Weeping Willow Woodnotes: september 2006

zaterdag 30 september 2006

Schop die bende een geweten!

't Is triestig. Hierzie godverdomme! En hier.

Wáár ziet een blinde
in het zwart van de nacht een lichter zwart?
Ik hoop dat zo meteen
De heren het u zullen vertellen.
Ik weet het al te wel (ik ben een dichter)
En het hangt mijn keel uit als ik zie
Hoe blinden ook in de zwartste nacht
niet willen zien.

Hugo Claus,
Uit: Bericht aan de bevolking, 1962.

Fuck de strategie, fuck de analyse!

(Sorry, ik heb gedronken.)

# Kristof | 19:22 |

vrijdag 29 september 2006

Alles in de kast

Een persoonlijke selectie boekentips (aan u, beste lezer, maar vooral ook aan mijzelf) uit alle titels die de voorbije vier weken ter sprake kwamen in het één-programma Alles uit de kast. In willekeurige volgorde:

Full Moon van Michael Light: fantastisch Apollo-fotoboek met de eerste foto's van de maan, door fotografisch kunstenaar Light opnieuw ingescand en met de modernste technieken bewerkt en ontwikkeld. Pure poëzie, volgens Michiel Hendrickx.

In den beginne van Bertus Aafjes: het scheppingsverhaal in de prachtige, trefzekere taal van een vergeten Nederlandse schrijver en dichter. Warm aanbevolen door Bruno Vandenbroecke.

De correcties van Jonathan Franzen: overrompelende, stilistisch verbluffende Grand American Novel over een doorsnee Amerikaanse familie aan het begin van de 21ste eeuw. Over vijftig jaar kennen we deze instant-klassieker nog altijd, voorspelt Stijn Meuris.

PostSecret: een uit de hand gelopen kunstproject van Frank Warren, die mensen aanvuurde om via een postkaart anoniem hun diepste roerselen te openbaren. De verrassende en vaak verdomd creatief verwerkte onthullingen werden vervolgens verzameld op een blog en uiteindelijk (fraai) uitgebracht in boekvorm. Binnenkort ook bij ons verkrijgbaar.

De liefde, natuurlijk. De erotische poëzie van Carlos Drummond de Andrade maakt de tongen los bij Braziliaanse bejaarden, zo bleek. De dichter was trouwens zelf al op leeftijd toen hij deze prikkelende verzen over 'de diepste draai' aan het papier toevertrouwde.

Kaputt van Curzio Malaparte: volgens de schrijver zelf 'een vreselijk wreed en vrolijk boek'. Tom Lanoye is er alvast helemaal kapot van. Meer nog: onder het motto 'schrijven is goed stelen' verwerkte hij een paar regels uit Kaputt in zijn jongste roman Het derde huwelijk.

Al te luide eenzaamheid van de Tsjechische schrijver Bohumil Hrabal. Schandalig onbekend meesterwerk, aldus Wouter Deprez. Bij deze weer een heel klein beetje minder. Lex Veldhoen trok voor DS in 2002 Hrabal's sporen na: Een gedenkplaat op pishoogte. (via)

The Frenchman van Philippe Halsman. In 1948 werd de bekende Franse komiek Fernandel geïnterviewd door Time Magazine. Omdat zijn Engels niet te best was, beantwoordde hij elke vraag met een aangepaste gezichtsuitdrukking, die door Halsman werd vastgelegd.

Het leven: een gebruiksaanwijzing van Georges Perec: 'een puzzel die zich mondiaal ontvouwt en zich dan toch weer concentreert in het samenspel van een aantal appartementsbewoners in Parijs en hun achtergronden.'

De Ig'Nobelprijzen. Marc Abrahams, hoofdredacteur van het wetenschappelijke humortijdschrift Annals of Improbable Research, presenteert in dit boekje de 150 winnaars tot nu toe van de Ig'Nobelprijs, sinds 1991 de frivole tegenhanger van de serieuze Nobelprijzen. Onder hen ook C.W. Moeliker van het Natuurmuseum Rotterdam, die met zijn onderzoek naar homoseksuele necrofilie bij de wilde eend, in Nederland enige mediabekendheid kreeg. Hoewel een blik op de laureatenlijst doet vermoeden dat hier met het wetenschappelijke bedrijf gespot wordt, is dat volgens de organisatoren absoluut niet het geval. Het enige criterium dat wordt gehanteerd is of een bepaald onderzoek kan herhaald worden, of dat daar enige behoefte toe bestaat. Is dat niet het geval, dan komt men in aanmerking voor een IgN. Dankuwel, Wim Helsen.

En dankuwel ook Woestijnvis, voor dit lekkere brokje verstrooiing gedurende zestien avonden. Toegegeven, soms te hapklaar en té luchtig, maar wel immer verteerbaar voor iedereen. En laat dat nu net het absolute oogmerk van de 'bereiders' en hun broodheer zijn. Vervolg? Graag.

# Kristof | 14:42 |

woensdag 27 september 2006

Geëindigd bij de G

Eresaluut aan de Nederlandse dichter Jeroen Mettes, die zich vorige week van het leven beroofde. Door Johan Vandebroucke, vandaag in DM Uitgelezen:

Terwijl ik dit stukje schrijf, dinsdag 26 september, wordt in Den Haag de jonge dichter en literatuurwetenschapper Jeroen Mettes (1978-2006) gecremeerd. Hij maakte zelf een einde aan zijn leven. Ik heb hem nooit ontmoet, op het internet zocht ik tevergeefs naar zijn geboortedag om te weten of hij al 28 jaar was of nog moest worden op het moment dat hij besloot dat het genoeg was geweest.
Waarom hij zo jong uit het leven stapte? Ik kan er maar naar gissen, zoals zo velen die hem alleen maar 'van lezen' kenden. Op zijn weblog schreef een vriend dat hij al jaren depressief was.
Mettes publiceerde slechts enkele gedichten en essays in de literaire tijdschriften Parmentier en Yang (waarvan hij sinds kort ook redacteur was geworden). Bij het literaire internetwereldje genoot hij bekendheid als een gedreven weblogger. Zijn weblog, 'Poëzienotities' behoorde tot de interessantste van het taalgebied. Ik leerde zijn blog kennen door het essay van Jos Joosten over 'recenseren in tijden van internet en weblog' waarin Mettes genoemd werd als het voorbeeld van iemand die door de snelheid van het internet "ineens alomtegenwoordig was" in het poëziedebat. Terecht, meende Joosten (en ik ben het met hem eens), want Mettes' bijdragen getuigden van "een scherp inzicht, uitgesproken opinies en een fraaie pen".
Op 21 september was Mettes voor het laatst actief op zijn weblog. Hij postte om 2.19 uur 's nachts een leeg bericht. Geen commentaar: alleen wit. 's Ochtends kwam er een eerste reactie van Chrétien Breukers, ook een verwoed blogger, die schreef: "Zeer origineel, deze recensie van Leegte, leegte die ademt." Breukers meende dat Mettes met zijn lege posting reageerde op de essaybundel van Yra van Dijk; over 'het typografisch wit in de moderne poëzie', verschenen bij uitgeverij Vantilt.
"Posted by Jeroen Mettes" was de laatste keer doelbewust leeg, zo meldde een vriend echter enkele uren later. De literaire webloggers reageerden ontzet op het bericht van zijn zelfmoord. Hoewel velen hem nooit ontmoet hadden, beschouwden ze hem als een persoonlijke vriend. "Verdomme", zo schreef de dichter Ruben van Gogh, "hij was een van de weinigen waarvan ik echt nieuwsgierig was wat hij over een aantal poëziekwesties te zeggen zou hebben." Xavier Roelens getuigde: "Het raakt me, meer dan ik me dat kan inbeelden van iemand die ik nog nooit ontmoet heb", en Jos Joosten had het over "het verlies van een onvervangbare stem in de debatten".
De Vlaamse poëzieweblog 'Parlandooooh!' meldde: "Het ziet er naar uit dat zijn Dichtersalfabet voor eeuwig is blijven steken bij de G van Koenraad Goudeseune. Zijn website 'Poëzienotities' voegde iets bijzonders toe in het Nederlandstalige poëzielandschap."
Mettes begon met zijn weblog in juli 2005. Vrijwel meteen begon hij ook met zijn 'Dichtersalfabet'. Hij besloot bij de poëziekast in de Haagse boekhandel Passage zijn "blogproject alfabetisch aan te pakken", en systematisch auteurs te kiezen en individuele bundels te bespreken: "Zo'n bundel schaf ik aan en lees ik in het restaurant van de Hema onder het genot van een grote beker Coca-Cola Light." Hij begon bij de A.
Zijn eerste bijdrage bevatte ook een soort beginselverklaring: "Poëzie is simpelweg dat wat in een gedicht niet te reduceren is tot tekst, vorm of inhoud." Als doctorandus aan de universiteit van Leiden werkte hij aan een proefschrift over 'poëzietheorie', die hij echter niet los wilde zien van "een zeker subjectief engagement". Hij hield van poëzie die "erkent dat er altijd wel ergens iets, op wat voor wijze dan ook, ontploft of op ontploffen staat".

Zijn soms filosofisch onderbouwde, soms impressionistische bijdragen zorgden vaak voor levendige discussies. Hij wendde zich bijvoorbeeld niet af van de academische poëzie: "Ik schaar me niet onder de principiële vijanden van geleerdheid in poëzie. Waarom jezelf beperken tot de kont van je geliefde? Nee, daar mag best wat Griekse mythologie of kwantumtheorie tegenaan; dat kan die kont best hebben." Ook mocht er meer wereld in de poëzie. Zo vroeg hij zich af waarom niemand een gedicht schreef over de Venezolaanse president Hugo Chaves: "Is een (ongetwijfeld klein) wonder voor de armen een minder interessant onderwerp dan de (ongetwijfeld zeldzame) ervaring van het Niets of het Sublieme voor de geprivilegieerden?"

Na een zelfmoord speur je tevergeefs in het werk naar vooruitwijzingen. Ergens vermeldt hij de zelfmoord van Walter Benjamin en in mei 2006 noemt hij de sterfdag van Ian Curtis "één van de belangrijkste dagen op de zelfmoordkalender!", maar verder zijn op zijn weblog nauwelijks 'zelfmoordverwijzingen' te vinden. De laatste maanden kwam de poëzie ook minder aan bod. Hij fulmineerde tegen de oorlog in Irak en Libanon en plaatste veeleer filmpjes in plaats van poëziebeschouwingen. Mede door zijn academische bezigheden werkte hij nog maar sporadisch zijn dichtersalfabet bij. Hij was bij de G gekomen, en in juni schreef hij nog opgewekt: "Oké, genoeg filmpjes. Komt eraan: de H van Harmens."

Maar de H kwam niet. In de zomer leek hij moe te zijn. Zo schreef hij in juni: "Ik houd overal mee op en begin een broodjeszaak in de woestijn." Maar dat is gespeculeer achteraf, want in juli merkte hij nog vrolijk op dat hij bepaalde frasen - zoals "voetbal is kunst" of "het einde van de grote verhalen" - niet meer wilde horen "in de tweede helft van 2006 en daarna".

Helaas komt er geen daarna meer.

# Kristof | 14:43 |

dinsdag 26 september 2006

Je kunt geen twintig zijn op Suikerheuvel

Weldra uit bij Meulenhoff/Manteau: Je kunt geen twintig zijn op Suikerheuvel, de langverwachte en tegelijk onverhoopte nieuwe Berckmans.
Op zaterdag 28 oktober is er een officiële release-party in Scheld'Apen, met onder meer theateractrice Kristien De Proost, de Zuid-Limburgse collagefanfaristen van Perverted en, als God het belieft, natuurlijk ook de waarlijk uit zijn as verrezen J.M.H. himself...

De Gangsters van de Grauwzone feat. J.M.H. Berckmans met 'OCMW'.

Berckmans in De Brakke Hond
Berckmans op King Kong
J.M.H. Berckmans: 'Cultschrijver' avant la lettre

# Kristof | 15:51 |

zondag 24 september 2006

Op zoek naar de verloren tijd

Gelegenheden die zich als 'plechtig' en 'officieel' aankondigen, laat ik doorgaans met veel plezier aan mij voorbij gaan. Plichtsbewust en gezond eergevoelig zijnde dringt zich echter nu en dan een uitzondering op, al was het maar om pakweg eventuele nieuwe cateringtrends te ontdekken.

De 'plechtige' promotieplechtigheid waarop mijn bachelorstatus vrijdag een 'officieel' karakter kreeg, werd geopend door een kokette, welbespraakte dame die ik niet meteen kon thuisbrengen, maar die er door haar plotse alomtegenwoordigheid aan het spreekgestoelte alle schijn van gaf de presentatie op zich te zullen nemen. Een rol die haar trouwens behoorlijk goed af ging.
Alleen jammer dat ze zo onbeleefd, verstrooid of beschroomd was om zichzelf niet even aan haar publiek voor te stellen, edoch misschien had ze wel een tongbreker van een naam (type Akrostayan Milutanovakovjev) en was het maar beter zo, voor haar en voor ons. Bovendien waren wij altegader warm en droog gezeten en ook nog eens van harte welkom, kijk aan.

Vooraleer ze een tamelijk voorspelbare redevoering aanving die zich inhoudelijk nog het best als een eigentijdse, contextueel aangepaste homilie liet omschrijven, reveleerde onze gastvrouw het welluidende curriculum van Jo Coenen, een van ernst vervulde sloeber die zich het voorbije academiejaar gedurende enkele weken opwierp als gezelschapsheer tijdens onze colleges Frans, en die zich er nu toe had geëngageerd het gebeuren vanachter zijn vleugelpiano met een muzikale noot op te leuken.
Ter aanvang had hij ons met een stukje Brahms al een proeve van zijn verborgen virtuositeit geboden, en nadat een schoolse prominent zijn obligate zegje had gedaan, was het tijd voor een experiment met live pianoklanken en een vreemde freestyle op de snaren, gecombineerd met vooraf bijeen geknutselde blieps, beats en artistiek verantwoorde ruis.
Een origineel intermezzo waarbij het experiment de magie helaas in de weg zat, waardoor de geproduceerde klanken richtingloos tegen de akoestisch inferieure wanden van de sfeerloze gymzaal aankletterden. Beetje te steriel, te lang ook. Jammer.
Mevrouw de gastvrouw was echter helemaal om en achtte het de ideale compositie bij De Schreeuw van Munch of onder een zwart-witfilm over de weerslag van het communisme op een volk in de jaren 20-30.
Tegen de binnenkant van mijn oogluiken ontvouwde zich intussen een Hitchcock-afkooksel, wellicht vanwege de bevreemdende interferenties met gegil en gekrijs van op de Hasseltse septemberfoor even verderop.

Nadat alle namen der promovendi nog eens werden geproclameerd, deed Jo ons uitgeleide met weerom iets van die goede Johannes Brahms.
Vervolgens was het de hoogste tijd voor receptie: een klassiek sociaal fenomeen, gekenmerkt door opgekleede mensen die in onnatuurlijke poses rond tafeltjes of denkbeeldige varianten samentroepen, elkaar bij een natje en een droogje overtreffend in geparlevink, waarbij de amusementswaarde en het aangeslagen zwamniveau vaak evenredig zijn met het promillegehalte van de betrokkenen.
Na een degelijk wijntje, een fijn compliment op een onverwacht moment (waarvoor dank!) en een snelle klets met een paar trotse deelgenoten, namen wij de benen.
Ik had de voorbije vijf jaren immers al genoeg tijd verloren aan dit tankstation voor de geest.
Thuisgekomen waren va en moe gelukkigerlijk nog net op tijd om te zien hoe hun nieuwste idool Steph Goossens zich door zijn haast ontroerende naturel nog wat dieper in de harten van het (overjaarse) één-kijkvee stuntelde.
'Toch veel schoner dan die Brahms, hé jongen.'
- 'Ja, moeder. Ja.'

# Kristof | 19:54 |

vrijdag 22 september 2006

Ik ben in eenzaamheid

Ik ben in eenzaamheid niet meer alleen,
want waar mijn ogen langs de wanden dwalen
schemert uw lach daarheen. Ontelbre malen
hoor ik in 't klokgetik uw voeten treên.

En langzaam nadert gij, zo ver, zo kleen...
'k Zie dat een brede neevlenkring met valen
lichtlozen sluier u omhult; dan dalen
zachtjes uw lichte schreden naar mij heen.

Uw adem vaart mij aan! Gij zijt verschenen,
ik zie uw ogen in mijn ogen gaan;
'k hoor in de wind, die langs mijn ruiten henen

en door de schouwe klaagt, uw woorden aan,
zó vrees'lijk droef en teer, dat 'k u zie staan,
met bukkend hoofd, om in mijn arm te wenen.

Lodewijk van Deyssel (dbnl; NEDWED/LiC.)

Uit: Spiegel van de moderne Nederlandse poëzie, samengesteld door Hans Warren, Meulenhoff/Kritak, Amsterdam-Leuven, 1982.

Meer:
Lodewijk van Deyssel - Menschen en bergen
Lodewijk van Deyssel - Een liefde (helemaal graties!)
Lodewijk van Deyssel over Louis Couperus
De Beweging van Tachtig
'Het geheim van het sonnet. De Tachtigers en de aantrekkingskracht van een literaire vorm'

# Kristof | 23:16 |

donderdag 21 september 2006

Glamor Is Undead

Vorige week toevallig zaken gedaan met Fleur Pierets, de roodharige eega van schrijver Jeroen Olyslaegers, met wie ze samen het multimediacollectief Glamor Is Undead oprichtte. Glamor Is Undead knipoogt naar art, film, design en mode en stimuleert de unieke symbiose van elektronica-artiesten met schrijvers, kunstenaars en theatermakers.

Na een jarenlang nomadisch bestaan in het culturele landschap, hebben Pierets en Olyslaegers sinds 2004 een vaste stek op Antwerpen-Zuid.
Galerij Glamor Is Undead (Geuzenstraat 8) biedt expositieruimte aan jonge of minder jonge, vaak multidisciplinaire kunstenaars met wie GIU zich verwant voelt of zich wil identificeren. Tezelfdertijd wordt de ruimte opgevat als een labo waar nieuwe projecten opborrelen, waar work-in-progress kan worden getoond en performances kunnen worden gegeven, en waar contacten tussen artiesten onderling en het publiek kunnen worden aangescherpt of verdiept.

'Glamor Is Undead staat ook voor eigenzinnige elektronica, champagne en de overtuiging dat alles het liefst zoveel mogelijk in beweging blijft.' Blinkend bewijs hiervan is Glamor Is Undead presents 13 Belgtronic Standards, een fijne belgtronica-compilatie waarvoor onder meer Eavesdropper, Köhn, Mauro en Styrofoam hun laptop loslieten op door Pierets vertolkte zoete (jazz)standards als 'You've Changed', 'Makin' Woopie' en 'I Wanna Be Loved by You'.

Voor vastgoedhunters nog dit: mevrouw Olyslaegers heeft momenteel een rijhuis in het Gentse in de aanbieding.

# Kristof | 14:02 |

dinsdag 19 september 2006

De Laatste Mammoet

In zijn nieuwe roman De Laatste Mammoet (Atlas, 172 p., ISBN 9045012405) beschrijft Luc De Vos de lotgevallen van de neven Godfried en Wilfried.
Godfried is een buitenbeentje dat de wereld vol sarcasme aanschouwt. Wilfried is de gewone jongen, met normale liefhebberijen en doorsneevrienden.

De Laatste Mammoet ligt vanaf maandag 16 oktober in de boekhandel. De boekvoorstelling vindt plaats op vrijdag de dertiende, in Boekhandel Walry in Gent. Acteur Bruno Vandenbroecke presenteert.

Volgende woensdag, 27 september, is Vos te gast in Alles uit de kast.

# Kristof | 20:12 |

Football's Dirty Secrets

Last-minute tv-tip, voor de liefhebber:
Undercover: Football's Dirty Secrets, 22u00, BBC One.

The Sunday Herald blikte vooruit.

# Kristof | 19:56 |

maandag 18 september 2006

Ça stinke!

Dimitri Verhulst in een paginavullend opiniestuk in DM van 16 september:

Wie vandaag zegt dat hij tegen de splitsing van België is, wordt bekeken alsof hij een zuivere belgicist is, iemand die ook de tweede strofe van de Brabançonne in alle drie de landstalen uit het hoofd kent, die koekendozen met daarop de beeltenis van het vorstenpaar verzamelt, die u in de juiste volgorde alle 89 namen van koningin Fabiola kan opsommen en die bij het naderen van elke wereldbekervoorronde bollen wol inslaat in de kleuren die ook zijn terug te vinden op het wielertruitje van Niko Eeckhout.

De Belgische gedachte als sentiment. Nu ben ik wel bereid om tot op zekere hoogte mee te gaan in die redenering, het punt is echter dat de jongens en meisjes die erop gebrand zijn België te doen barsten zich beroepen op nog veel grotere, naar folklore neigende sentimenten. Zoals het jaar 1302, waaraan blijkbaar de hele ploeg van het Vlaams Belang goede herinneringen bewaart. (...)

De scheiding van Vlaanderen en Wallonië duurt al mijn hele leven. (...)
Ik heb de opkomst meegemaakt van de befaamde sticker 'Ik ben Vlaming, daar ben ik fier op.' Hoezo, fier? Heeft men soms kunnen kiezen waar men geboren werd? Heeft iemand een verdienste aan zijn afkomst? Jarenlang moest ik de verkleuterde leuzen van het Taal Aktie Komitee van de wanden lezen.
Gaandeweg zag ik de hang naar Vlaamse onafhankelijkheid ook buiten de rangen van rechts opduiken, werd de zucht naar een Vlaamse republiek overgenomen door andere partijen dan die die verboden horen te zijn. Separatisme is redelijk mainstream geworden. Maar op een verpletterend argument voor een scheiding zit ik na zovele jaren megafoontjestaal nog steeds te wachten.

Geschiedkundig? Dat kun je niet menen. Niemand heeft nog affiniteit met wat zich daar op een Kortrijks mollenveld in de middeleeuwen heeft afgespeeld. (...)
Taal als argument is mij te bekrompen, zeker door een volk dat zichzelf op televisie moet ondertitelen om verstaanbaar te zijn. Het is nogal hypocriet om het Amerikaanse taalimperialisme langs de ene kant te slikken en langs de andere kant een angst voor de eigen landstalen te ontwikkelen. (...)
Dat Walen onwillig zijn om Nederlands te leren, is een pertinente leugen. Men zou het zaakje gerust anders mogen bekijken: Walen zijn goed zot om nog Nederlands te wíllen leren na het al zo lang durende signaal dat Vlaanderen hen liever kwijt dan rijk is. (...)

Men moet ermee ophouden te lullen dat België op een kunstmatige manier is ontstaan. We weten dat al en het is niet eens relevant. Uiteraard is België kunstmatig ontstaan. Zou Vlaanderen op een andere manier kunnen ontstaan dan kunstmatig? Is er een God die Vlaanderen heeft gekakt in het vormpje dat Leterme en Dewinter zich hadden gedroomd? (...)
Blijkbaar lukt het niet om de Belgische grens als een axioma te beschouwen, een conventie, iets wat er nu eenmaal is en waarbinnen men samen moet leven. Moeten we echt als een anachronisme voort? Terug naar de mentaliteit van de kleine middeleeuwse stadsstaatjes en elke maand door een naburige natie gezellig het hoofd worden ingemept, want zo hoorde dat.

Hoeveel energie is er ondertussen al gekropen in dat trekken en sleuren aan dit kleine lapje grond? Hoeveel geld heeft die jarenlange lastercampagne al gekost? Ik vraag het maar, omdat vooral de separatisten uit het noorden graag over verkwist geld praten. Zouden de mensen die niet beter kunnen dan haat zaaien en kleinzieligheden verkopen zichzelf aan de kant willen zetten, zodat de anderen in alle ernst aan politiek kunnen doen. (...)

Niet dat ik in een oproep als deze geloof. Ik heb heel sterk het gevoel dat we niet ver meer verwijderd zijn van een nationale kipkap en dat ik spoedig zal naturaliseren tot alpine Waal. En je zult zien, Vlaanderen zal blinken van geluk. Er zal werk zijn voor iedereen, de pensioenen zullen er tot op de leeftijd van 123 geregeld zijn, niemand zal er toxische stoffen in zijn bloed hebben, vrouwen zullen er verlost zijn van hun okselharen, er zal nooit meer worden ingebroken, want eindelijk zal het Beloofde Land zich van Wallonië hebben ontdaan. Oufti, le plat pays, mais pas le mien.

Ik heb de chance dat ik voor mijn geluk niet afhankelijk ben van volk of vaandel. Op de keper beschouwd kan nationaliteit mij niets schelen. Ik heb mij in dit artikel zeer slecht uitgedrukt als ik overkwam als een belgicist. Het is de benepenheid waarop ik graag mijn rochels richt.

# Kristof | 16:46 |

zondag 17 september 2006

[...]

Als het waar is dat
God God is en waar dat
de mens mens is
hebben we nog hoop
dat God als mens nog onder
de mensen is
en iedere dag weer mensen
Goden ~~zijn~~ geworden

Julien Schoenaerts (1925-2006)

# Kristof | 14:23 |

vrijdag 15 september 2006

Rusteloos ravotten in het sociaal purgatorium

Laat me raden, je zag de pokdalige pitface van H.B. op tv en je moest weer eens aan mij denken?
Tja, mijn leventje, beetje schommelend tussen ingehouden vakantiestemming en geveinsde ijverigheid in de zoektocht naar een job, naar nieuwe structuur, houvast godbetert.
Verveling, frustratie en neerslachtigheid zijn daar nog niet bij, maar dat zal straks wel omslaan, als de herfst zijn blijde intrede doet en ook de laatste congévierende meute zich weer in zijn alledaagse, mij deels jaloersmakende plooi van saaie colleges, wandelganggeroddel en vrijmoedig drinkgelag legt.

Ergst van al zijn de verwanten, die zich tijdens mijn huidig séjour in het sociaal purgatorium een te spannende, tegennatuurlijke hoedanigheid van goede raadgevers aanmeten; plots angstaanjagend veel belangstelling - noem het gerust nieuwsgierigheid - tonen, maar mij steeds met een beklemmend tijdbomgevoel achterlaten.
Leeglopertje, zie ik sommigen denken, maar ik zie sedert anderhalve maand weer een kwartje minder, dus bij nader inzien kun je gewagen van waanzin.
Ten andere kan ik, als geoefende eenzaat, de meesten onder hen nog wel ontwijken, behalve dan vorige zondag, toen mijn amateurtoneelspelende nichje haar eigen, mooi bemeubelde stulp met ons wilde betoosten.
De strandwachters op mijn lip hebben zich - vooral vader dan - zowaar geoefend in eufemistisch zeuren. 'Nog geen werk?' wordt dan 'Nog niets nieuws aan de horizon?'.

Bij gebrek aan uitdagingen (behalve die paar hele grote), puur ik tegenwoordig voldoening uit kleine, vaak volstrekt futiele dingen. Zo bijvoorbeeld was ik gisterochtend een moment lang kinderlijk gelukkig toen ik zag dat Rudy Vandendaele - de grote Rudy Vandendaele! - net als ik aan Man Bijt Hond refereerde in zijn wonderlijke dissectie van het kijkstuk Alles uit de kast in Humo.
Dat refereren bracht er mij gisteravond toe om, bij gebrek aan goesting in nuttiger activiteiten, eindelijk nog maar eens naar Man Bijt Hond te turen, waarbij ik blij mocht vaststellen dat de fabuleuze Wim Helsen er tegenwoordig vluchtig maar habiel van poëzie doet in het nieuwe slotrubriekje 'Vrienden van de poëzie'. Voorts vond ik ook de nieuwe begingeneriek bijzonder vermakelijk.

Later op de avond, na een saai CL-intermezzo (PSV-Liverpool), wakkerde Frieda Van Wijck met Jimmy Corrigan, the Smartest Kid on Earth mijn recent ontloken interesse voor de graphic novel aan.
Vanochtend dan dropte de facteur met De jongen in de gestreepte pyjama en het welhaast oneindig geciteerde De helaasheid der dingen mijn jongste kwartaalbestelling van ECI in de bus.
Een nieuw bezoekje aan De Slegte is voorlopig uitgesteld, maar zal allicht gekoppeld worden aan een passage langs Zumiq (van een moment lang kinderlijk gelukkig zijn gesproken) en Z33, alwaar de Parijse kunstenaar Philippe Meste vorige week zijn 'Spermcube' liet vollopen.

Mijn zondagmiddagen, dat was ik onderlaatst even vergeten, wijken sinds vorige week slechts van hun zaterdagse variant af door het feit dat ik dan niet op, maar naast een Limburgs voetbalveld sta, luidkeels ons fanionelftal aanmoedigend bij hun bekorend zoniet bedroevend balgehol in derde provinciale D, zowel thuis als op verplaatsing.
Clubliefde van vader op zoon, die al teruggaat tot de jaren dat ik amper met mijn blozebol boven de diverse omheiningen uitstak.
Maar laat ons zeggen dat ik op zijn tijd wel eens 'in' ben voor een onderbreking, zeker als jij je in het spel mengt. Fleemde hij.
En vervolgens tuurde hij verder, naar die vooralsnog kale horizon. En ook wel naar Thuis en Extras, de Vuelta en Europees voetbal, en naar die rare, vertwijfelde doch vastbesloten man in de spiegel.

Liefs.

# Kristof | 13:41 |

donderdag 14 september 2006

Vis noch vlees

Weerom even vis noch (rauw dierlijk) vlees voor mij, na gedane vakantiearbeid in de plaatselijke Grand Bazar.
Bovendien heb ik aan mijn bezoldigd verblijf in dat kapitalistisch curiosum genaamd 'supermarkt' een paar vreselijke intermenselijke allergieën overgehouden.
Voor knibbelaars van de zuiverste soort; mensen die, zoals u en ik, gelijkaardige producten afwegen naar prijs, maar die daar nog een flinke schep bovenop doen door ostentatief met een promofolder in de pollen op 'de goedkoop', de afgeprijsde waar af te stormen en hovaardig van 'lokkertjes' te gewagen als blijkt dat die waar er niet meer ligt, simpelweg wegens uitverkocht.
Vaak betreft het in casu ingezetenen van een naburige natie die ik om uiteenlopende redenen maar al te graag in de armen wil sluiten, maar waarvan de volstrekt arrogante uitzonderingen mij doen koken en er steeds weer probleemloos in slagen de uitgeholde clichés te bestendigen. Ja, krijg nou wat, ja.

Voorts zwelt mijn verduringsklier bij de aanblik van obstructief staarvolk; gepeupel dat starogend voor de - visueel nochtans weinig aantrekkelijke - vleestoog postvat als betrof het de nieuwste Jan Fabre, niet zelden omdat de overweging 'wat zullen we eten vandaag?' tot het allerlaatste moment werd uitgesteld.
Een zonodig nog vervelender variant hierop is het zogenaamde obstructief palavervolk; karrenlui - vaak hippe senioren of jonge moeders met jengelende kinderen - die de winkelruimte voor een café of koffiehuis houden om, tussen de soep en de fishsticks, even hun Benidorm-emigratieplan te ontvouwen of de kleur van de luierinhoud van die jengelende kinderen met elkaar te bespreken.
Alles voor de sociale cohesie uiteraard, maar vergeet niet dat 'de winkelvloer' voor sommigen ook dagelijks synoniem is voor 'de werkvloer'.
En dan is er nog de graaiende meute; mensen die er in hun zoektocht naar hét ultieme, voldoende binnen datum verkerende lapje vlees niets beters op vinden dan mijn zorgvuldig stapelwerk maar helemaal door elkaar te jenzen, met misschien als enige, onbewust kunstzinnige verdienste de vleestoog geregeld in een aardige Wim Delvoye te herschapen...

Voilà, dit gezegd zijnde - nog zwijgend over de kras op m'n vroemtuig - ben ik weer gewoon de ietwat introverte doch voorts zeer menslievende, behulpzame en begripvolle ellendeling, die thans serieus eh... werk maakt van het solliciteren en die zijn 'huis-, tuin- en keukenergernissen' meteen bij het groot mentaal huisvuil zet en niet meesleept tot in het stemhok. Ik hoop van u hetzelfde, van harte.
En trouwens: stem niet cliché!

# Kristof | 13:40 |

woensdag 13 september 2006

0110

Ja, ook hier ja. Gewoon, omdat het er nu eenmaal knal op is.
Ik heb het voorbije academiejaar trouwens nog les gehad van een oud-medestudente (dag ~~mevrouw~~ Inge) van Tom Van Dyck bij Dora van der Groen. Assertiviteit, presentatie- en vergadertechnieken enzo. Articulatie ook...

# Kristof | 14:38 |

maandag 11 september 2006

De dubbele dimensie der verbeelding

In afwachting van het ultieme draaiboek of de eerste doctoraatsthesis aangaande het perfecte boekenprogramma op tv waarmee iedereen (van Huysentruittrutten over intelligentsia tot belezen bouwvakkers) zich zou kunnen verzoenen, ging ik de voorbije week zitten voor Alles uit de kast, de zoveelste 'poging tot', ditmaal van Vlaanderens televisionele toverfabriek.
Kijk, voor mij is het goed zo, wat sommige elitaire beroepskneuters en literaire koorknapen ook mogen beweren.
Onderhoudend slaapmutsje, alternatief aperitief voor uw bedlectuur,...

Inhoudelijk boogt Alles uit de kast haast volledig op de alledaagse anekdotiek à la Man Bijt Hond. En omdat bijna alle beminde genodigden teruggrepen naar (semi-)klassiekers of (recente) bestsellers, bleef je ook voor bijzondere boekentips vaak aangewezen op het selecte publiek.
Uitzonderingen wat mij betreft: Battus Opperlans! Taal & Letterkunde en De jongen in de gestreepte pyjama, al ging laatstgenoemde blijkbaar al over menig tong en toonbank.
Ook de keuze van de gasten vond ik tot hiertoe nogal ongelukkig: baliebuil en mediahoer in toga Jef Vermassen, die andermaal een pleidooi voor zijn turf mocht houden; de beslist sympathieke maar, eenmaal op dreef, werkelijk onuitstaanbare Lulu Wang, die met haar tenenkrullende sinaasappelverhaal de occupatie 'een eind weg lullen zonder pointe' naar ongekende hoogtes joeg - en het programma onvermijdelijk naar een eerste dieptepunt -; stand-uppende neonicht Wouter Deprez, die zich middels zijn gekende, enerverend eentonige gehakt-stro-toontje weer vrolijk kwam maken en daar tot nader bericht van uw plaatselijke cultuurhuiskassier nog altijd zeer goed mee wegkomt. Zijn dringende oproep tot waardering van het miskende J.M.H. Berckmans-oeuvre maakte echter veel goed.

Aan de onnozele Monty Python-parodie en de zachtgekookte, inhoudsloze bijdragen van Stijn Meuris (wel leuk: het 'kom-ne-keer-hier-effect') en Britt Van Marsenille maak ik verder geen woorden vuil. Laten we zeggen om 'strategische redenen', ahum (truttemie!).
Rest nog het decor (sober, leuke boekencarrousel) en de presentator (vlot, gevat, behoorlijk tongue-in-cheek, laat de mensen uitspreken, soms zelfs te lang, remember ons Lulu).

Of je nu pro bent dan wel striemend tegen, je kunt er finaal niet aan voorbij dat Alles uit de kast niets meer maar zeker ook niets minder is dan wat het beloofde te zijn: een vrijblijvend, hoogdravend noch diepgravend en even geruis- als pretentieloos amusementsprogramma. Over boeken, hun schrijvers, lezers, bezitters, maar vooral het voorwerp zelf, als curieus en niet zelden lezenswaardig en te koesteren object.
Het lijkt me, after all, interessant om het gewraakte idee 'boekenprogramma' maar eens te verfijnen voor het fantastische medium radio, al was het maar voor de dubbele dimensie der verbeelding...

# Kristof | 14:31 |

zaterdag 9 september 2006

Zumiq

Ah, werkelijk fantastisch nieuws, uit de mailbox:

JJ Records Hasselt is met veel plezier uw platenboer geweest, maar aan alles komt een eind. Na vijf jaar trouwe dienst stoppen we met de platenzaak en focussen we ons volledig op onze andere muzikale activiteiten: bookingagency Toutpartout en platenlabel Labelman.

Maar er is ook goed nieuws: de opvolging staat klaar. Vandaag opent op dezelfde locatie een nieuwe platenzaak, ZUMIQ. Geert en Maurice, de initiatiefnemers van ZUMIQ, zullen verderwerken in de geest van JJ Records. Dus: met een open geest, een breed vizier, veel enthousiasme en bovenal: een ongebreidelde passie voor muziek. Voor de betere indiereleases op cd, vinyl en dvd aan scherpe prijzen kan je dus nog steeds op het vertrouwde adres tegenover het stadhuis terecht. Binnenkort kan je op hun webstek www.zumiq.be ook online het betere platenwerk aanschaffen.

Spring dus zeker eens binnen in ZUMIQ! Tijdens de openingsweek (tot en met zaterdag 16/9) krijg je bij aankoop van 2 cd's of platen een derde gratis. Wie op de hoogte wil blijven van ZUMIQ, kan zich inschrijven op de mailinglist door een lege mail te sturen naar info@zumiq.be.

Wij wensen Geert en Maurice veel succes met ZUMIQ en zijn alvast trouwe klant!

Muzikale groeten,
Jasper en Steven

# Kristof | 19:14 |

dinsdag 5 september 2006

'Een mens kan zonder sport, maar niet zonder kunst'

DM-journaliste Katrijn Serneels sprak onlangs met de Nederlandse bioloog Midas Dekkers, naar aanleiding van diens nieuwe boek Lichamelijke oefening. Daarin peutert Dekkers aan de gangbare stelling dat je van sporten een beter en gezonder mens wordt. Enkele fragmenten uit het hoogst onderhoudend interview:

"Scholen zijn tankstations voor de geest. Groot was dan ook mijn verbazing toen ze op school mijn lichaam wilden onderwijzen", schrijft Dekkers.
"Over bokken moest ik springen, ik moest in rekken klimmen, rare pasjes maken, hardlopen tot ik pufte, voetballen tot ik viel. Lijfstraffen waren toch afgeschaft? Waarom kreeg ik dan in plaats van kennis een bal naar mijn hoofd?"

"Er zijn mensen die van sport houden en mensen die er niet zo van houden, en daar kon ik prima mee leven. Tot het me enkele jaren geleden echt begon te storen: ik kon er niet meer naast kijken. Dan was ik een wandeling aan het maken door het bos en heerlijk aan het mijmeren, komt er opeens een hijgende man in een paarse training de bosjes uitgelopen. (...)"

Waarom vindt iedereen sporten opeens zo belangrijk?

"Ik zie verschillende evoluties. Een daarvan is dat sport nu ook bij intellectuelen een interessant gespreksonderwerp is geworden. Toen ik op de universiteit zat, was het helemaal niet bon ton om over voetbal te praten. Nu praat men over sport alsof het even belangrijk is als kunst."

Is dat dan geen kunst, zoals Johan Cruijff tegen een bal kon trappen?

"Ik vind Cruijff helemaal geen kunstenaar als Picasso. Een mens kan best zonder sport leven, maar niet zonder kunst en cultuur. Kijk maar naar de eerste mensen: in hun grotten zijn sporen van kunst aangetroffen, maar van sport?"

Is het geen goede zaak dat mensen meer sporten? Het aantal mensen met overgewicht neemt toe.

"Daar moet wat aan gedaan worden, dat klopt. Maar dat betekent niet dat je naar fitness moet of dat je je bij een sportclub moet aansluiten. Neem gewoon de fiets naar het werk of om boodschappen te doen, neem trappen in plaats van liften, doe zelf het huishouden en maak schoon, nou, dan heb je genoeg beweging op een dag. En dan is het beweging die nog een zeker nut heeft ook. Ik vind het zo zinloos, mensen die op een machine staan te zweten in de sportschool."

Toch raadt de dokter bij heel veel problemen, van depressie tot cholesterol, meer beweging aan.

"Het is een mode, waarvan ik hoop dat ze voorbijgaat. In de jaren zestig zou die dokter bij dezelfde problemen gezegd hebben: neem wat platte rust. Nu zegt die dokter: beweeg, ga hardlopen!"

Toen aan Winston Churchill gevraagd werd hoe hij zo oud was geworden, nam hij zijn sigaar uit zijn mond en zei hij: 'No sports.' Bent u het met hem eens?

"Wie sport, leeft twee jaar langer. Dat blijkt uit onderzoek. Maar wat heb je daaraan als je twee jaar van dat lange leven met sporten hebt gevuld? Dan kun je evengoed niet sporten. Wat vaststaat is dat wie langer wil leven, het beste langer studeert.

Laat jongeren studeren in plaats van zweten?

"Je hebt altijd van die leerkrachttypes die rondhangende jongeren in de straat een bal geven. Dan gaan ze samen spelen en heeft niemand er meer last van. Dat geloof ik best, hoor. Dan geef je die jongens - letterlijk - een doel. Daar heb ik niets op tegen.
Maar waarom kun je met die jongens geen boot bouwen of een huis restaureren? Iets nuttigs doen kortom. Want wat levert al dat trappen tegen die bal nou eigenlijk op? Wat leer je daarvan voor het leven? Als je een huis restaureert, dan kan zo'n jongen daar later met zijn zoontje langs lopen en zeggen: 'Kijk, dat huis heeft papa mee helpen bouwen.' Dat maakt toch wat meer indruk dan zeggen: 'Kijk, op dit pleintje speelde papa vroeger voetbal."

Had u als kind dan geen sporthelden?

"Nee. Mijn held is Darwin. Darwin liep elke dag met zijn handen op zijn rug door zijn tuin. Ik heb zijn voorbeeld gevolgd. IJsberen is mijn favoriete sport. Ik vind rondlopen als ik nadenk heel fijn. Mijn benen zijn bezig, dus die kunnen niet beginnen te jeuken: zo hou ik het lichaam even zoet. Waarom moet een mens hardlopen als hij kan wandelen?"

Kunt u ook een goede reden bedenken om te sporten?

"Er is één goede reden: omdat je het leuk vindt. Het gebeurt als ik uit het raam van mijn huis kijk, dat ik een klein meisje zie dat spontaan begint te huppelen en te rennen. Gewoon omdat ze daar zin in heeft. Ik word er blij van als ik daarnaar kijk. Want dat is de essentie van sport."

Lichamelijke oefening van Midas Dekkers is uit bij Contact, telt 256 pagina's en kost 24,90 euro.

# Kristof | 18:59 |

zaterdag 2 september 2006

Blauwziek

Antwerps auteur Bernard Dewulf heeft, elf jaar na Waar de egel gaat, een nieuwe dichtbundel uit: Blauwziek (Atlas, Antwerpen- Amsterdam, 2006). Daaruit 'Thuiskomst':

Ik heb je lief, al kan ik het niet weten,
Ik bedenk het als je thuiskomt van een dag
in je leven. Maar het is geen gedachte.
Je streelt mijn wang en wie weet,
dat gebaar. Het wordt duizend keer gemaakt
voor het bestaat. Hangt je jas aan de kapstok,
iets van niets, maar morgen ontbreekt het
misschien. Of schudt de dag uit je haar.
Wat ik dan daarin zie, is het begin.
Het huis ontstaat, de tafel neemt plaats,
wij veroorzaken elkaar. Het is toch niet
denkbaar dat iemand dit alles verzint.

# Kristof | 19:13 |

TWITTER

follow me on Twitter

FEED/ELDERS