het verhaal van een tuin en zijn bewoners...

Foto hierboven: Een klein deel van de honderden Houtduiven die elke avond in het bosje komen slapen was deze morgen blijven plakken op de achterste weide, waar ze blijkbaar nog iets eetbaars kunnen vinden. In de schapenstal was dan weer een andere passant noodgedwongen blijven zitten: in de ton met kippevoer zat een Huismuis te koekeloeren, want de ton was maar voor de helft vol en volgevreten als hij was kon het beest niet meer omhoog. Na het drievoudig SB-800-trauma (*FLASH* *FLASH* *FLASH*) stond het beestje nog een ik-zit-in-een-klein-glazen-kotje-ervaring te wachten. Maar hij kwam er al bij al beter van af dan één van zijn voorgangers (foto) en werd bij de takkenwal aan de rand van het bos, met zijn buikje rondgevreten, vrijgelaten.
's Namiddags was een Goudhaantje uit het naaldbos afgezakt tot in de Boomgaard. 't beestje was totaal niet schuw en kwam zonder probleem tot op minder dan twee meter. Had ik mijn fototoestel meegehad, 't was zonder twijfel een schoon portret geweest. Verder nog drie thermiekende Buizerds boven de tuin.
5 maart
Heden geen foto's. Mijn D70 doet herhaaldelijk van BGLOD en is binnen voor groot onderhoud. Normaalgezien twee weken weg... :-(
*gaat stilletjes in een hoekje zitten bleiten tot hij zijn speelgoed terug heeft*
6 maart
Heb ik al gezegd dat mijn fototoestel kapot is? 't zou weer moeten lukken
dat net nú de Poelslakken in de waterbakken op de koer wakker geworden
zijn, en dat de Dotterbloemen beginnen uit te lopen.
Ik heb van de weerbots niet verder durven kijken wat er nog allemaal
te fotograferen zou kunnen vallen...
Gelukkig is het rotweer, die troost heb ik tenminste nog. Lente? Dat ze
nog maar 14 dagen wegblijft!
Relativeren? Moi? *wentelt zich verder in alomvattend zelfmedelijden*
12 maart
All is quiet... Op een paar roepende Kauwen en Koolmezen na was er deze
morgen niets te horen in de tuin. Nagenoeg absolute stilte. Waar vind je
dat nog? En even later begon een Merel te zingen. De eerste die ik dit jaar
hoor (de hevig ontregelde Brusselse stadsmerels even buiten beschouwing
gelaten). Maar voor de rest: geen beweging, alles bevroren bij deze temperaturen
onder het vriespunt.
Misschien straks nog wat opruimwerkjes achter de stalletjes doen, waar de
sporen van de verbouwingen (nu twee jaar geleden) nog altijd opvallend aanwezig
zijn. Stilaan tijd om er iets aan te doen...
14 maart
't moet weer lukken dat uitgerekend nù het Steenuiltje in één van de knotwilgen fotogeniek zit te wezen. Had ik mijn fototoestel gehad, 't was zonder twijfel een schoon portret geweest (waar hebben we dat nog gehoord?). Enfin, als het goed zit nog een week te gaan. Voor de rest schandalig veel fazanten die komen slapen. Moest ik zo vredelievend (lees: lui) niet zijn, ik zou ze proberen vangen om ze in de vriezer te draaien. Njammie.
Vrijdag heeft de eerste van de drie ooien gelammerd. Twee stuks, een mannetje
en een wijfje. Jammer genoeg had ze zichzelf in een zodanige positie gemanouvreerd
dat ze uit eigen kracht niet meer rechtraakte. Een klein handje helpen was
gelukkig al genoeg om haar weer te been te krijgen en haar daarna naar de
stal te lokken samen met haar kleintjes. Waarschijnlijk had het toch iets
te lang geduurd voor het vrouwelijk lammetje, want dat maakte geen aanstalten
meer om op eigen kracht op zoek te gaan naar melk en bleef gewoon liggen.
Daarom het beestje verder droog gewreven en geblazen met de haardroger,
de ooi zelf wat gemolken en met de papfles in de loop van de avond herhaaldelijk
het lammetje wat biestmelk gegeven. Uiteindelijk stond het toch recht en
ging op zoek naar melk bij de ooi. Die was, voor haar eerste keer, een bijzonder
zorgzame moeder voor haar twee beestjes. Zag er alsnog goed uit dus...
De ochtend daarop bleek het vrouwelijk lam het toch niet gehaald te hebben.
Waarschijnlijk te diep in de reserves moeten tasten om er door te geraken.
Gelukkig doet het andere lam het wel heel goed. Foto's volgen vanzodra technisch
weer mogelijk.
Na de voorbije koude weken waarin weinig beweging in de tuin te zien was
hebben de paar 'warme' vochtige dagen blijkbaar toch één en
ander in gang gezet. Het Speenkruid staat in
bloei aan de voet van de haag, waarvan de rozen en
de Meidoorn ook al beginnen uitlopen. Vogelmuur
schiet ook op allerlei plaatsen op. Tuinslakken,
wolfspinnetjes en heel klein grut begint her en
der te bewegen. MAAR! NATUURLIJK! HEB! IK! MIJN! FOTOTOESTEL! NOG! NIET!
TERUG!
De twee voorspelde fototoestelloze weken zijn er ondertussen al bijna drie
geworden. Hopelijk is het in de loop van komende week terug. Of ik doe van
depresief worden en zo. echt.
Op het schapenfront is het stil momenteel, de twee overblijvende drachtige
ooien maken geen aanstalten om iets ter wereld te zetten in de komende dagen.
Ook de pruimelaars laten op zich wachten.
In andere jaren staan er rond deze periode toch al een behoorlijk aantal
bloemetjes open, maar dit jaar is er nog niks niemendal te zien. De eerste
tjiftjaf die ik vandaag gehoord heb is dan weer vroeger dan andere jaren.
En Kobe toonde mij ook 'een groot zwart beest met voor de rest rood': een
Steenhommel-koningin op zoek naar een goede nestplaats.
26 maart bis
De straat die langs ons huis en onze tuin loopt is een klassiek betonnen verkavelingsbaantje zoals ieder boerengat in Vlaanderen er een hoop liggen heeft. Overdag is er wel wat verkeer (een auto of 50! druk!), maar als er 's nachts hoop en al vijf auto's langskomen zal het veel zijn. Dus moet je als Pad toch wel enorm veel pech hebben om uitgerekend hier tijdens je jaarlijkse trektocht aan je einde te komen door onder de wielen van zo'n zeldzame passant te arriveren. En toch is er 1 in geslaagd en ligt hier nu langgerekt dood te wezen. Hopelijk is er een veel grotere meute wel veilig over geraakt. Toch eens werk maken van een vijver in de tuin, dan moeten de beestjes zelfs de moeite niet meer doen om over te steken.
29 maart
Deze morgen bij het voederen van de schapen de eerste Zwarte roodstaart op ons dak (letterlijk en figuurlijk).