Uw spoor wil ik volgen…

Op paasmaandag is het zover. Vier dagen na mijn zestigste verjaardag worden de schoenen aangesnoerd, de rugzak over de schouders gebonden en kan mijn tocht beginnen. Een tocht die in het beste geval 3 maanden kan duren.
Ik ben mij heel bewust dat deze tocht zwaar is en daarom ook dat er moet getraind worden.
In januari kocht ik mij een paar nieuwe trekkingschoenen Meindl Island Pro, hetzelfde merk en dezelfde maat als deze die ik in 2001 droeg toen ik van in de Pyreneeën begon.
Ik stapte ze in en ze bleven maar knellen, ze wilden zich niet aanpassen aan mijn voeten of misschien wilden mijn voeten ze wel afstoten. Ik propte ze vol met vochtig krantenpapier, ik liet ze bij de schoenmaker een paar dagen op de leest zetten, het hielp allemaal maar weinig. Nog nooit had ik een eksteroog, thans lonkte er een van op mijn rechter kleine teen, de nagel van mijn linker grote teen werd blauw van ellende, ik was meer met mijn voeten bezig dan met Compostela.
14 dagen geleden kocht ik in de trekkingwinkel nog wat spullen en ik had de stapschoenen aan. Ik liet mijn arme voeten zien aan de verkoper en ik vroeg of ik eens een halve nummer groter mocht proberen.
Dat waren de schoenen die ik nodig had. Mijn vrouwtje zag mij twijfelen maar zij overtuigde mij om deze wel te kopen. Gelukkig dat ik het deed anders kon ik er mijn hoofd op verwedden dat ik Santiago niet zou gehaald hebben en dan zou mijn wekelijks rubriekje in De Beiaard vervroegd moeten stoppen hebben. Nu ja dit kan nog altijd gebeuren maar laat ons hopen van niet.
Ze worden nog steeds ingestapt maar nu kan ik eindelijk volop aan Compostela denken, kan ik met goede moed de pelgrimsmis met zegen en zending samenstellen, kan ik met veel vertrouwen de rest van mijn voorbereidingen afwerken.
Allicht zijn er mensen die zich afvragen waarom doe je dat en wat bezielt je?
Uiteraard had ik in 2001 al van die schitterende beleving geproefd en mijn beslissing groeide uit dit unieke ervaren.
Neen, je mag het niet beschouwen als een vorm van egotripperij niettegenstaande ik heel alleen de tocht onderneem.
De beslissing om deze camino van ongeveer 3 maanden te ondernemen is langzaam gegroeid in samenspraak met mijn vrouw, die perfect weet wat mij bezielt om deze tocht opnieuw te gaan. Het is het mooiste verjaardagsgeschenk dat ze mij kon geven en ook zij deelt in die geestelijke vreugde.
Nu laat ik haar los om op stap te gaan naar een verbondenheid, die alleen maar sterker kan worden. We durven elkaar loslaten omdat er een immens vertrouwen doorheen de jaren van ons samenzijn werd opgebouwd, ook omdat we in elkaar geloven.
Het aftellen is begonnen en over weinige tijd word ik in de pelgrimsmis gezegend en gezonden.
Beiden waren wij scoutsleiders en baden we op elke vergadering in het scoutsgebed de zin ”…Uw spoor wil ik volgen…” Tot vandaag zijn wij vereend in dat spoor blijven lopen, proberen wij overtuigd in ons geloof te leven. Het is op mijn tocht ook een spoor dat getrokken werd door zoveel geliefden en vrienden als onze ouders, als onze leraars en scoutsleiders van toen, als onze priesters. Ook loop ik in het voetspoor van miljoenen pelgrims en hoop ik als pelgrim ook wat spoortrekker te worden. Het is een zoektocht naar verdieping, naar de zin van mijn levensweg, bezinnen over wat elke dag in mij opwelt, de vreugde van de geest beleven, mij laten bezielen door het spoor van die heilige liefde.
De pelgrimsviering wordt daarom ook afgesloten met het beloftelied dat wij zo vaak in onze boeiende scoutstijd gezongen hebben. Iedereen die er wil bijzijn op paasmaandag is welkom in de kerk van Elene om 9u30 en het zou een grote aanmoediging zijn moesten er op deze viering niet alleen veel oud scouts aanwezig zijn maar ook vele pelgrims die ooit al naar Santiago liepen of fietsten.
En als je zin hebt om een eind mee te wandelen dan kan dit en dat zou best gezellig kunnen zijn: Over het Jan de Lichtepad bereiken we aan het kerkhof van Knutsegen de GR route naar Ronse. Over St. Goriks wandelen we naar het kerkplein van Michelbeke, ongeveer 15 km. Daar nemen we dan afscheid van elkaar en vertrek ik richting Namur om dan dinsdagmorgen in de St.Jacobskerk van Namur mijn tocht definitief aan te vatten.
Ik zal een gelukkige pelgrim zijn als ik jullie op die paasmaandag mag begroeten.

Chris