10 uur al stoppen met stappen...
Gevolg: ik voel me nu helemaal solidair met de meeste 'peregrinos', wat moeilijk en soms wat krom stappend, maar toch zo gewoon mogelijk omdat je anders op zoveel andere plekken pijn krijgt.
Maar het blijft een schitterende onderneming. Ook goed om je talen te oefenen. Alleen weet ik soms niet meer in welke taal ik nu juist bezig was. Ik ben jaloers op de vele bedevaarders die blijkbaar veel talen spreken. Behalve de Spanjaarden, die kennen alleen Spaans! Mooi weer vandaag: af en toe zon, en een heerlijke rugwind. Af en toe een bui die links of rechts langstrok, maar niks op de Camino. Zoiets als Mozes en de Rode Zee, weet je wel. En toen ik om 3 uur in Najera arriveerde, begon het promt 10 minuutjes later te gieten.
En morgen...? Kijken hoe het met de voeten is, en dan beslissen of ik voor 7 of 24 km ga; 't is 't een of 't ander.
Ik hou het hierbij, want er zit een rij van al zeker 10 man te wachten om de computer te gebruiken. Groetjes,
Jos
donderdag 20 september - Dag2 (Logrono)
Wat een dag...! 28 zalige km's. Vooral de eerste 19 km - van los Arcos naar Viana prachtige natuur. Met een groot Provence-gehalte naar mijn gevoel. Maar wel gans de tijd omhoog en omlaag - geen stukje plat. Prachtige vergezichten. Van Viana naar Logrono was het minder mooi - grote velden, met onder andere veel wijngaarden. Wel ook een prachtig stukje natuurgebied: Las Canas.
En eigenlijk nooit stap je helemaal alleen. Altijd stapt er zel iemand ergens voor of achter je. Vandaag ook haasje over gespeeld met enkele Walen die op muilezels de Camino doen. En overal vriendelijke mensen. Als iemand je inhaalt, of je steekt zelf iemamd voorbij: altijd een kort praatje, altijd in een andere taal. Maar 't begint altijd met Ola!
De gastheer en -vrouw in Los Arces waren super-vriendelijke mensen! Deze morgen nodigden ze me uit aan het ontbijt samen met hen. Hele leuke babbel over vele mensen die we samen bleken te kennen. Echt een fijne refugio.
Onderweg vond ik vooral Viana een heel mooi stadje. En in Torres Del Rio vond ik een prachtig klein achthoekig kerkje, zonder enige versiering. Puur en mooi. Heel wat anders dan die ongelooflijk overdadig versierde kerk van Los Arcos. Het is duidelijk dat de eeuwenlange pelgrimage naar Compostela sommige plaatsen heel wat rijkdom heeft gebracht!
En, mensen van De Klinkaard: mijn T-shirt heeft heel wat bekijks. Iedereen kijkt, en wie nederlands spreekt vraagt uitleg. Leuk!
Logrono ga ik zo dadelijk verkennen. Hopelijk kan ik ergens zo lekker (en vrij goedkoop) eten al gisterenavond...
De refugio vandaag is heel wat minder comfortabel dan gisteren. Ik slaap op een zolder met 20 bedden pal naast elkaar. Maar ja, slapen zal geen enkel probleem zijn denk ik...
Zo, dat was het voor vandaag. Tot... ik weer ergens een internetcomputer vind in een refugio.
Jos
woensdag 19 september - Dag 1
Wat was dat voor een vertrek gisteren. Vertrekken is altijd al een beetje bijzonder, maar toen stond plots zo ongeveer de hele klinkaard op het perron van Mechelen-Nekkerspoel. Ik was toch een beetje van mijn melk. Heeeel neig merci!!
Bij het wakker worden in de slaaptrein was ik ook even van mijn melk. Hoewel ik er zowat bovenop sliep, waren bij het wakker worden om 6 uur alle ritsen open van buidel en geldzakje. Alle geld was weg - gelukkig alleen het geld...
Verder is de reis buitengewoon goed verlopen, alles heel vlot, overal vriendelijke memsen - behalve dus in mijn couchet... In de bus van Pamplona naar Los Arcos zat er een oud dametje naast me die me de hele weg alle bezienswaardigheden en ook nog een uitgebreide geschiedenisles heeft gegeven. Of ik alles begrepen heb, daarvan ben ik helemaal niet zeker, maar 't was wel gezellig.
En ja, Jef, ik ben geen 10 km voor Los Arcos afgestapt. Was nog te moe, en wilde de eerste keer zeker op tijd aankomen. Wat een goeie zaak blijkt te zijn.
Hier in de refugio een en al vriendelijkheid. hele lieve mensen. Ze blijken familie te zijn van Maarten (begeleider in De Klinkaard) en kennen Nele Schoors ook heel goed. Kleine wereld...
En het weer: volle zon, frisse wind, gewoon zalige temperatuur. Als dat zo blijft...
En na een nachtje goed slapen (geld onder mijn hoofd) (en ik heb geluk, slaap hier in een kamer van 4) morgen dus de grote trek. Ik kijk er naar uit. En met zo veel supporters kan het geen probleem zijn. Warme groet!!
Jos
dinsdag 18 september 2007 - Dag 0
Beste mensen,
Over enkele uren neem ik de trein richting Spanje. 't Wordt tijd, want 't was zo precies een lange aftelperiode. Rugzak is gepakt - 12 kg, volgens kenners een aanvaardbaar gewicht. Morgen stap ik op aanraden van Jef enkele kilometers voor Los Arcos uit de bus: prachtige omgeving en een beetje inlopen. 's Avonds maak ik dan kennis met de 1ste refugio. Ben 's benieuwd na alle verhalen over snurkers en zweetvoeten en vroeg-in-de-ochtend-lawaai.
Ik ben in de voorbije dagen overstelpt met waardevolle tips, waarschuwingen, wandel- en bedevaartgidsen, kaarten en veel compeed tegen de blaren. Ik ben een beetje overweldigd door al die steun en verbondenheid. Ik stap dus in ieder geval niet alleen met zoveel supporters!
Ik wil me zeker nog voor mijn vertrek excuseren bij alle sponsors die zich geengageerd hebben met een bedrag per km of die reeds gestort hebben. Ik had jullie graag allemaal persoonlijk nog bedankt met een mailtje of een briefje. 't Is niet meer gelukt. Ik hoorde dat sommigen wat ongerust waren of ik hun bericht wel gekregen had. Maar de voorbereiding van ons feest in De Klinkaard en wat extra inspanningen voor ons subsidiedossier namen meer tijd in beslag dan verwacht. En ook: jullie hebben al met zo ontzettend veel ingeschreven!! Dat kreeg ik gewoon niet meer rond. Oprecht sorry dus!
En bijzonder hartelijke dank voor al die steun. Het exacte bedrag dat de tocht zal opleveren kan ik moeilijk vertellen - er komt voortdurend nog bij. Maar mijn stille ultieme droom was 12.500 Euro. Daar zitten we ondertussen al een eindje voorbij. De motivatie op zeker tot in Compostela te stappen is dus uitermate groot.
Over enkele dagen hoop ik jullie wat eerste ervaringen te kunnen vertellen. Nu neem ik eerst wat tijd om thuis afscheid te nemen. Want ik ben toch een luxevogel: van je vrouw en van je collega's zomaar de tijd krijgen om zulk een tocht te maken. Ik besef het. Ik zal dus voor jullie ook een beetje meegenieten...
Jos