Hoe het met mij gaat? Niet zo dat als men aan mij zou ruiken, men direct nog eens opnieuw zou snuiven en zoude zuchten: gôh, gij lijkt wel een veld vol fuchsia's. Eerder zal men achterrugs fezelen: in hem is onstuitbaar de doodsbloem ontloken.
Als ene giraffe naar een blaadje groen reikhals ik naar vakantie (15.08 – 07.09), waarin ik beslist genoeg zal hebben aan de valse stilte van de wind die door de boomgaard briest. Overdag word ik, onder grote angsten gebukt het sociale verkeer verdurend, niet zelden met de meest weerzinwekkende exemplaren der menselijke fauna geconfronteerd, vandaar die zinsnede. Dingen en dieren zijn mij dierbaarder. Omdat ze grieven noch (voor)oordeel hebben en hoogst zelden een slecht karakter.
Het gepiepel om mij heen rinkelrooit zich liederlijk een sociaal bestaan bijeen wijl ikzelf steeds hardnekkiger de rust van het isolement betracht, in welks mij een wervelende schranderheid en gevatheid treft die verdampt tijdens gekout met de beesten van mijn soort. Ieder gedwongen contact is een loden last, elke sociale verplichting een heuse beproeving waaraan de gedachte alleen al mij hele dagen ontregelt en benauwt, edoch als het zover is mij steeds weer doet besluiten dat het in het geheel weer niets voorstelde.
De weinigen die zich de bij voorbaat verloren moeite getroosten mijn spinsel van eenzaamheid uitnodigend aan te vliegen, beschouwen mijn door angst en onzekerheden ingegeven afwijzingen als ondankbaar en arrogant, terwijl...
Ach Maria. Voor ik helemaal in Pessoa-iaans geweeklaag verzand, maak ik er hier maar een eind aan, aan deze stompzinnige repliek.
Dank voor je oprechte bekommerte. Ik ben geen zielenpoot. De zwaarmoedigheid zit me gewoon beter, als een kledingstuk dat niet langer over een wond schuurt. Hiep en hoera en uitbundigheid zijn niet aan mij besteed, maar het is ook niet zo dat ik om de andere dag denk: ja, nu zal ik me dan eindelijk maar eens gaan ophangen. Ik geniet ook wel, zoals hier nu van een simpele kom fruitsla, terwijl de zon roodgloeiend wegzakt achter de drachtige, thans door raven en merels bevolkte perelaar waaronder onze kippen nog een rondje russian roulette scharrelen en telkens verschrikt wegschieten als wederom een vrucht zich aan de zwaartekracht gewonnen geeft.
Heb het leuk in Londen. Wat dacht je van Berlijn wat verderop? Zweden wordt moeilijk. Ik bezoek je in Gent.
