Weeping Willow Woodnotes: juni 2006

vrijdag 30 juni 2006

Tour 2006

De uitdrukking 'in bloedvorm zijn' krijgt plots wel een heel nare bijklank... Hoewel, plots?
En zo is deze knaap euhm... plots topfavoriet. Hoewel, plots?
Het wordt een leuke Tour, pl...

# Kristof | 15:43 |

donderdag 29 juni 2006

Een PP-ticket als gage: het relaas van mijn stage

Maandag 20 maart 2006. Na een mentale helletocht van goed anderhalf jaar scheep ik in voor het laatste end richting papieren pasmunt voor een job.
Introvert en toch weerbarstig in die hinderlijke sociale handicap. Als journalist ben je immers welhaast verplicht om uit je schuilhol te kruipen, om het ruime sop te kiezen eerder dan rond de kerktoren te blijven walen.

Dienst Informatie en Onthaal provincie Limburg: niet meteen de meest 'sexy' stageplaats en dus ook niet mijn eerste keuze. De stage-inhoud gaf uiteindelijk de doorslag.

Bedachtzaam dobber ik van sluis tot sluis, op de binnenwateren van het politieke zenuwcentrum van Limburg. Wind in de zeilen, angst overboord verzet ik de bakens van mijn eigen beperkingen. Onhandig schipperend tussen 'student' en 'onbeëdigd ambtenaar'.

Met een dynamische aanpak en een frisse, doelgerichte communicatie poogt het provinciebestuur Limburg definitief van zijn Bokrijk-imago te ontdoen. Dat kan echter maar als iedereen binnen de organisatie zich hiertoe engageert.
Bescheiden maar enthousiast heb ik als bedrijfsjournalist/copywriter twaalf weken op een zelfstandige en actieve manier getracht aan deze ambitieuze doelstelling bij te dragen. Intern, met de intranetrubriek 'In de kijker' die het contact tussen het provinciepersoneel en de interesse voor mekaars functie wil aanscherpen, en met de redactie van een Achilleskrant (de enige échte Vlaamse 'kwaliteitskrant'), die een punt zet achter de eerste hoofdstukken van een nieuw kwaliteitsverhaal en die de interne scepsis over dat kwaliteitsgebeuren moet wegvagen. En anderzijds naar de buitenwacht toe, door het provinciebestuur mee te profileren als de stuwende kracht achter een moderne, bruisende regio, waar het goed is om te wonen, te werken en te ontspannen.

Hoogtepunten? 'In de kijker', vooral dan de afleveringen op locatie (Bokrijk, Proefcentrum Fruit, Dommelhof) waarbij ik als een onervaren en inferieure Jan Van Rompaey met blocnote en fototoestel portretten schets van verschillende provinciediensten, -secties en -afdelingen. En daarnaast ook de adrenaline die de redactieverantwoordelijkheid van een krantje opwekt, ook al is het dan maar een interne publicatie op amper 1.000 exemplaren.

Of ik hier voor mezelf een professionele toekomst weggelegd zie? Ja en nee.
Ja, omdat het voldoening schept om met een grote groep mensen samen aan één ultiem project te werken (in dit geval van Limburg 'een sterk merk' maken), ieder vanuit zijn actieveld en met zijn specifieke bevoegdheden en capaciteiten.
Nee, omdat een overheidsorganisatie je toch enigszins beperkt in je journalistieke vrijheid daar je, zeker in een verkiezingsjaar, rekening dient te houden met imago's die niet gefnuikt mogen worden. Bovendien botste ik hier al te vaak op de laatste restanten van een archaïsche bedrijfscultuur.

Tijdens een gezellig afscheidsmoment kreeg ik van mijn fijne collega's op I&O een donderdagticket voor Pukkelpop cadeau (My Morning Jacket! Beck!! Radiohead!!!).
't Was fijn, bedankt, tot ziens, om er maar eens even die roze smartlapper van een Benny Neyman bij te sleuren (zijn 'Vrijgezel' is trouwens de absolute schijtschijf in de zeer geringe platencollectie van mijn ouders, doch dit terzijde).

# Kristof | 17:45 |

Stageanekdote: De rat

Woensdag 14 juni. In het kader van 'In de kijker' heb ik afspraak met de provinciale muskusrattenbestrijders. Drie musketiers, joviale goedlachse kerels. Interview, babbel, foto, handjeschud. Nog diezelfde avond heeft één van hen, tevens ervaren duikinstructeur, een duikongeval op het Zilvermeer in Mol (precieze omstandigheden niet bekend). In de nacht van vrijdag 16 op zaterdag 17 juni overleden: F.L., 45, vader van drie. En ik die de dood ooit symbolisch de rat heb genoemd...
Voelt raar om van iemand de laatste foto in levende lijve te hebben gemaakt.

# Kristof | 17:44 |

Stageanekdote: Duc versus truck

Donderdag 8 juni, iets na vijf. Samen met stagebegeleider Ronny ben ik op weg naar buiten. Onderweg haast ie zich terug naar ons kantoor: 'motorhelm vergeten'. 'Amuseer u en tot maandag,' groet ik hem, niet wetend 'm over goed een kwartier alreeds terug te zullen zien...
Universiteitslaan Hasselt. Ronny scheurt me voorbij op z'n Duc. 'Voorzichtig man,' denk ik hem na.
Westerring Genk, ik sta vlak achter hem. Wanneer het groen is, schiet ie weg als een pijl.
Henry Fordlaan Genk, een paar honderd meter voor de rotonde: rechts een grote rode vrachtwagen, links in de berm een knalrode sportmotor en midden op de weg... Ronny. Een paar tellen later sta ik bij hem, net als de chauffeur van de vrachtwagen en twee mensen die eveneens uit hun vroemtuig ter hulp zijn gesprongen, waarbij één verpleegster, het gelukkige toeval. Bij bewustzijn, ziekenwagen onderweg.
De volgende ochtend heb ik hem al aan de lijn: terug thuis, enkel schaafwonden en kneuzingen. Vrachtwagenchauffeur had zich vanaf rechts op de weg gesmeten, kreeg z'n bocht niet over één rijstrook waardoor Ronny vol in de remmen moest en vervolgens voor het eerst onaangenaam kennismaakte met de achterkant van een zware oplegger.
Gelukkig kan hij het ook zelf nog allemaal navertellen.

# Kristof | 17:20 |

dinsdag 27 juni 2006

Boem Sjakalakalaka Boem Boem

"Lof en dank aan dit publiek dat er voor koos om bij mij te zijn", predikt Wim Helsen aan het begin van zijn tweede solovoorstelling 'Bij mij zijt ge veilig'. "Honderden, duizenden, miljoenen, miljarden anderen deden dat niet. Zij hebben zich helaas vergist..." Het volgende anderhalf uur blijkt waarom.

Rudy de bosjesman met zijn sprotje, compleet naakt op een paar witte sportkousen na, metamorfoseert in de Australische woestijn tot een schubbige salamander. De rest van de mensheid ondergaat weldra hetzelfde lot. Vrijdag drieëntwintig juni tweeduizendenzes. De wereld is naar de haaien, alles ligt in puin. Enkel wij, uitverkorenen in het Cultureel Centrum Maasmechelen te Maasmechelen, hebben het als mens overleefd... Het absurde Apocalypsscenario dat Helsen ons in zijn onnavolgbare redeneertrant vol onverhoedse wendingen aanpraat en waarbinnen hij als een beklijvende psychotische potentaat in luttele seconden van tederheid over misantropie naar onvervalst sadisme laveert.

Met enkel onze medetoeschouwers moeten we dus vanaf nu door het leven. "Ik zie de heren al een topdrie samenstellen. De vrouwen kijken naar mij... sletjes", vervolgt Helsen vanachter een spoorslags tot kansel getransformeerde (lege?) flightcase; naast een snoer lichtpeertjes op de achtergrond zijn enige rekwisiet. Helaas hebben ook nog zo'n tweeduizend fortuinlijke Luxemburgers zich aan den verschrikkelijken Apocalyps onttrokken. En die Luxemburgers zullen deze kans om eindelijk het grootste volk ter wereld te worden, vast niet laten liggen. Het begin van een temporele schijndemocratie onder het bewind van president Helsen, die een arme ziel (den Theo in dit geval) van de eerste rij plukt om een confuus doch gehoorzaam leger van zijn strijdplan kond te doen.
Wanneer wat later echter de paranoia zijn doctrine finaal overstijgt en hij een complot van zijn volgelingen bevroedt, dreigt de krankzinnige gezagdrager met een huiveringwekkend zintuiglijk voorsmaakje van collectieve zelfmoord...

'Bij mij zijt ge veilig' borduurt gretig voort op de absurditeit en hilariteit van 'Heden Soup'. Helsen verzoent het chaotisch cynisme van Hans Teeuwen met het engagement van een Freek de Jonge. Hij grossiert in taalhumor, vlecht in zijn absurdistisch rag van woorden een verholen maatschappijkritische boodschap en sneert subtiel naar de schuimbekkende demagogen die de angst voor het onbekende schaamteloos voeden.
Lof en dank aan de grote Wim Helsen, voor dit avondje superb en geëngageerd cabaret. Boem Sjakalakalaka Boem Boem.

Voorstelling: Bij mij zijt ge veilig, door Wim Helsen. Regie: Pieter Bouwman en Randall Caesar. Gezien: vrijdag 23 juni 2006, CC Maasmechelen.

PS: In het voorprogramma toonde standupper Gunther Lamoot aka Veronique nogmaals dat hij veel meer is dan een grofgebekte schlemiel die zich ongegeneerd wentelt in banale vuilspuiterij, al zal het aanzienlijke kransje aanwezige vijftigplussers mij daar ongetwijfeld in tegenspreken. Ik dacht zelfs dat ik er eentje een kruis zag slaan na Lamoots (fictieve) anekdote over hoe hij door zijn driejarig dochtertje betrapt werd bij het onaneren op een K3-dvd... Fraaie schouwburg trouwens, daar in Maasmechelen. Geen klassieke stijve stoelenrijen, maar een intimistisch halfrond waardoor je, als het licht aanfloept, vanuit elke positie vrijwel driekwart van je deelgenoten recht in het gezicht kan blikken.

# Kristof | 20:24 |

maandag 26 juni 2006

JJ kapt er mee

Of ie de nieuwe Built To Spill nu dan binnen had, en de plaat van het jaar? vroeg ik Jasper van JJ Records Hasselt, tevens bassist bij Starfield Season. 'Nee,' luidde het even korte als duidelijke antwoord. De nieuwe Sonic Youth misschien? 'Ook niet. Wij stoppen er mee na de zomer.' Slik. JJ Records, het exquise indiezaakje rechtover het Hasseltse stadhuis, waar ik tijdens mijn studententijd wonderlijkheden als The Shins, Oxford Collapse en Blonde Redhead ontdekte, gooit de handdoek. (Platenlabel Labelman en boekingskantoor Toutpartout blijven uiteraard wel bestaan.)
Zonde, want godverdomme ja Heymans, jij seniele baardaap, er bestaan nog mensen die maandelijks hun spaarvarken slachten voor een stilaan waardeloos product als 'de cd'. Verzin eens wat anders dan je zinloze, monotone geweeklaag en je kortzichtige repressie tegen de hardnekkige luizen in de (maak u geen zorgen, nog steeds dikke) pels van de majors.
In mijn verstomming vergat ik Jasper te vragen of er nog een grote uitverkoop komt, maar daar ga ik toch stiekem van uit. Weet er trouwens iemand of het met de JJ-store in Leuven hetzelfde liedje is? In Gigaswing heb ik alvast min of meer een Hasselts alternatief gevonden. En anders gaan we toch gewoon lekker gezellig anoniem plaatjes kopen...

# Kristof | 20:37 |

zondag 18 juni 2006

duyster.II

Gewonnen bij Humo: duyster.II.
Twee heerlijke schijfjes 'tomeloze weemoed en oorverdovende zoetheid'.

Lees: de tien platen van 'Duyster'.

# Kristof | 20:12 |

vrijdag 16 juni 2006

"Van Eyck is van Maaseik"

Maaseik is de geboorteplaats van de 15e-eeuwse schilder Jan Van Eyck. Tot die conclusie zijn archeologen gekomen.

Ze vonden ten zuiden van Maaseik een Agnus Dei, een medaillon van paus Eugenius IV, die Van Eyck in 1435 uit handen van kardinaal Albergati ontving. In datzelfde jaar en waarschijnlijk voor de gelegenheid, maakte de schilder een zilverstifttekening van Albergati.

De Agnus Dei werd gevonden in een gracht tussen allerlei afval uit de 13e en 15e eeuw. Over de geboorteplaats van de Vlaamse Primitief Van Eyck bestond nog geen zekerheid.
(Bron: TT-één)

*glim glim*... Ja, het heb toch wel iets, zo in dezelfde stad geboren zijn als de voornaamste meester onder de Vlaamse Primitieven, ook al heb ik er dan voor de rest heel weinig mee, met die stad.

# Kristof | 20:48 |

maandag 5 juni 2006

Duitsland wint altijd

USA, juni 1994. President Clinton krabt zich in de grijze haren vanwege de affaire-Paula Jones, de Twin Towers krabben vredig wolken. In de schaduw van het fiere vrijheidsbeeld strijkt het WK-voetbal neer.
World Cup Soccer in The Land of The Free: mijn vroegste WK-herinnering.
(Wat voorafging koester ik hier op tape: de PDM-cassette 20 jaar WK-voetbal '66-'86, jammerlijk onderbroken door een in mijn prepuberjaren per abuis opgenomen stukje Samson & Gert met de clip 'Niet ver weg', ergens ter hoogte van Italië - Brazilië, Spanje '82. Blijft desondanks een fantastisch document, met de heerlijke voice-over van Rik De Saedeleer.)

Zaterdag 25 juni 1994. Ik ben een elfjarige deugniet, druk in de weer met LEGO-stenen en Panini-stickers. Rotverwend - ratsj bedorve zeggen ze hier. Hoofd in de wolken, ziel nagenoeg krasvrij. Ik heb gouden munten van alle Rode Duivels - verzameld met Snickers en M&M's -, ik heb een door mijn moeder bij elkaar gestikte en met duimspijkers aan een rieten stok bevestigde driekleur van dertig bij dertig centimeter, en ik heb een tijdelijke bloedhekel aan Marokkanen, keeskoppen en Arabieren. Oh dierbaar België vs. Nederland, Orlando. Philippe Albert mikt de 1-0 tussen de kromme benen van Jan Wouters, De Saedeleer wordt lyrisch zoals alleen hij dat kon, Michel Preud'homme saved zich in de geschiedenisboeken.
Zeker een halfuur heb ik als een volslagen idioot staan zingen en zwaaien met mijn vlagje, boven op de brievenbus, om nadien bedremmeld af te druipen, stilaan beseffend dat onze schroomvallige natie zich niet voor minder dan de halve finale en masse op straat waagt.

Sindsdien moest ik elk EK of WK aan de studeerarbeid - met wisselend succes, vaak door een combinatie van voetbalkoorts en mijn congenitale luiheid.

Nu, juni 2006. De eerste juni sinds lang zonder examenstress. Ik ben een bijna drieëntwintigjarige melancholicus, op een (diepe) zucht van de uitzwaai als... ja als wat? Hoofd verward, ziel getergd. Duitsland 2006. Mijn eigen achtertuin als ik mij even Europeaan waan. Zonder Belgen, tenzij die ene met z'n fluit. Zonder vlagje ook.
Doorgaans volstaat Studio Voetbal en de column van Jan Mulder. Nu lees ik alle voorbeschouwingen, prognoses..., kijk ik alle repo's, docu's en voorbereidingswedstrijden, vaak op Nederland. En ook tussen 9 juni en 9 juli stem ik af op de NOS. Ik erger me namelijk te pletter aan het gortdroge commentaar van Polspoel, Mostinckx, Deferme en co, die mij telkens de indruk geven naar een surrealistisch schilderij te zitten kijken dat gedurende anderhalf uur voortdurend van compositie veranderd. Waar is de beleving?

Ik heb ten andere ook een paar persoonlijke favorieten:
- Engeland: betrouwbare defensie, stevig centraal middenveld, mangel in de aanval met slechts één echt dodelijke, momenteel niet superfitte spits, Michael Owen, en daarnaast een motorisch beperkte die in de grote carré bij toeval wel eens een bal goed wil raken. Tjonge, vergeleken bij die Peter Crouch was ons aller Gert Verheyen een sambavoetballer, toch?
- Portugal: wat een prachtig volkslied. Kippenvel elke keer.
- Nederland: nou, steeds meer in de ban van het Nederlands elftal, ik. Lef, snelheid, techniek en eindelijk een bondscoach die de rust kan bewaren, ook als het straks meteen al even helemaal misgaat tegen S&M. Zware poule, zeg.

Mijn titelkandidaten:
- Brazilië: met zo'n vedettenstal moet je wereldkampioen worden. Sterkste selectie op papier.
- Spanje: werkelijk niemand spreekt over Spanje. Vliegt er dan ook doorgaans uit in de achtste finales. Wankele verdediging, verbluffend middenveld, povere aanval. De twee Europacups verkasten dit jaar richting Spaanse zon.
- Duitsland: immer wieder Deutschland. Altijd op de afspraak, ook nu in eigen land, reken maar.

In de gaten houden:
- Italië: verlamd of geprikkeld door de scandalitis? Afwachten.
- Australië: Guus Hiddink. 필요i할말 좀더? Need I say more?

Die Weltmeisterschaft. Nog vier keer slapen. Fanatici die mijn WK-passie delen kunnen hier terecht voor een handige elektronische WK-kalender. Schluss.

# Kristof | 16:48 |

TWITTER

follow me on Twitter

FEED/ELDERS