donderdag 31 augustus 2006
A collection of tales beyond the imagination
The Shins (opgepast, gevaarlijk hoog meeneurie-gehalte!), smeders van het soort fidele pop-perfectie waar wij helemaal whew van worden en met yottameters voorsprong onze favoriete 'the' band sinds eh The Band en The Beatles, zijn omzeggens klaar met hun langverwachte derde langspeler, de voorlopig laatste bij label Sub Pop.
Wincing The Night Away (verwijzend naar het insomniadrama van upper-Shin James Mercer) is op de mix na helemaal af en zou over goed vijf maanden in de winkels moeten liggen. De productie is in handen van Phil Ek, die eerder al met Built To Spill, Modest Mouse en Pretty Girls Make Graves achter de knoppen zat.

Voor meer details is het scharrelen hier, hier en hier, want zowel bij Sub Pop als op de fraai opgesmukte officiële site blijft het vooralsnog oorverdovend stil over - wellicht - de eerste serieuze bestormer van ons eindejaarslijstje 2007.
Een verre uitloper van hun Chutes Too Narrow-tour had The Shins deze zomer trouwens naar de Lage Landen moeten brengen, maar de heren uit Albuquerque, New Mexico, verkozen noodzakelijk labeur in de studio boven een oversteek naar Europa. Afspraak volgende lente?

Sunken Treasure
Wilcoworld kondigt de release aan van Sunken Treasure: Live in the Pacific Northwest, een dvd-registratie van de akoestische solotour van Wilco-voorman Jeff Tweedy eerder dit jaar.

0110 krijgt literair luik
De 0110-festiviteiten voor verdraagzaamheid en tegen geweld en racisme krijgen een literair luik in Antwerpen. Op zondag 1 oktober, een week voor de lokale verkiezingen en gelijktijdig met de geplande concertenreeks, organiseert boekhandel De Groene Waterman een literaire manifestatie in de buurt van de Gedempte Zuiderdokken. Onder andere Josse De Pauw, Geert Van Istendael, Kamiel Vanhole, Annelies Verbeke, Peter Verhelst en Dimitri Verhulst tekenen present. De komende dagen zullen er nog meer namen aan de affiche worden toegevoegd.

Fijn fijn. Hopelijk krijgt dit a) navolging in Brussel en Gent, en b) gevolg in al minstens zes brievenbussen... ('de maskers zijn af, deel 88', weet u wel). Hulde aan AN trouwens, en aan alle anderen die zich niet laten intimideren.

dinsdag 29 augustus 2006
Neveneffecten / pre-Python geschiedenis
Heuglijk nieuws voor wie evenzo als ik behoorlijk om was van de eerste 'wetenschappelijke documentairereeks' van Neveneffecten: na heruitzending van die eerste reeks volgen najaar 2007 nieuwe afleveringen. Vervolgens zullen beiden reeksen samen op dvd worden uitgebracht, waarschijnlijk ergens in de eerste helft van 2008.
Voor de leek: Neveneffecten = National Geographic + scheuten Monty Python, League of Gentlemen en Jiskefet in de criminele blender van Bart De Pauw, Jakke Eelen en vooral Jonas Geirnaert en co. De theatervoorstelling Zinloos geweldig verschijnt weldra eveneens op dvd. Hoezee! (Bron: Chenge The World.)

En ook wie zijn humor bij tijden graag nog net dat tikkeltje absurder wenst, wordt tegenwoordig op zijn wenken bediend met heerlijke, bijna vergeten stukjes pre-Python geschiedenis: At Least The 1948 Show en Do Not Adjust Your Set, twee lichtkrankzinnige Britse - hoe kan het anders? - tv-programma's uit de late jaren 60, bulkend van satirische, surrealistische en soms zelfs macabere sketches, afgewisseld met absurde liedjes.

At Least The 1948 Show was het werk van het illustere duo John Cleese en Graham Chapman, de geniale grondleggers van Monty Python, die zich hier aan de nodige vingeroefeningen wagen voor hun legendarische hit. De productie was destijds in handen van David Frost, die al eerder met Cleese had samengewerkt bij The Frost Report.

Do Not Adjust Your Set (in 1967 en 1968 op tv) kwam tot stand toen Humphrey Barclay werd aangezocht om een geestig programma voor kinderen te produceren. Barclay weigerde zijn doelgroep te verengen tot alleen kinderen en nam zich voor om een zo grappig mogelijke comedy te maken. Gevolg: het programma werd al snel ook razend populair bij volwassenen, iets waar het komische talent van zowel schrijvers als acteurs uiteraard niet vreemd aan is.
De cast bestaat uit comédienne Denise Coffey, de jonge David Jason en de drie andere, toen nog vrijwel onbekende Monty Python-leden Michael Palin, Terry Jones en Eric Idle.

Best interessant, zo'n rondslingerende DVD-bizz in het schaftlokaal van de GB...

(Bericht aan de Seinfeld-fans: seizoen 7 ligt vanaf 2 november in de winkels.)

zondag 27 augustus 2006
Een boterham met muzak
Voor het derde opeenvolgende jaar palmt de Ancienne Belgique volgende week vijf dagen het bucolische Brusselse Warandepark in voor een reeks sfeervolle (gratis!) concerten.
Na de noen veraangenamen gevestigde waarden (Willem Vermandere, Raymond van het Groenewoud, Thé Lau,...) en fris talent (Ardei, Tom Pintens, Noppes, Lenny & De Wespen) andermaal uw middagse spijsvertering op Boterhammen in het Park.
Bij valavond is de opgefriste kiosk het mystieke decor voor het fijnste pareltje op de Belgische festivalkalender: de Feeërieën, een unieke muzikale smeltkroes van 'warme klassieke klanken, ritselende elektronica, postrock en avontuurlijke folk'.

Vooral morgen maandag valt een verplaatsing uit dit vervloekte gat te overwegen. (Voor een bushok loop ik 800 meter, op de eerste trein bots ik pas na een goeie 25 km! Kun je nagaan. Dan wil een mens al eens ecovriendelijk zijn...)
Spinvis is altijd een beetje magie en van het Nederlandse emo-popduo At the Close of Every Day wil ik nu ook live wel eens het fijne horen.
Hun fraai in liedboekvorm uitgebrachte De Geluiden van Weleer staat hier trouwens al een poos origineel te wezen tussen de saaie jewelcases in mijn platenkast.

Dinsdag vormen Prima Donkey en Dijf Sanders de muzikale 'parkflora'. Op vrijdag is het vooral uitkijken naar de all female band Billie King, met Tine Reymer, Isolde Lasoen (Daan, Skeemz), Sara Gilles en Chantal Willie (Zap Mama).
Bal de Boiteux en Krakow (op woensdag) en Tom Brosseau en Grizzly Bear (op donderdag) vervolledigen de affiche.

vrijdag 25 augustus 2006
Tzum 2006
Met de volgende zin uit zijn roman Joe Speedboot (2005) kaapt Tommy Wieringa de Tzumprijs 2006 weg, de kleinste literaire prijs in Nederland:
De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.
De Tzumprijs wordt sinds 2002 uitgereikt door de redactie van het Nederlandse literaire tijdschrift Tzum en is bedoeld als tegengewicht voor het literaire prijzencircus. Vorig jaar werd een zin uit Het Grote Baggerboek van Ilja Leonard Pfeiffer bekroond. Eerder wonnen Stijn Aerden (2004), Doeschka Meijsing (2003) en Paul Mennes (2002).

Wieringa strijkt 42 euro op, 1 euro per woord.
Joe Speedboot werd dit jaar genomineerd voor alle grote literaire prijzen (AKO, Libris, Gouden Uil).

donderdag 24 augustus 2006
Cues n Views
We moesten het nog maar eens over snooker hebben, meer bepaald over keuvirtuoos Ronnie O'Sullivan, die weer helemaal back in business is na een lucratief uitstapje in het poolcircuit.
Had Mozart destijds een keu gehad (of desnoods een steelborstel), plus een vlakke tafel met ballen (liefst ook voorzien van een poot of vier, die tafel), dan zou hij wellicht het snooker spelen dat O'Sullivan sinds mijn heugenis op menig rimpelloos wollen laken legt. Of hij zou althans met hetzelfde tweehandige gemak en dezelfde schijnbare speelsheid de ballen aan het rollen brengen. Soit.

Ook al hoort ie 'm zelf niet graag, vorige week deed The Rocket zijn bijnaam weer alle eer aan, door zich in geen tijd naar de finale te potten van de Northern Ireland Trophy, de eerste grote afspraak op de nieuwe snookerkalender. Superaanvallend, gretiger dan ooit en met soms sublieme exhibition stuff. O'Sullivan aan de snookertafel: that's entertainment. To me.

Het kon bovendien haast niet anders of er moest een record sneuvelen. Welshman Dominic Dale - ooit een grote toekomst toegedicht maar door het ijs gezakt - werd in de halve finale na amper 53 minuten (!) met 6-0 wandelen gestuurd. Nooit eerder was een best-of-11 sneller voorbij. Dale maakte slechts 29 punten.
O'Sullivan achteraf: "Ik geef verdedigen op. Dat willen de mensen niet zien. Vanaf nu zal ik steeds zo spelen. Op deze manier wil ik de sport weer helpen groeien."
Ook in de finale koos The Essex Exocet voluit voor het offensief, al bleef hij in Belfast wel zijn grillige zelf door de trofee uiteindelijk met 6-9 aan het Chinese toptalent Ding Junhui te laten. Dankzij een hoogste break van 140 zag Ronnie zich wel getroost met een slordige 2.000 pond.

Misschien toch nog even iets over Spaceman Dominic Dale, die er naast zijn actieve snookercarrière nog tal van andere activiteiten op na houdt. Hij is weg van art deco, frequenteert karaokebars, noemt zichzelf 'billiards historian' en is ten slotte ook een verwoed verzamelaar van allerhande snookermemorabilia en -curiosa. Op Cues n Views - de website van collega-collector David Smith - staan een paar foto's van unieke stukken uit zijn 'museum'. U moest maar eens geïnteresseerd zijn. Dale publiceert er ook wel eens een artikel.
Met dank aan Eurosport-snookercommentator Rudy Bauwens voor het weetje. Trouwens, als O'Sullivan speelt, behoeft de wedstrijd geen commentaar. Dan spreken de ballen.

dinsdag 22 augustus 2006
Wit Down Under
Ik had allerminst de intentie om tijdens het nakende najaar akte te nemen van Wit Down Under (de opvolger van Wit in Vegas), tot ik gisteren in de trailer het immer stralende gezicht opmerkte van twee fijne mensen - Ine en Birger - met wie ik in een vrij recent verleden nog op de hogeschoolbanken zat.
Samen met vijf andere, naar een trouwerij smachtende koppels, dongen zij in een woest, avontuurlijk kader vol obstakels en beproevingen mee naar de uitgeloofde beloning: een paradijselijke bruiloft op Australisch grondgebied én een bruidsschat die er naar verluidt bepaald niet om loog.
Ine beantwoordde het sms'je waarin ik mijn enthousiasme over hun deelname uitsprak, maar ze verklapte gelukkig geen details over hoe het ginds allemaal is gelopen.
Echter, mochten ze voortijdig uit de afvalrace zijn gekieperd, dan kunnen ze altijd nog terecht bij deze twee andere, ondernemende - en eveneens zeer fijne - oud-medestudenten om hun uitgesproken huwelijkswens gestalte te geven.

Wat de nieuwe najaarsprogrammatie van ons aller staatszender betreft, kijk ik ook wel uit naar Het rechte pad, een tiendelige reportagereeks over zes jongeren die als minderjarige om diverse redenen het morele spoor compleet bijster raakten en nu, middels een begeleide trektocht te paard door het hooggebergte van de Andes, zichzelf uit het mentale moeras plachten te hijsen.
Voorts op televisioneel gebied ook zeer benieuwd hoe Frieda Van Wijck de zware erfenis van de Grote Mark Uytterhoeven Show zal torsen.

En dan is er uiteraard nog Alles uit de kast, het reeds veelbesproken nieuwe 'boekenprogramma' dat helaas gedoemd is om de absurde tweespalt tussen elite en plebs nog wat verder uit te dijen.
"Het is een boekenprogramma, maar ook een spelprogramma, een talkshow, een quiz,..."
De na-ijverige lasterlieden die destijds een spartelende Rick De Leeuw bedolven onder hun holle, veelal door wrok en aandachtsnijd ingegeven bagger, scherpen alvast hun met desem bespikkelde blauwtong (al verwachten we dat Sven Speybrouck om diverse redenen wel wat meer credibility heeft bij de (zelfverklaarde) Vlaamse cultuurcritici).
Dat ze roemloos mogen verdampen in hun eigenwaan, de zielige schapen. Het waardevolle Vitalski Literair is (was?) in bepaalde inktvodden dan weer slechts een voetnoot...

Mijn jongste aanwinsten wat betreft de dingen met bladzijden: Turks fruit van Jan Wolkers en De vrouw als karretje, de prozabundeling van Jan Mulder, beiden bij De Slegte, Hasselt.

Nog dit, geheel off-topic: hoe zou het eigenlijk komen dat ik dit hier van elk ander beëdigd sujet zou pikken, maar niet van het blauwe gezwel genaamd Rik Daems? Eerst een paar honderd hardwerkende Vlamingen met flagrante beleidsonkunde onrechtstreeks aan hun C4 helpen, om vervolgens herhaaldelijk te vervallen in schaamteloze provocaties. Het lef.

maandag 21 augustus 2006
Cowboy Beck: master of puppets - Pukkelpopverslag
Vergeleken bij het Dendermonds cachot zit het met God's exuberante niesbuien verdomd wel even anders. Soms is er gewoonweg geen ontsnappen aan, en al zeker niet temidden een Hasseltse festivalwei. Herinner u de zompige PP-millenniumeditie, en ook zij die in 2003 de geïmproviseerde camping bevolkten, krabben zich bij die flashback ongetwijfeld opnieuw de modder van tussen hun tenen.
Gisteren, op dag 1 editie 21, werd de Pukkelpopelende meute niettegenstaande de onheilspellende tijdingen geprikkeld door welgekomen opflakkeringen van de ternauwernood ingedommelde zomer. En zo komt het dat wij (lees: ik en mezelf), naast een verschrikkelijk irritant polsbandje, een compleet verfrommeld programmaboekje en een volle schuif herinneringen, ook nog enkele dagen een zongeblakerde neuspunt meedragen als souvenir aan de ons zeer welgevallen festivalontgroening.

Fileleed richting parking gooide een eerste bommetje onder ons (té) ambitieuze gig-parcours. Van opener The Hickey Underworld vingen we aldus slechts wat doffe dreunen op tijdens het geschuifel aan de ingang. Dan maar meteen de zevenmijlslaarzen getest met een schijnspurt richting Marquee, waar My Latest Novel (het welluidende Schotse antwoord op Arcade Fire) voor een eerste hoogtepunt tekende met hun subtiele, meerstemmige mix van bezwerende postrock en fragiele kamerpopriedels. Jawohl viool! Dringend uitchecken, die Wolves.
Vervolgens per abuis Skate Stage mistaken for Main Stage en zo oog in oog beland met Planes Mistaken For Stars, harige lawaaihaaien uit Illinois die wat ons betreft de troostprijs voor leukste bandnaam mogen hebben, maar daar blijft het dan ook keihard bij. Sorry, gasten.
Op naar de échte Main Stage dan, doch niet voor lang, want van Noorse goth-metal-clownerie lustten wij hoegenaamd geen pap - en met ons blijkbaar vele anderen. Was getekend: Animal Alpha.
Bij Guillemots hadden we al enige tijd in drukletters de gebiedende wijs 'gaat dat zien!' genoteerd. Debuutplaat Through The Window Pane werd over het Kanaal bijzonder warm onthaald en katapulteerde het Brits-Braziliaans-Canadese viertal prompt naar de shortlist van de prestigieuze Mercury Music Awards. Hoeft het nog gezegd dat wij zeer benieuwd waren? Tijdens de eerste helft stuiterde hun melodische avant-gardepop nog hopeloos alle kanten tegelijk uit, maar naar het einde toe diepten Fye Dangerfiels (in schommelstoel) en zijn vrienden alsnog de fraai uitgesponnen pareltjes op waarmee het iTunes-gewijs al bijzonder aangenaam kennismaken was. Geslaagde passage, zeggen wij dan.

Een Maes pils (hier ook wel eens verbasterd tot Ma's pis - waarom geen thuismatch voor Cristal Alken trouwens?) nuttigend en met You Say Party! We Say Die! als geluidsbehang begonnen wij aan onze siësta. I Say Leuk, zonder meer!
Die van Morning Runner (zie ook Feeder) hadden hun versterkers beter uitgeleend aan pakweg het sympathieke Snow Patrol. Konden die er na hun noodgedwongen akoestische set beslist nog iets moois mee hebben aangevangen.
Van Gomez herinneren wij ons vreemd genoeg weinig tot niets meer. Pleit niet echt in het voordeel van de bluesy rootsrockers uit Londen, maar het kan natuurlijk ook geheel aan ons liggen. Dat wij afgeleid werden door een apestonede, voor onze voeten in elkaar gestuikte flurk die om een helpende hand smeekte, verklaart misschien een en ander. Toch, peace man. Volgend jaar terug, jongens? Same place, maar misschien iets later op de dag, als de overdadige wietlieden en brandybollebozen al zijn afgevoerd of op handen en voeten hun tent liggen onder te spouwen.

Nog steeds een klein beetje heel erg trots zijn wij, als we weer eens iemand het fijne verhaal kunnen opspelden één van de eersten te lande te zijn die ruim twee jaar terug, weliswaar geheel per toeval, de akoestische fragiliteiten van José González ontdekten. De Zweeds-Argentijnse troubadour zal ook donderdag ongetwijfeld zieltjes gekerfd hebben met zijn puntige, dieppoëtische teksten; wij vonden de bij tijden uiterst sfeervolle Marquee nog enkele maten te groot voor 's mans intimistisch gitaargetokkel, ook toen er gaandeweg versterking kwam voor onder meer het wondermooie 'Hand On Your Heart' en de van Massive Attack geleende afsluiter 'Teardrop'.
Nee, González savoureer je bij voorkeur alleen of in beperkt lieflijk gezelschap, in een kleine, schaars verlichte en in wierook gehulde zolderkamer, terwijl buiten de herfst zijn druilerige ding doet.
Akkoord, zowel The Bled, cKy en wat verderop ook Flatcat hadden ongetwijfeld meer punch en al zeker meer offensieve intenties dan ons nationale voetbalelftal en hun bedenkelijke bangscheet van een coach de avond voordien, wij werden er echter warm noch koud van, vroegen ons herhaaldelijk versuft af wat wij daar in godsnaam deden en draaiden ons dan wijselijk nog maar eens met onze neus in het grasland voor de Skate Stage, dat zich uitstekend leende voor een paar uurtjes chillen, waarbij je achtereenvolgens wel de metalcore en pretpunk voor lief moest nemen.
Gelukkig was er nog de boertige onverlaat die ons uit sluimerstand schopte, of we hadden naast Infadels en The naar verluidt lichtjes geniale Magic Numbers ook nog de zeer onderhoudende gig van We Are Scientists gemist.

Gecanceld: Babyshambles. Het tegendeel had ons verbaasd. Stuurde eveneens haar benijdenswaardige kater, wegens ziekjes: potentiële festivalrevelatie Regina Spektor. Het tegendeel had ons tegen negenen met een verscheurend dilemma opgezadeld. In de gegeven omstandigheden hosten we echter vastbesloten en verwachtingsvol richting Marquee, waar My Morning Jacket zich ruimschoots revancheerde voor de eerdere geflopte passages op Belgische bodem. Helse bombast, galmende vocals en oneindig uitwaaierende riffs van heerlijk feedbackende gitaren in overdrive, die ons voor het eerst helemaal loos deden gaan. Rock-'n-roll teruggebracht naar zijn essentie. Miljaar gitaar! Fe-no-me-naal. Af. Kom, doe er nog maar een ster of twee bij.
Openen met je grootste hit, we zien het Radiohead nog niet direct doen - grapje Thom. Bij Beck was het blijkbaar ook niet met de volle goesting en dus liet hij zijn marionet maar alvast de show stelen tijdens 'Loser'. Het begin van een fantastische Puppet Show, met een opvallend goedgeluimde heer Hanson die met zijn jammende kornuiten de touwtjes stevig in handen hield en tussen de funky voltreffers door al wat nieuw materiaal liet proefdraaien. Grote meneer, nog steeds. Noem ons vanaf nu gerust hardnekkige Beck-sympathisanten.
Voor Radiohead koesteren wij al geruime tijd net iets meer dan louter sympathie, vooral sinds bij de eerste luisterbeurt van de majestueuze tandem The Bends-OK Computer de vonk helemaal oversloeg. Dat deed hij ook donderdagnacht, maar niet in die mate dat er urgent bluswerk aan te pas kwam. Daarvoor was de met slechts twee nieuwe nummers aangevulde greatest hits-set die de Oxford Five er in strak tempo doorjoegen iets te routineus en te weinig verrassend, Thom Yorke slechts tot op zekere hoogte goed bij stem en zowel onze knieën als oren door hun beste krachten heen. Jammer ook: geen 'Street Spirit' en naar goede (?) gewoonte dus ook geen 'Creep'. Verdict: machtig en memorabel, maar verre van magistraal. Tijdens de bisronde bliezen wij de aftocht, om het gedrum en de files voor te zijn, onderweg nog echo's van 'Like Spinning Plates' en 'You And Whose Army' opvangend. Het venijn zat uiteraard weer in de staart, je zal het altijd zien. Ach ja.

Zoals gezegd, het was onze allereerste. Vergelijken is er dus nog niet bij, maar Pukkelpopdonderdag 17/8/06 blijft beslist nog wel een tijdje vrolijk naspoken in onze vers behangen bovenkamer. Wij kijken nu al uit naar editie 22, intussen The Bends of Z van MMJ nog eens opleggend om de ongetwijfeld snel vervagende herinneringen toch nog een wijl overeind te houden. Wijzelf ploffen nu echter voor onbepaalde tijd resoluut tegen de donzige vlakte, op naar wollig, surreëel herbelevingsland, waar alles kan en alles mag, zelfs het frêle, onwaarschijnlijk mooie doch helaas aan een punkjong geketend huppelding met strakke jeans en babyblauw topje beroeren, dat sinds we haar tijdens Flatcat spotten, onafgebroken in onze zieke geest verwijlt. Salut.

zaterdag 19 augustus 2006
Radiohead Pukkelpop-dvd
Ene HuntingWolf kwam donderdagnacht op het stoute doch schitterende idee om Radiohead's Pukkelpopgig integraal vast te leggen met zijn digicam. Bovendien had hij vervolgens ook de even lumineuze als joviale ingeving om het resultaat met ons te delen (kuis er wel even uw harddisk voor op). Hierzo.

Voor u begint te zeuren over de kwaliteit:
'It was the 1st show I decided to tape, so I'm not a perfect taper yet.'

Update: en ook op het fantastische YouTube gonst het al van de fragmenten - ook van Beck's Puppet Show trouwens. De rest zoekt u zelf maar uit.

Eneco
Net toen ik mijn zaterdagse siësta wilde inzetten met de herhaling van Zomergasten gevolgd door de eerste Final Score van het nieuwe Premiershipseizoen, strompelt moeder opgewonden de living binnen met de melding dat ze zojuist tot haar eigen stomme verbazing Tommeke Boonen heeft gespot, geflankeerd door een zwerm andere tweewielers hier vlakbij op de drukke steenweg richting Venlo. Blijkt dat de ENECO Tour (thans onderweg tussen Beek in Nederlands-Limburg en Westmalle) vandaag mijn dorp heeft doorkruist, en wel pal langs de voordeur van mijn wielerminnende grootouders, die gelukkig wel tijdig op de hoogte waren van dit hoogst unieke feit.

vrijdag 18 augustus 2006
Nana nanananana
PP-donderdag was fantastisch. Zeer binnenkort een verslagje, hier alvast mijn sterren:

*****
Beck (meet the puppets!)

****
My Latest Novel
Guillemots
My Morning Jacket
Radiohead

***
You Say Party! We Say Die!
Gomez
We Are Scientists

**
Morning Runner
José González

0
Animal Alpha

Jammerlijk (?) gemist: The Hickey Underworld (wegens te laat, ik), Morningwood (wegens programmawijziging), Regina Spektor (wegens niet aanwezig, zij), Infadels en The Magic Numbers (wegens te verwachten vermoeidheidsklop).

PS: waar is Jef Pober gebleven?

woensdag 16 augustus 2006
23
Well, birthdays are merely symbolic of how another year has gone by and how little we've grown. No matter how desperate we are that someday a better self will emerge, with each flicker of the candles on the cake, we know it's not to be, that for the rest of our sad, wretched pathetic lives, this is who we are to the bitter end. Inevitably, irrevocably; happy birthday? No such thing.
(Jerry Seinfeld)


Slightly getting older...

maandag 14 augustus 2006
Stoof
Midzomer en wij zitten zwijgend spelen Rummikub bij de stoof, nippen wijn en kraken kroepoek.
Het tv-toestel spuwt zomerse trivialiteit. Voor onze ogen breekt de hel los.
Wij zuchten.
Even was die bol van vuur in den hoge voer voor voorpagina's geweest, maar ondertussen was het allang weer dezelfde matte miserie als elk jaar. Peter had gelijk: in België was de zomer in feite niets anders dan een kladversie van de herfst.
(Christophe Vekeman, vandaag in DM, p. 27)

zondag 13 augustus 2006
PP-parcours
Voor de derde leeftijd was het gisteren in Kiewit weer aangenaam kunstheupwiegen, permanent en mise-en-plis in de knoop headbangen of een acute bronchitis bij elkaar kelen op ronduit fenomenale acts van onder meer Leo Sayer, Laura Lynn, Adamo en de Kempische smartlapprinsen Eddy en de Schellekens.
Vanaf donderdag is het kortgewiekte grasland opnieuw drie dagen de uitgestrekte speelwei van waarop menig festivalrund zich aan verschillende podia kan diverteren bij Chokri's uitgelezen kransje in- en uitheemse genodigden.
Dit kalf zal er ook zijn, en wel op donderdag (met dank aan de I&O-folks). Vooralsnog in m'n dooie eentje. Vrij gezellige metgezellinnen mogen zich derhalve nog steeds aanmelden. Loei maar even in de comments.

Afgelopen donderdag kreeg ik te horen dat het eerste weekje van mijn vakantiejob er alsnog werd afgeknabbeld. Slecht nieuws voor m'n spaarvarken, maar het impliceert wel dat ik reeds 's ochtends met mijn slaapkop naar Kiewit kan tuffen, zonder eerst een hele voormiddag biefstukken te gaan verpakken in de Grand Bazar.
Ziehier dus het parcours van mijn eerste Pukkelpop, ja zelfs mijn eerste festivalervaring. Ik gedij al niet te best in beperkt gezelschap, en in grote mensenzeeën ga ik beslist helemaal kopje onder. But hey, voor zulk een fraaie affiche diep ik graag even mijn illusoire kurkgordel op:

11.45 - 12.15: The Hickey Underworld
12.15 - 12.50: Tunng
12.50 - 13.25: Morningwood
13.30 - 14.10: Guillemots
14.10 - 14.50: Gomez / You Say Party! We Say Die!
14.55 - 15.35: Morning Runner
15.35 - 16.15: Infadels
16.20 - 17.00: José González
17.00 - 17.40: The Magic Numbers
18.25 - 19.10: Internationals
19.10 - 19.55: We Are Scientists
21.00 - 21.50: My Morning Jacket / Regina Spektor (damn, Chokri!)
21.55 - 22.55: Beck
23.00 - 23.55: Nouvelle Vague
00.00 - 02.00: Radiohead

Misschien tot donderdag - u herkent mij aan de staart tussen m'n benen.

vrijdag 11 augustus 2006
Vlaanderen de Geeuw, aflevering 1830
Discussies met Vlaamse extreem-nationalisten zijn als reclameblokken, kinderdagverblijven of films met Tom Cruise en/of Julia Roberts: vermoeiend, enerverend en best te vermijden.

Herman hallucineert. Ik reageer. Herman schertst, provoceert:
Voldoende afgereageerd? Neem anders een ijskoude douche, denk even aan wat de verkiezingsuitslag volgend jaar zou kunnen zijn en wordt maar heel klein bij de gedachte dat links nauwelijks een kwart van de bevolking kan bekoren. Dat moet gewoonweg frustratie oproepen, niet?
Ik... zal het nooit afleren:

Alla, beste Herman, een Belgische (!) delegatie die onder druk wordt gezet om de Belgische driekleur op de Vlaamse Leeuw te prefereren. Wat een volstrekte nonsens. Van frustratie gesproken, trouwens.
Maar hoe zit dat, moet ik mij een beetje aangesproken voelen?
Is dan werkelijk, zoals jij insinueert, elkeen die zich in dit individualistische, naar rechts schurkende lapje tranendal ook maar een beetje links van het politieke spectrum durft oriënteren, per definitie in extenso tegen het door jullie zo gekoesterde België barst-principe? Man, hou toch op.
Ik walg van dat achterhaalde links-rechtsdenken, die perverse hokjesmentaliteit, dat clichématig defaitisme.
Ik ben romantisch belgicist, ja (let u vooral op de nuance 'romantisch'). Mag het nog, een beetje vrijblijvende vaderlandsliefde? Op naïviteit staat ten andere geen leeftijd.
Uiteraard blijf ik niet blind voor het moeilijke en haast onhoudbare politieke huwelijk tussen noord en zuid in dit land, en natuurlijk ben ook ik gewonnen voor meer Vlaamse autonomie, ja zelfs voor een volledige splitsing der bevoegdheden. Dit alles weliswaar zonder mijn Belgische identiteit te verwerpen en - man, we zijn al zo'n stip - de republikeinse droom te delen.

Wat me mateloos irriteert is dat doorgedreven polderseparatisme (ach ja, een neologisme meer of minder), die volgehouden reflex om alles wat slecht gaat in Vlaanderen aan onze 'kunstmatige natie', en meer specifiek ons - toegegeven - obstructieve, comateuze aanhangsel bezuiden de taalgrens toe te schrijven.
Zoals ik jullie flamingantische dagdroom interpreteer, sturen jullie in dit tranendal aan op Berlijnse toestanden. Zullen we kortom - onze verdorven volksaard respecterend - alvast een busje Polen laten aanrukken om het muurtje op te trekken? Wel eerst even onverwijld een batterij architecten op het geval Brussel zetten...
Ach ja, Vlaanderen de Geeuw. Ik zal het nooit begrijpen (sleep aan die gewijde Vlaemsche geschiedenis).

Als jullie nationalistisch spierballengerol al één hoogst positieve ontwikkeling stimuleert, dan is het de groeiende potentie om bij de eerstvolgende stembusslagen de foertstem van een aantal rabiate recht(s)geaarde flaminganten te recupereren. Waarvoor hulde, uiteraard.

Et voilà, bal weer in jouw kampf. En dat van jullie, slapende honden. Toe, schop, bijt terug zoveel je wil. Ik ga douchen.

donderdag 10 augustus 2006
Ivan de verschrikkelijke (crapkoning)
Current national king of crap (Anciaux, Veys e.a. zijn al enige tijd 'buiten categorie'): Ivan Sonck.
Voormalig sportjournalist en tegenwoordig joggende atletiekencyclopedie, fulltime windbuil en criticaster. Vooral als het aankomt op de prestaties van landgenoten; in het bijzonder die van nationale atletiektrots Kim Gevaert (poëzie op spikes).
Sonck, onlangs nog grote vraagtekens plaatsend bij de tijden die op het BK werden gelopen, sprint het op controverse beluste journaille geregeld ter hulp met vileine oprispingen, en kwijt zich vandaag opnieuw met verve van zijn opdracht (zijn roeping?) door in de RUG-kranten Gevaerts EK-triomf af te doen als een regelrechte toevalstreffer.
Zichzelf indekkend schiet ie uit het startblok: "Ik heb altijd gezegd dat Kim Gevaert de 100 en de 200 meter ging winnen op dit EK en daar blijf ik bij."
Dan krampachtig fleemend: "Ik kan niet anders dan Kim feliciteren met deze gouden medaille." Om uiteindelijk - na amper twee horden - compleet te verzuren en schuimbekkend het nu al historische exploot van Kimmeken Kim te minimaliseren, zich daarbij bedienend van de meest verwerpelijke en lachwekkende argumenten denkbaar. On your marks sikkie Sonck, here ya go:
"Inderdaad, ze won met een straat voorsprong, maar dan zeg ik: tegen wie? Het niveau van de concurrentie was niet bepaald indrukwekkend. Het is lang geleden dat je op een EK zilver kon halen met 11"22. Bovendien waren Arron, Lalova en Thanou er niet bij. Met die drie erbij had Kim nog wel meegedaan voor de medailles, maar het zou toch niet zo makkelijk geweest zijn."
Eigenlijk is het te gek voor woorden, maar allé vooruit:
  1. Het niveau van de concurrentie allesbehalve indrukwekkend? Oké. Maar dan zeg ík: so what? Dat het lang geleden is dat 11"22 goed was voor EK-zilver, betekent volgens mij alleen maar dat ook in de atletiek de monsterprestaties stilaan verleden tijd zijn, al moet ik, zo leert mij de recente geschiedenis, voorzichtig zijn met dat soort wishful thinking. Is het niet heren Floyd en Justin en en en en en...
  2. Als ik mij niet vergis won mejuffer Thanou - toen nog met snor - in 2002 de honderd meter in 11"10. Dat is 4 honderdsten trager dan Gevaert in Göteborg. (Laat me raden Sonckie: de rugwind zeker?). Bovendien is diezelfde Thanou nog altijd verwikkeld in een behoorlijk stinkende dopingzaak.
Conclusie: ofwel de heer Sonck schept er genoegen in om, louter voor de sport (of misschien hier en daar een fikse stuiver voor zijn afwijkende mening), te polariseren en driest in te hakken op sportlui en hun prestaties, ofwel dit frustraat is echt mentaal hulpbehoevend om welk diepgeworteld trauma dan ook.
Hoe verklaar je anders zijn ronduit infantiele geredetwist in Humo's Open Venster over een futiel zaalvoetbalduel met de BRT-TV-sportredactie tegen de Rood Wit Dames Herentals. Gelukkig was er nog mevrouw Uytterhoeven om hem lik op stuk te geven:
Van de prestatie van Ivan Sonck kan ik mij niets meer herinneren, maar als het klopt, zoals hij beweert, dat hij zijn enkelbanden heeft gescheurd en dat mijn man onder invloed op het veld stond, dan moet ik – geheel tegen mijn zin overigens – toegeven dat mijn echtgenoot in licht beschonken toestand nog altijd tot meer in staat is dan Ivan Sonck bloednuchter.
Sonck is, een te verwaarlozen column of quote daargelaten, gelukkig voor ons al een tijdje (duidelijk ongelukkig?) met pensioen. Het wordt me dunkt stilaan tijd dat zijn ongezouten mening dat voorbeeld volgt. Er staat namelijk, in tegenstelling tot op 's mans paterskroon, behoorlijk wat haar op.

Onze honorabele hinde zelf blijft alleszins onberoerd onder die eindeloze crap van de vleesgeworden verzuring uit Asse, en countert diens vlerkachtige uithalen met dezelfde flair als waarmee ze menig oprechte en neutrale atletiekliefhebber gisteravond andermaal - zij het slechts voor luttele wijzertikken - kiekenvlees bezorgde: 'Wie is tenslotte Ivan Sonck?' (sic).
Proficiat Kim. Afspraak vanavond, op de 200.

Edit: van crap gesproken (vooral die voorlaatste (on)zin)...

dinsdag 8 augustus 2006
Prachtige ogen
Zo nu en dan jaag ik er bij nachte nog es een Brusselmans door. Thans is dat Prachtige ogen uit 1984. Daaruit volgende, herkenbare passage:
Tussendoor keek ik dan naar het vrouwvolk. Als er een mooie te zien was of zo, beschreef ik haar de volgende dag aan Poortvliet. Ofwel wees ik haar aan. Poortvliet had van die dagen dat hij alleen daarom naar Gent kwam.

We hadden namelijk een Top Tien van Vrouwen. Meisjes die we opmerkten in de Blandijn of in de Brug of waar dan ook. Poortvliet hield de notulen bij.

Omdat we praktisch niemand van naam kenden duidden we iedereen aan met omschrijvingen. Zo stond de hele maand december van 76 op nummer Eén in onze Top Tien: Zwartharige met Puntborsten en Hele Hoge Hakken.

Het was een verschrikkelijk mooi meisje. Het was een wezen om 's nachts van te dromen. Het was echt waar het type dat in iemands hersens verwijlt terwijl ie masturbeert. Je stelde je allerlei poses met haar voor, zelfs poses waarvan je eigenlijk dacht dat die godverdomd niet bestonden. Een droomkoningin was het, een prinses uit tijden toen prinsessen nog prinsessen waren.

Alleen jammer van haar verrekte Limburgse accent. Ik kreeg er wat van als ze met dat rotaccent allerlei lieve zever zat te vertellen tegen haar lesbische vriendin.

Die vriendin stond nr 4 in onze Top Tien, geloof ik.

maandag 7 augustus 2006
Plugged
Het was een mooi weekend. Gewandeld, gefietst (op een Merckx), gegeten, gedronken, gesnapshot, genoten. Van de rust, het zonnetje, het groenrijke Scheldelandschap, de shoarma bij Isis, het stoofpotje met Merquez-worstjes van tante A.
Weer fris tussen beide oren. Nick en Saskia bleven onaangeroerd.
Het was een mooi weekend.

...

je hoeft hier niet te spreken of te denken
alleen maar trachten te verstaan
wat een kracht aan geuren
een mengeling aan kleuren
hier door elkander gaan

je mag hier stil zijn, enkel luisteren
naar het lied van de wind
het verhaal van het water

hoor je wat ze fluisteren ?

laat je verwonderen als een kind

(Nelly Verheeken. Poëzie langs de Schelde, Davidsfonds Steendorp - Temse)

Zaterdag meegetroond naar de 59ste Schellekesfeesten in Rupelmonde, waar bij valavond een gezellige drukte heerste voor kermis, rommelmarkt en talloze optredens aan verschillende terrassen.
Op het kaaipodium werd het zaakje vanaf tien uur muzikaal opgeleukt door de fantastische coverband Plugged (fijne ontdekking!), die een indrukwekkend salvo rockklassiekers op een apathisch, rabarberend publiek losliet. Enthousiast meestampend herkenden wij onder meer Cheap Trick, Dire Straits, Shocking Blue en TC Matic.
Tegen elven ging de stekker er even uit voor een - ooh! aah! - imposant vuurwerk op de Scheldeoever. Vervolgens pikte Plugged de draad weer op met puike riffs, straffe vocals en het betere roffelwerk van een verrukkelijke drumster, die Isolde alleszins qua looks overtreft (jawel!) en met wie ik graag eens cymbalen wil gaan kopen.
Meer Plugged (playlist, demo, concertagenda...) op hun (Firefox-onvriendelijke) website.

vrijdag 4 augustus 2006
Uitwaaien in 't Gelaeg
Dit weekend verruil ik Maasland voor Waasland. Scheldelucht opsnuiven in het idyllische Steendorp, bij tante A., en wellicht ook op visite bij m'n andere suikertantes in Brasschaat en hartje Antwerpen. (Zaterdag misschien terloops even langs de Lokerse Feesten.) De iPod is gevuld met o.a. Tapes 'n Tapes, Regina Spektor en The Mountain Goats. Nick Hornby en Saskia De Coster gaan ook mee. Tot maandag.

(Nog dit: wie zich Seinfeld-dvd's (verkrijgbaar: seizoen 1-6) wil aanschaffen, spaart bij MediaMarkt per box bijna 20 euro uit in vgl. met Fnac, FRS en Standaard Boekhandel. Doe er uw voordeel mee.)

donderdag 3 augustus 2006
Anarchie
Halve dagen wegslapen, Seinfeld-marathons uitzitten (in goed twee weken anderhalf seizoen gezien, heerlijk hilarisch) en tussendoor de scherven van alweer een uiteengespatte illusie bijeenvegen: de recente activiteiten van een desperate twintiger, op zoek naar een job, naar een doel in het leefe (shit, Crabbé maakt school) en bijgevolg ook vaak naar zichzelf. En somtijds naar een Zweedse nymfomane, al ben ik wat dat betreft bepaald niet kieskeurig. Het mag bijvoorbeeld ook een Noorse, Deense of Finse zijn.
In zekere zin, zo bedenk ik nu, is deze blog (of is het dit blog, zeg het mij. Of verdomme nee, wat kan het mij schelen? Log misschien?) - waarop ik nu al goed tweeënhalf jaar omfloerst mijn mentale huishouding openbaar - meer en meer de confronterende spiegel van mijn tegenwoordige bestaan: eentonig stil en saai...
Verandering, jawel. Nu. Stijlbreuk. Hier. Letterlijk.
(Terug) spontaan bloggen. Korte, heldere zinnen met een onderwerp, een persoonsvorm en een of ander voornaamwoord.
Marc groet 's ochtends de dingen. Zoiets. Ongekunsteld en gespeend van iedere poging tot stilistiek of verkrampte metaforiek. Telegramstijl, soms.
Bloggen wordt zoals Brouwers zijn briefschrijverij beschouwde: literaire anarchie.
Jeroen vat samen:
Woorden worden niet langer gezocht, noch gewikt, noch geschikt, maar opgeschreven zoals ze zich aandienen; zinnen worden niet geconstrueerd, maar moeten zich voegen zoals het toeval het bepaalt, gangbare en verantwoorde spelling wordt onder tafel geveegd; associatie mag zich zorgeloos aan associatie rijgen, de ene inval mag struikelen over de andere. Brieven schrijven is literaire anarchie.

(Uit: Kroniek van een karakter deel 1 1976-1981 de Achterhoek van Jeroen Brouwers. Uitgeverij H., 1987. p. 8)
En als deze aangepaste schrijfinstelling hier zo nu en dan onbedoeld alsnog een aardig stukje proza of ongekunstelde poppoëzie voortbrengt, dan is dat aardig meegenomen, maar het hoeft niet meer zonodig, voor mij.

Jules en het magische groene vorkje
Tot voor kort bleef Gent - tot onze scha en schande - louter een noodzakelijke halte op occasionele spoortochten naar de kust of het Venetië van het noorden. Vorige donderdag besloten we om B-Dagtripgewijs toch maar es halt te houden in het Manhatten van de Middeleeuwen (fuck de nieuwe spelling!). Bewust ná de Fieste.

Naast ons op de trein een bebrild mindervalide mevrouwtje, Marianne Fredriksson lezend en smalltalkend over de hittegolf. Schijnbaar moederziel alleen op weg naar de Heilige Maagd, of tenminste: de mythe. In Brussel-Zuid werd haar plaats ingenomen door een typisch Brits gezinnetje op spoor naar Bruges: moeder wijnrode jurk en sluik blond halflang haar, tienerzoon bonenstaaktype blond krulhaar, verveeld rock-scissors-paper spelend voor snoepjes met zusjelief behept met dat o zo schattige accent. Daddy zat wat verderop.

Tram 4 is niet grappig. En wat is Moscou?

Sint-Baafs. Bezinning doch vooral verkoeling. Behalve dan in de sauna waar je via een onhandig futuristisch hoortoestel de bijsluiter kreeg bij het wereldberoemde veelluik van de broeders Van Eyck.
Gravensteen, jij kuitenbijter. Fraaie uitzichten. Jammer van die houten luiken.
Huis van Alijn. Wandeling door de jaren 50-70. Tastbare nostalgie. Prachtig.
Jozef, naar verluidt verantwoordelijk voor de beste Gentse friet, gaf niet thuis. Verdju!
Bootje varen op de Leie met een frisse, ranke verschijning aan het roer. Donkerbruine ogen, Marilyn Monroe-moedervlek en een fantastisch Gents accent (die 'o', oh!) waarmee ze ons drietalig van ondertitels en anekdotes voorzag bij al het fraais links en rechts. Toen ze onderweg dan ook nog eens rechtsomkeert maakte om een ontredderde duif met een paraplu (gebruikmakend van een paraplu bedoel ik dan hé, of hebt ge soms al eens een duif met een paraplu gespot misschien?) van de verdrinkingsdood te redden, was ik helemaal om. 'Ik heb hem vooraan op de boot te drogen gelegd. Ik zal jullie van zijn toestand op de hoogte houden.' Die gebruikelijke fooi had ze wel verdiend.
Op de geanimeerde voettocht terug nog even langs Fnac, De Slegte, De Kaft en de voorgevel van het S.M.A.K. gepasseerd.
Gent. Charmant. Geen liefde op het eerste gezicht. Daarvoor was de stad vandaag te loom en wij te beperkt in tijd, ontdekkingslust en vooral: stapconditie.
Maar wij komen (dra) terug, Jacob.

Nog dit: sommige vrouwen kunnen wel degelijk kaartlezen. Merci, jij, voor de leute.

woensdag 2 augustus 2006
Bezorgde ouders
Alvorens een nieuwe, weerom tot mislukken gedoemde poging de draad hier nog eens serieus op te pikken, serveer ik u volgende levertraan. Bijeengebraakt tijdens mijn suïcidale periode, op dinsdag 11 april jongstleden.
Voor alle duidelijkheid: ik ben er weer helemaal bovenop en ja, ik weet verdomd goed dat dit ego-epistel absoluut in het niets verzinkt bij de dramatische aanschijn van de waanzin in het Midden-Oosten.

[Hoi vroege vogel. Dinsdag schreef ik de tekst hieronder, in een vlaag van zinsbegoocheling, verdoofd door zelfbeklag en met Aw You C'Mon van Lambchop op de achtergrond. Bij het herlezen, een dag later, was ik licht beschaamd, ja zelfs geïrriteerd door wat ik aan het papier had toevertrouwd. Het was dan ook niet de bedoeling dat ik je deze rauwe lap zou doorsturen, maar vanochtend deed je mij er alsnog anders over beslissen. Misschien heb ik er zodadelijk, nadat ik op Verzenden heb geklikt, alweer spijt van. Het zij zo. Het gaat redelijk goed nu, binnenin. Ik heb veel liggen nadenken en tussen het peinzen door vond ik eindelijk de tijd om nog eens een boek te finishen (Een Borrel met Barry, Christophe Vekeman). Maandagavond leveren we pa over aan de goede zorgen van het Virga Jesse-personeel. Dinsdag, wanneer ik met verse moed terug naar kantoor toog, gaat dokter D. Dilling-Boer de hinderende extra verbinding tussen z'n hartkamers preventief wegbranden. Ja, en dan nu maar mijn uit de hand gelopen reactie op 'Pijn op voorschrift'. Schattige foto trouwens, vandaag. Fijne paasdagen.]

Ai, pikt, die vinger op de wonde. Jouw vinger. Mijn diepe wonde. Je kent me nog beter dan ik dacht, denk ik. Laat me dan maar mijn getormenteerde ziel blootleggen. Of althans de immer vergrendelde poort ervan, waarop je al enige tijd vergeefs staat te bonken, op een kier zetten. Onomwonden, kwestie van dubbelzinnigheden te vermijden, maar ook omdat dit verder toch niet geschikt is voor publicatie. Ook niet voor zij die zich nu en dan de moeite getroosten mijn haperende elektronische uitlaatklep te frequenteren. Ik twijfel zelfs of ik er wel goed aan doe om jou hiermee te verstoren. Te verontrusten, ontgoochelen misschien.
Confidenties in de Goede week. Alles beter dan vijgen na Pasen.
Wat volgt is een samenraapsel van gedachten die me recent bij nachte kwamen aanwaaien. Een zoveelste confronterende zelfanalyse. Een poging tot, alleszins.
Hopelijk verschaft het je enig inzicht in het waarom van mijn instabiliteit, en krijg je tussen de zwaarmoedige regels een antwoord op je vragen.
Dit had een afscheidsbrief kunnen zijn, ware het niet dat ik te laf ben om zelfmoord te plegen. Ik zou niet weten hoe eraan te beginnen en, nog belangrijker, hoe het letterlijk tot een goed einde te brengen zonder emotionele ravage aan te richten.
Gesteld dat ik aan een blaffer zou geraken, een schampschot en mijn directe omgeving zit met een kamerplant opgezadeld. Niet dat er nu veel bloei inzit, maar alla. Mezelf verhangen, ook zo traumatiserend voor de persoon die als eerste geconfronteerd wordt met het purperen, opgezwollen aanschijn des doods. En wat heet een overdosis voor een lijf dat zich vertrouwd weet met een wekelijkse portie pijnstillers. Nee, bij nader inzien zal ik die hardnekkige suïcidale neigingen maar verdringen en nog wat blijven ademen, vallen, opstaan. Doelen stellen en die krampachtig nastreven tot de eeuwige mislukking volgt.
Bovendien zou ik, hoewel niet zo veel, toch wat mensen diep treffen met mijn wanhoopsdaad. Mijn grootouders, thans toonbeelden van kranigheid, die de dood van hun andere kleinzoon al decennia meeslepen op de trage weg naar het einde. (V. was twaalf toen hij tijdens de kermis hier in het dorp gegrepen werd door een auto, ik lag ergens in een wieg te dromen.)
En in de eerste plaats natuurlijk mijn bezorgde ouders, de onvermijdelijke spilfiguren van dit relaas. Twee door de wol geverfde en ontzettend goedbedoelende mensen, die mij zeer dierbaar zijn omdat ze mij dit leven schonken, maar die ik vaak vervloek om dezelfde reden.
Enig kind. Vroeger zag ik alleen de voordelen, want alle aandacht en al het speelgoed waren voor mij alleen. Straks zijn ook de centen voor mij alleen, ja, maar ook dan zullen 'de echt belangrijke dingen' nog steeds niet per lopende meter verkrijgbaar zijn.
Hoe hypocriet en egoïstisch trouwens om dit aan jou te vertellen, goed wetende dat weliswaar ook tussen die twee hier de passie al lang heeft plaatsgemaakt voor onbeholpen tederheid en wederzijds respect, een soort van sereen samenzijn tot de dood ons scheidt. En toch, toch ben ik ondanks de diepe kraters die het ongetwijfeld slaat, enigszins jaloers op jouw situatie. Spartelend tussen twee polen, maar al spartelend leert gij zwemmen. Oh vrijheid.
Ik kan ook zwemmen, maar er zijn altijd de strandwachters die mij, al dan niet bewust, terugfluiten als de branding me te ver dreigt weg te drijven.
Ik ben de koning in m'n eigen schaakspel. Amper bewegend, en bij elk sporadisch manoeuvre nauwlettend geschaduwd. Al mijn zeldzame zetten zijn weldoordacht, zorgvuldig gepland.
Gebrek aan openheid, emotionele intelligentie, affectie. Teveel taboes. Factoren die mij mee tot een schuw, kwijnend kneusje maakten dat slechts zelden zijn schuilhol verlaat. Bang om volwassen te worden. Bang om te worden. Bang om te zijn. Bang bang pang!
Internaat, dienstplicht, jeugdbeweging. Daar alsnog de vijgen!
Geheimpjes, leugens, opgekropte roerselen. Gewoon omdat (openhartig) praten niet lukt. Barrière te groot. Andere denkwereld, verschillende tijdgeest, vastgeroeste opvattingen.
Intussen is nog steeds alle aandacht voor mij, en wordt de sociale druk - enig kind, innige zoon - alleen maar groter. Zeker nu iedereen om mij heen gedwee zijn toekomst plaveit.
De geprojecteerde verwachtingen? Klassiek: job, woon, vrouw, kind.
Bezorgde ouders. Fysiek hokken we samen en godverdomme ik heb helemaal niet te klagen, materieel. Maar doordat alles mij tot hiertoe in de schoot viel, ben ik verworden tot een lui, rotverwend en sociaal vergroeid schepsel, dat enkel nog geluk ziet in materiële dingen en helemaal de weg kwijt is in het intermenselijke verkeer.
Mentaal vertoef ik op een droog, met noeste cactussen begroeid eiland, waar goddank nu en dan steeds weer diezelfde vlinder neerstrijkt, ontroerend geduldig, met luisterend oor en een diepzinnige fonkel in haar ogen. De grote luisterbereide zus die ik nooit heb gehad.
Hallo jij daar, NeCo. Jou kennen ze alleen van de kaartjes in de bus. In augustus 2001 stond ik op het punt om, eveneens aan de toenmalige HL, een opleiding tot maatschappelijk assistent te beginnen. Een maand later zat ik in de les medialeer. De zoveelste foute keuze, maar ik geloof wel in het lot.
Bang van jou? Ik weet het niet. Geef ik die indruk? Misschien verkrampt door de toch wel bijzondere spanning die zich manifesteert als wij ons waar ook vermeien. Mannetje-vrouwtje, weet je wel. Ik voel wel dat jij de brede horizon achter onze vriendschap wil verkennen. Die signalen heb je al meermaals uitgestuurd, maar ze vonden telkens dat hypergevoelige afweersysteem op hun weg naar mijn hart. Spreek me tegen als ik fout zit. Schep desnoods definitief klaarheid. Ik heb jou heel graag. Op afstand, ik weet het. Gevoelens zijn daar niet bij, en zo die er toch komen zal het me hoe dan ook zwaar vallen om dit wat we nu hebben daarvoor in de schaal te werpen. Geef me andermaal wat tijd, ruimte. Alles blijft open, ook die zware poort naar mijn diepste krochten. Op een kier.
En voorts blijft deze jongen een gesloten boek. Velen zien de foto op de achterkant, sommigen lezen de flaptekst, die ook in dit geval slechts oriënterend is en de kern, de plot verhult. Slechts één iemand heeft het voorrecht om af en toe te bladeren, en heeft bij dezen een exclusieve voorpublicatie van wat ooit, omfloerst, een paragraaf in mijn vooralsnog nauwelijks boeiende autobiografie zou kunnen zijn.

Tot gauw, echt waar. Ik werk eraan.

RE: Bezorgde ouders

TWITTER

FEED/ELDERS

ANDERS EN BETER

Jan Aelberts | Een Alledaagse Verwarring | Arcadim | Artistiek Bureau | Avondlog | Bewegende Bouwkunde | Boleuzia | Achille van den Branden | Buuv | chezlubacov | Chromewaves | de Contrabas | Henk De Corte | Didi de Paris | Digther | Drijfhout | Koen Fillet | Gemengde Berichten | Grafijnement | Een held van onze tijd | Hoochiekoochie | Huiverinkt | Maarten Inghels | Inktspat | jwl | Kerygma | Kingblind | Klue | Kluger Hans | Gerrit Komrij | Largehearted Boy | de Leestafel | Maanzand | Marsraker | merelroze | Leslie Miles | Mikzlog | Mo(nu)ments | Niels en Vincent | De Nieuwe S | Occy | Pascal Digital | De Papieren Man | David Pefko | Perenblog | Pironik | JJ Pollet | Het Radiofonisch Instituut | Razzi | Stereogum | De Subjectivisten | Tante Annie | Traliewoud | vandenb | Het Grote Verlangen | ViLT | Vitalski | 't Vliegend Eiland | volume 12 | Michel Vuijlsteke | Wchulseiee | Wellbehaved suit | De zonne stekt

LINKS

3 voor 12

8WEEKLY

10x10

Boekwinkeltjes

Book By Its Cover

Cutting Edge

Demian

Digitale Bib Nederlandse Lett'ren

Digg

FFFFOUND!

Goddeau

Indymedia

Klara

Literatuurplein

NRC Boeken

NY Times

Sundays In Spring

Taaluniversum

Toutpartout

Tubelight

MISC.

MetaTale widget

ALLES WAT WAS

februari 2004

maart 2004

april 2004

mei 2004

juni 2004

juli 2004

augustus 2004

september 2004

oktober 2004

november 2004

december 2004

januari 2005

februari 2005

maart 2005

april 2005

mei 2005

juni 2005

juli 2005

augustus 2005

september 2005

oktober 2005

november 2005

december 2005

januari 2006

februari 2006

maart 2006

april 2006

mei 2006

juni 2006

juli 2006

augustus 2006

september 2006

oktober 2006

november 2006

december 2006

januari 2007

februari 2007

maart 2007

april 2007

mei 2007

juni 2007

juli 2007

augustus 2007

september 2007

oktober 2007

november 2007

december 2007

januari 2008

februari 2008

maart 2008

april 2008

mei 2008

juni 2008

juli 2008

augustus 2008

september 2008

oktober 2008

november 2008

december 2008

januari 2009

februari 2009

maart 2009

april 2009

mei 2009

juni 2009

juli 2009

augustus 2009

september 2009

oktober 2009

november 2009

december 2009

maart 2010

 
 
 
 
 
 

KRISTOF VANDEVENNE / ILLUSTRATIE (C) QUINT BUCHHOLZ