Weeping Willow Woodnotes: augustus 2005

woensdag 31 augustus 2005

Weeping Willow Woodnotes - Aan NeCo (2)

Ai, migraine, ik kan er van meespreken. Voor de rest klopt er weinig. Voor de rest klopt er niets. Voor de rest klopt er weinig tot niets. Tot weinig, tot niets, niets, niets. Maar als dat genoeg is... Sorry, Stef Bos kwam even aangewaaid. 'Is dit nu later' kampeert in mijn discman, en vandaar. Ik vervolg hier met het op automatische piloot doornemen van m'n cursussen. Er zijn intussen al passages die ik 's avonds in bed hardop kan opzeggen alvorens in een droomloze slaap te verzinken.

Maandag werd m'n bompa geopereerd. Hij had een gezwel aan z'n darmen en dat hebben ze er dus maar even uitgesneden. Voorlopig is er geen sprake van uitzaaiingen. Hij ligt op 205, ik ga hem morgen bezoeken. Bomma heeft intussen te horen gekregen dat ze met haar versleten hart moet verder sukkelen tot de laatste tik. Haar gestel is te zwak voor een operatie. Hopelijk halen ze beide 28 oktober, hun 55ste huwelijksverjaardag. Bompa (84) is een taaie, die zingt het nog wel even uit. Bomma (79) daarentegen krimpt zachtjes weg met de tijd. In mijn hoofd heb ik eigenlijk al afscheid genomen.

Appelerend aan mijn relativeringskunst toog ik thans terug aan de arbeid. Of nee, laat ik maar even wat rusten. Misschien is er wel iets op tv. Het weerbericht ofzo. Wat die foto-opdracht betreft, daar ga ik deze week eens werk van maken, al heb ik nog geen flauw idee waar het heen moet met 'geduld vs. ongeduld'.

# Kristof | 18:23 |

maandag 29 augustus 2005

De changeur

Vannacht heb ik een ketter gezien
Schoon en stil stond hij onder de maan te zingen
Tegen het Steen en tegen het Water
Terwijl hij zong changeerde hij
langzaamaan zelf in een magere zee
In deze nacht zong hij om schepen
Tintelend lichaam wacht op regen
En bij zonsopgang
stond hij nog altijd als een schemer
tussen riool en jasmijn
Hij kon maar niet kiezen
tussen felrode liefde en razernij

De aanzet van het vijfde stadsgedicht van de Antwerpse stadsdichter Ramsey Nasr, getiteld 'De changeur'. Het is een hommage aan Wannes Van de Velde, die gisteravond in de Bourla bekroond werd met de Prix International Unesco pour la Musique 2005. Roland en Pieter-Jan De Smet hebben het gedicht in plat Antwaarps op muziek gezet. U kunt het lied gratis beluisteren en downloaden via de Stadsdichterpodcast. Op 18 september zal Nasr 'De changeur' opvoeren op het podium van ZuiderZinnen. Het nummer zal dan live gespeeld worden.

Van changeren gesproken: anderhalf jaar na de start werd deze blog vandaag officieel herdoopt in 'Weeping Willow Woodnotes'. U ziet maar wat u daar mee aanvangt in uw linklijstjes en favorieten. De url blijft voorlopig ongewijzigd.

# Kristof | 19:28 |

zaterdag 27 augustus 2005

Louis Ferron (1942 - 2005)

In Haarlem is vrijdag de Nederlandse auteur Louis Ferron overleden. Hij was 63 en leed aan kanker. Ferron debuteerde in 1974 als romancier met Gekkenschemer en schreef voorts ook gedichten, essays en toneelstukken. In 1990 kreeg hij de AKO-prijs voor Karelische Nachten. Twaalf jaar later ontving hij voor zijn hele oeuvre de Constantijn Huygensprijs.

"Louis Ferron was erg on-Nederlands," zegt literatuurkenner Hugo Bousset. "Hij stond een beetje in de marge van de Nederlandse letteren omdat hij zich vooral liet inspireren door Louis Paul Boon, die hij de allergrootste vond. In het begin verweet men hem dat hij te veel op Boon leek." Uitgeverij De Bezige Bij noemt Ferron "een van de meest begaafde, productieve en gewaardeerde schrijvers van het Nederlandse taalgebied". (Bronnen: TT-één en DS)

'Het is totale oorlog, een boek schrijven.'
Ferron in Het Parool, 19 november 1977.
'Ik houd eigenlijk niet van mensen.'
In: Haarlems Dagblad, 19 oktober 1974.
'Er is voor mij maar één fundamentele zekerheid, dat is de twijfel.'
In: De Nieuwe Linie, 17 november 1967.

Links:
Officiële website Louis Ferron.
Louis Ferron op Wikipedia.
Interview met Louis Ferron uit juli 1983.
Louis Ferron en de historische roman, door Lies Wesseling.
Fragment uit 'Nog één Breezertje', Ferrons bijdrage aan 'Kant Noch Wall'.

# Kristof | 20:07 |

dinsdag 23 augustus 2005

Tzum

'Trekt ie daaropvervolgends z'n broek naar omlaag, gaat met die harige aars van hem boven de chili hangen en zet ie me daar toch z'n dikke darm open dat Noach kon fluiten naar berg Ararat.'

Met deze zin uit Het Grote Baggerboek won schrijver Ilja Leonard Pfeiffer de Tzum-prijs 2005. De Tzum-prijs is de kleinste literaire prijs van Nederland en bekroont jaarlijks de beste Nederlandse zin in verhalend proza. De winnaar krijgt een beker en één euro per woord in de winnende zin. Voor Pfeiffer schuift dat aldus 35 euro. Hij laat genomineerden als Bart Moeyaert, Erwin Mortier en Robert Anker ver achter zich. De Tzum-prijs gaat uit van het gelijknamige Groningse literaire tijdschrift Tzum en werd dit jaar voor de vierde keer uitgereikt. In 2002 won Paul Mennes, in 2003 Doeschka Meijsing en vorig jaar Stijn Aerden.
(Bron: Taaluniversum)

Een bloemlezing uit de andere genomineerde zinnen:
'Zelfs mensen die onder de zonnebank zijn geweest mijden deze kroeg, net als mensen die op geregelde basis hun tanden poetsen, een douche nemen of hun voorhuid reinigen.' Uit: Man zoekt vrouw om hem gelukkig te maken van Yusef el Halal.

'Zoals de ouden zwetsen, stotteren de jongen.' Uit: Schrijversleven. Dagboekaantekeningen van Remco Campert.

'Neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken, neuken.' Uit: Ter Navolging van Kees 't Hart.

Meer op de website van Uitgeverij kleine Uil (klik door naar Tzum).

# Kristof | 19:56 |

zondag 21 augustus 2005

Onder het mom van de cultuur

25/11/2005, 20u15: Monza
17/12/2005, 20u15: Stef Bos - Licht
18/01/2006, 20u15: Wim Helsen - Bij mij zijt ge veilig
11/02/2006, 20u15: Absynthe Minded
01/03/2006, 20u15: Neveneffecten - Zinloos geweldig

En dat allemaal in het knusse CC De Breughel in het mooie Bree, want in mijn opwindend rustige gemeente is er geen geld voor een cultuurhuis. Wel voor rotondes met schreeuwlelijke conceptuele kunst en kille sporthallen als grote betonnen schoendozen in ieder kerkdorp. Hier in het ongerepte Maasdorp Geistingen heb je daarnaast wel nog het Gemeenschapshuis, een middelgrote polyvalente zaal voor koffietafels, bingo-avonden en mosselsoupers. Als baby werd ik er op geregelde tijdstippen gemeten en gewogen in het zogenaamde 'kinderheil'. En tijdens mijn kleuter- en kindertijd sprongen wij daar over de bok in de turnles van juffrouw Gerthy, een dof ijskonijn met grijsbruin krulhaar en een witte Citroën 2CV, aldus de rondborstige archivaris in mijn dolle warhoofd.

Doch waar was ik weder gebleven? Juist, in het Gemeenschapshuis. Als ik er zo over nadenk, kleeft er heel wat jeugdsentiment aan dat gebouw. Met carnaval was er altijd een playbackshow voor en door de schoolkinderen van het dorp. De meisjes tutten zich op en waanden zich Mariah Carey of Isabelle A. De jongens schraapten hun kelen en lipten liederen van De Kreuners en Metallica. Op een keer vroeg Bartje of wij met z'n drieën ook eens niet een keer zouden meedoen. 'Zo moeilijk kan dat toch niet zijn,' sprak hij. 'Ik doe alsof ik zing en gijlie doet een spook na.' Aldus geschiedde. Bartje lipte het lied Spoken van zijn idool Bart Kaëll en mijn maat Curtis en ik beelden op de achtergrond een spook uit, beiden gehuld in een wit laken met slechts twee piepkleine gaten voor onze ogen. Alles ging goed, tot ik plots struikelde over een kabel. Een luid gejoel ontsteeg uit de zaal en er rolden dikke tranen over mijn bolle wangen. Bartje kon er niet mee lachen en zette mij meteen uit de groep. Thans pulkt hij aan de snaren bij Camp en bij de betonpunkers van Koncept.

Nog in ons Gemeenschapshuis was er vroeger op de bovenverdieping een kleine jeugdbibliotheek. Tegen een van de muren stond over de volledige breedte een boekenkast met de verhalen van Wipneus en Pim en werken van Roald Dahl, Thea Beckman en Annie M.G. Schmidt. Verderop aan een tafel zat Chrétien, een klein kalend mannetje met een grote hoornen bril en een blinkend voorhoofd. Routineus zette hij stempels met de datum waarop je de uitgeleende boeken moest terugbrengen. Die bibliotheek bestaat niet meer, denk ik. De kinderen van nu zijn druk doende met gsm en MSN en kennen Sjakie en de Chocoladefabriek alleen van de film. Ja, dat Gemeenschapshuis. Misschien moet ik er maar eens bij onze CVP-burgemeester op aandringen er een bescheiden cultuurtempel van te maken. Mits wat goede wil en een paar aanpassingswerken moet het over twee jaar mogelijk zijn om pakweg Raymond van het Groenewoud en die jongens van De Mens naar ons dorp te halen...

# Kristof | 16:30 |

dinsdag 16 augustus 2005

Ach ja verjaren, het went wel...

Augustus 1985, toen de zomers nog heet waren en het servies assorti was met het behang. Op de foto: ik als tweejarige uk aan tafel met neefjes en nichtjes.

# Kristof | 18:37 |

zaterdag 13 augustus 2005

Weeping Willow Woodnotes - Aan NeCo

Ik zag daarnet je sms-bericht. Hoewel de verstrooide weergoden zich wat mij betreft een bondgenoot tonen, blijft dit wellicht mijn meest ellendige zomervakantie ooit. Vier uur per dag strompel ik door de Grand Bazar teneinde de hongerige, vleesetende medemens van een vers verpakt konijn of een biefstuk te voorzien. De rest van de dag zit ik versuft aan de studeertafel bij het raam in mijn kamertje, met uitzicht op de voortuin en trosjes fietstoeristen in hun aura van gelukzaligheid. Ik benijd hen hardop en hunker naar de dag waarop ik mag zuchten: 'Eindelijk vakantie', al is het maar voor een dag of tien.

Voorts van deze mens weinig nieuws, behalve dan dat eerder deze week weeral iemand aan wie ik een fijne herinnering had, plots is overleden. Meer hierover op mijn kabbelende blog. Trouwens, ik ben van plan het (on)ding te herdopen in Weeping Willow Woodnotes. Klinkt een stuk toepasselijker dan het kleffe en onbestemde Chips & Cookies. Meer rock-'n-roll ook. Wat jij?
In mijn hoofd echoën de prachtige melodieën van het inmiddels ter ziele gegane The Sheila Divine. Ik betreur het dat de derde compilatie die ik voor je maakte hun 'Automatic Buffalo' ontbeert. Of 'Like A Criminal'. Ja. Er is tegenwoordig nog maar weinig dat ik niet betreur. Quarterlife crisis. Nu al.

En jij. Hoe is jouw vakantie? Vlot het een beetje bij Telenet? En met je autootje? Heerlijk hé, zo rondtoeren in opperste vrijheid.

Liefs,

# Kristof | 19:51 |

donderdag 11 augustus 2005

Face and Ghost

S. is dood. Ja, dit gaat alweer over 'dood'. Mag het even? De dood loert nu eenmaal achter elke komma van mijn levensverhaal. Meestal blijft het bij loeren, maar soms verandert Hij komma's in punten, zoals nu bij S. Gisteren nog wandelde zij door mijn gedachten. Zomaar, ineens, als bij toeval. Je kent dat, ik ken dat. Vanochtend lachte ze me toe van op de kille krantenpagina die ik vrijwel dagelijks oversla, tenzij een gezicht of een naam mijn aandacht grijpt.
Haar kapsel leek veranderd, maar haar glimlach was nog steeds dezelfde als toen.

Toen is april 2001. Samen met nog een paar dozijn mooie, intelligente jonge mensen staan wij in Delphi en op de Acropolis in Athene, en ook in de orthodoxe kloosters hoog in de Meteora, u weet wel, die indrukwekkende rotsen. Weldra zwaaien wij af van de humaniora en dus is het volop feest ginds, in de zongeblakerde wieg van onze beschaving, waar de goden over elkaars standbeeld struikelen. Overdag kijken wij onze ogen uit en bij zonsondergang storten we ons in de Griekse nacht, onze geesten verzuipend in Amstel en andere kleurrijke narcotica met rietjes en parapluutjes. Jongens, wat een heerlijke tijden beleefden wij daar.

Nu is er alleen de herinnering en een foto waarop we met z'n vieren voor het monument van een of andere heilige poseren. Op de receptie na het plechtige afscheid van de middelbare schoolbanken zag ik haar voor het laatst. Nadien zochten wij elk verder naar het geluk en naar onze taak in dit leven. S. werd regentes. Ik werd nog niks, behalve een treurwilg en een dromer.
Ook al stapte je maar even in en uit mijn leven, in het Onvindbare Fotoalbum in mijn bovenkamer heeft jouw portret voor altijd een plaats. Vaarwel.

# Kristof | 19:10 |

zondag 7 augustus 2005

Nature Morte

Dingen en mensen alom.
Iedere categorie etst het getergde oog.
Liever verduistering.
Ik zit en kijk van mijn bank
naar een passerend gezin
op zijn weg door het park.
Ik hou het licht voor gezien.
Een januarimaand. Winter. Kalender conform.
Raak ik het donker zat,
dan herneem ik het woord.
Klaar. Ik begin terstond.
Iedere start is raak.
Zwijgen met open mond?
Ik geef de voorkeur aan spraak.
Waarover? De dag, de nacht.
Of over helemaal niets.
Of over dingen wellicht.
Maar over mensen geen nieuws.
Mensen gaan allemaal dood.
Waarbij ook ik mij bevind.
Bespreken is nutteloos.
Is als geschrijf in de wind.
(...)
Dingen bewegen niet,
maar staan evenmin. Dat is waan.
Een ding is een ruimte,
waarbuiten geen dingen bestaan.
Een ding kan verbrand, doorboord,
vergruisd, aan scherven, in prut.
Weggegooid. Maar je hoort nooit
dat een ding roept: "Kut."
(...)
De bruine kleur van een ding.
Omtrekken uitgewist.
Vallende schemering.
Nature Morte. En verder niets.
Straks nadert de dood de plaats van 't lichaam,
welks oppervlak die laatste visite weerkaatst,
als gold het een vrouwenbezoek.
Schedel. Skelet. Een zeis.
Dit is absurd. Niet waar.
Komt de dood dan blijkt hij te hebben
jouw ogenpaar.
De moeder richt het woord tot Christus:
"Je hangt aan het kruis.
Ben je mijn zoon of mijn God?
Hoe kom ik terug naar huis?
Hoe raak ik weer in mijn woon,
Zonder dat ik besloot: Ben jij mijn God of mijn zoon?
Ben je levend of dood?"
Waarop hij antwoordend zei: "Levend of dood, o vrouw,
er is geen onderscheid. God of zoon - ik ben van jou."

Wanneer hij het zelf in zíjn Russisch bijna zingend afdreunt, is dit 'Nature Morte' van Joseph Brodsky nog indrukwekkender, zo beaamden ook Connie 'stoort het als ik je enerveer' Palmen en haar derde 'Zomergast' Tom Barman. Hier een Nederlandse vertaling van het complete gedicht in pdf-formaat.

# Kristof | 15:02 |

TWITTER

follow me on Twitter

FEED/ELDERS