De enorm grote hoeveelheid aan getuigenissen van paranormale fenomenen door de eeuwen heen, vormt eigenlijk de hoofdmotivatie voor het parapsychologisch onderzoek. Doordat het echter om menselijke ervaringen gaat, treden er vervormingen op zoals overdrijvingen, misinterpretaties, invloed van verwachting, enzovoorts. Het is wel interessant dat er duidelijke overeenkomsten bestaan tussen al deze getuigenissen. De parapsychologie tracht dan ook om deze ruwe materie uit te rafelen om er achter te komen of het hier gaat om echte grensoverschrijdende fenomenen of gewoon psychologische, sociale of fysische effecten. Door het veldonderzoek komt ook informatie naar boven die nuttig kan zijn voor het experimenteel onderzoek. Zo kunnen bepaalde factoren gevonden worden die, wanneer ze in het labo worden toegepast, de resultaten kunnen verbeteren.

Het aantal fenomenen dat onder het veldonderzoek valt is zeer uitgebreid. Om maar even wat op te sommen: voorspellende dromen of visioenen, telepathische dromen of invallen, spookverschijnselen, bijna-doodervaringen, sterfbedvisioenen, uittredingen, mediamieke gaven, spontane regressies naar vorige levens, bandstemmen, voorgevoelens en helderziende waarnemingen. Daar komt ook nog bij dat elk fenomeen via een specifieke methode onderzocht moet worden. Zo worden mediums nu nog enkel door een sociologische loep bekeken, waarbij de relaties tussen de mediums en hun consultanten centraal staan. Waar men in de jaren zestig sprak over allround parapsychologen, wordt er nu een noodzakelijke trendwijziging in de richting van specialisatie waargenomen. Hoewel het centrum in principe haar aandacht richt naar alle fenomenen, is het hierboven toch duidelijk geworden dat al deze fenomenen niet tegelijkertijd kunnen onderzocht worden. Daarom concentreert het centrum zich momenteel op twee fenomenen: de spookverschijnselen en het "Electronic Voice Phenomenon".

In 1997 was het enkele medewerkers opgevallen dat het aantal waarnemingen van spookverschijnselen in het buitenland sterk verschilde met die in België. Zo werden er in 1996 en 1997 in Londen alleen al 300 waarnemingen per jaar gerapporteerd aan de Association for the Scientific Study of Anomalous Phenomena. Tot op heden werden er in België slechts een handvol geteld. Welke factoren liggen aan de grond van deze discrepantie? Sommigen stelden dat de Belgen rationeler zijn dan de Britten, maar dit lijkt wel heel sterk op een goedkope generalisatie. Om op deze vraag een antwoord te zoeken, stelde het centrum in 1998 een onderzoek in naar spookverschijnselen in België. Tevens gaf dit onderzoek een mooie gelegenheid om de fenomenen eens ten velde te onderzoeken. Er werd via de kranten en de radio een oproep gedaan aan getuigen van spookverschijnselen om zich te melden bij ons. De response hierop was echter zeer laag. Dit deed het vermoeden ontstaan dat er bij getuigen van spookverschijnselen een drempelvrees en een angst voor ridiculisering bestaat. Deze hypothese werd bevestigd in de interviews die werden gedaan met de getuigen die het centrum wel contacteerden. Dit zou, gecombineerd met culturele factoren, het verschil met het buitenland kunnen verklaren. Het onderzoek van de fenomenen leverde in 90 % van de gevallen een natuurlijke oorzaak op, zoals slechte bedrading van het huis, fouten in de centrale verwarming en onnauwkeurige waarnemingen. De overige 10 % wijst nog steeds op nog onbekende oorzaken en sommige gevallen wijzen op wel zeer onwaarschijnlijke dingen. Wat te denken van een getuige die thuis een spook zag, dat na verificatie de vorige eigenaar bleek te zijn die de getuige nog nooit gezien had!