De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.

Well, birthdays are merely symbolic of how another year has gone by and how little we've grown. No matter how desperate we are that someday a better self will emerge, with each flicker of the candles on the cake, we know it's not to be, that for the rest of our sad, wretched pathetic lives, this is who we are to the bitter end. Inevitably, irrevocably; happy birthday? No such thing.
(Jerry Seinfeld)

Even was die bol van vuur in den hoge voer voor voorpagina's geweest, maar ondertussen was het allang weer dezelfde matte miserie als elk jaar. Peter had gelijk: in België was de zomer in feite niets anders dan een kladversie van de herfst.
(Christophe Vekeman, vandaag in DM, p. 27)

Voldoende afgereageerd? Neem anders een ijskoude douche, denk even aan wat de verkiezingsuitslag volgend jaar zou kunnen zijn en wordt maar heel klein bij de gedachte dat links nauwelijks een kwart van de bevolking kan bekoren. Dat moet gewoonweg frustratie oproepen, niet?

"Inderdaad, ze won met een straat voorsprong, maar dan zeg ik: tegen wie? Het niveau van de concurrentie was niet bepaald indrukwekkend. Het is lang geleden dat je op een EK zilver kon halen met 11"22. Bovendien waren Arron, Lalova en Thanou er niet bij. Met die drie erbij had Kim nog wel meegedaan voor de medailles, maar het zou toch niet zo makkelijk geweest zijn."

1. Het niveau van de concurrentie allesbehalve indrukwekkend? Oké. Maar dan zeg ík: so what? Dat het lang geleden is dat 11"22 goed was voor EK-zilver, betekent volgens mij alleen maar dat ook in de atletiek de monsterprestaties stilaan verleden tijd zijn, al moet ik, zo leert mij de recente geschiedenis, voorzichtig zijn met dat soort wishful thinking. Is het niet heren Floyd en Justin en en en en en...
2. Als ik mij niet vergis won mejuffer Thanou - toen nog met snor - in 2002 de honderd meter in 11"10. Dat is 4 honderdsten trager dan Gevaert in Göteborg. (Laat me raden Sonckie: de rugwind zeker?). Bovendien is diezelfde Thanou nog altijd verwikkeld in een behoorlijk stinkende dopingzaak.

Van de prestatie van Ivan Sonck kan ik mij niets meer herinneren, maar als het klopt, zoals hij beweert, dat hij zijn enkelbanden heeft gescheurd en dat mijn man onder invloed op het veld stond, dan moet ik – geheel tegen mijn zin overigens – toegeven dat mijn echtgenoot in licht beschonken toestand nog altijd tot meer in staat is dan Ivan Sonck bloednuchter.

Tussendoor keek ik dan naar het vrouwvolk. Als er een mooie te zien was of zo, beschreef ik haar de volgende dag aan Poortvliet. Ofwel wees ik haar aan. Poortvliet had van die dagen dat hij alleen daarom naar Gent kwam.

We hadden namelijk een Top Tien van Vrouwen. Meisjes die we opmerkten in de Blandijn of in de Brug of waar dan ook. Poortvliet hield de notulen bij.

Omdat we praktisch niemand van naam kenden duidden we iedereen aan met omschrijvingen. Zo stond de hele maand december van 76 op nummer Eén in onze Top Tien: Zwartharige met Puntborsten en Hele Hoge Hakken.

Het was een verschrikkelijk mooi meisje. Het was een wezen om 's nachts van te dromen. Het was echt waar het type dat in iemands hersens verwijlt terwijl ie masturbeert. Je stelde je allerlei poses met haar voor, zelfs poses waarvan je eigenlijk dacht dat die godverdomd niet bestonden. Een droomkoningin was het, een prinses uit tijden toen prinsessen nog prinsessen waren.

Alleen jammer van haar verrekte Limburgse accent. Ik kreeg er wat van als ze met dat rotaccent allerlei lieve zever zat te vertellen tegen haar lesbische vriendin.

Die vriendin stond nr 4 in onze Top Tien, geloof ik.

Woorden worden niet langer gezocht, noch gewikt, noch geschikt, maar opgeschreven zoals ze zich aandienen; zinnen worden niet geconstrueerd, maar moeten zich voegen zoals het toeval het bepaalt, gangbare en verantwoorde spelling wordt onder tafel geveegd; associatie mag zich zorgeloos aan associatie rijgen, de ene inval mag struikelen over de andere. Brieven schrijven is literaire anarchie.

(Uit: Kroniek van een karakter deel 1 1976-1981 de Achterhoek van Jeroen Brouwers. Uitgeverij H., 1987. p. 8)