Weeping Willow Woodnotes: januari 2005

zondag 30 januari 2005

Chris Picavet: zwaargewicht in droge humor

Met zijn maf sportcommentaar doorbrak Chris Picavet de vaak stereotype en clichématige verslaggeving tijdens de voorbije 'sportzomer van de eeuw'. Resultaat: wereldberoemd in Vlaanderen en een eigen rubriek in 'Sportweekend'. HBvL strikte hem voor een interview. "In Atlanta (1996) kreeg ik het gewichtheffen toegewezen," begint Picavet zijn verhaal. "Mij best, maar ik kende daar absoluut niks van. Marc Stassijns, toen nog chef-sport, beloofde me dat hij me wat informatie zou bezorgen, maar hij vergat het. Gevolg: toen het gewichtheffen begon, wist ik van toeten noch blazen. In een balorige bui heb ik van mijn stukje dan maar iets grappigs gemaakt. In 2000 in Sydney en vorig jaar in Athene was het gewichtheffen automatisch weer voor mij en werd het een gimmick."

"De meeste reacties zijn positief," zegt Picavet. "De Bulgaar waar ik wat van zeg, hoort het toch niet en de gewichtheffers hier beseffen best dat hun sport nog nooit zoveel publiciteit heeft gekregen." Toch zijn er ook mensen die zijn kwinkslagen niet meteen kunnen appreciëren. "Bij de krachtbalbond ben ik sinds een tijdje persona non grata. Een paar uitspraken werden geïnterpreteerd als een aanval. Jammer, want dat is natuurlijk nooit mijn bedoeling. Waarom zou ik zoiets doen?"

Picavet staat dan wel bekend als een zwaargewicht in droge humor, toch is hij niet meteen de vrolijke Frans die een heel gezelschap op moppen trakteert. "Eigenlijk ben ik nogal afstandelijk en teruggetrokken. Ik heb ook een heilige schrik van bekend zijn. Op het scherm komen is mijn laatste ambitie. Dat betekent niet dat ik geen uitdaging durf aangaan. Ik ben vooraf gewaarschuwd voor mijn rubriekje. Gewichtheffen is om de vier jaar, maar dit is elke week. Dat hou je niet vol, zegden ze. Kan best, maar dat is geen reden om het niet te proberen en tot hiertoe lukt het vrij aardig. Maar ik ben wijs genoeg om dat te relativeren. Bij televisie gaat het snel: wat vandaag leuk is, wordt morgen afgevoerd."

# Kristof | 18:41 |

zaterdag 29 januari 2005

Getekend verslag

De Derde Belg goes tekenlog, which is nice.

Auschwitz-Birkenau 1945-2005.

# Kristof | 19:14 |

Comme chez mama

Kalkoenblokjes in de wok:

Nodig: 1 kilo kalkoenblokjes, 2 uien, 4 tomaten, 1 groene en 1 rode paprika, 250 gram champignons, 2 schijven ananas en anderhalve deciliter ananassap, olijfolie, 1 lepel honing, 2 eetlepels azijn, peper en zout.

Bereiding: reinig de groenten, spoel en snijd ze in reepjes of blokjes. Verwarm de olie in de wok en bak al roerend de kalkoenblokjes. Kruid met peper en zout. Neem de kalkoenblokjes uit de wok. Doe de groenten in de wok en roerbak tot ze beetgaar zijn. Voeg het vlees terug toe en roerbak tot het vlees gaar is. Breng op smaak met honing, azijn, peper en zout. Opdienen met gekookte rijst. Smakelijk.

# Kristof | 19:10 |

vrijdag 28 januari 2005

Zebracinema draait goed

Zebracinema, het Limburgse antwoord op arthousebioscopen à la Cartoon's (Antwerpen) en Studio Skoop (Gent), is een succes. In het najaar 2004 lokten de 150 voorstellingen ruim 10.000 bezoekers naar een van de zes Zebrafilmlocaties. "Zebracinema is zowel inhoudelijk als qua cijfers een succesproject," zegt gedeputeerde voor Cultuur Jos Claessens. Wat in 1996 begon als een kleinschalig project van de betere film is intussen uitgegroeid tot een kwaliteitslabel voor cinefiele toppers en alternatieve pareltjes. In zijn onlangs gepubliceerde boek 'De magie van de cinema' noemt Willy Magiels het Zebracircuit zelfs 'één van de boeiendste filmclubs van het land'.

Ook dit voorjaar pakt Zebracinema uit met een fraaie selectie van twintig 'betere' films uit dertien landen. Blikvangers zijn het Duitse prijsbeest 'Gegen Die Wand' van regisseur Fatih Akin en de Spaanse succesfilms 'Te Doy Ojos' en 'La Mala Educación' van Pedro Almodovar. Op mijn lijstje staan verder ook 'Fahrenheit 9/11' (nog altijd niet gezien) en 'Intermission', de Ierse tegenhanger van 'Trainspotting' en 'Pulp Fiction'. Het Zebrafilmprogramma wordt vertoond in het Casino in Beringen, Achterolmen in Maaseik, het Dommelhof in Neerpelt, De Velinx in Tongeren en kunstencentrum Z33 in Hasselt. Meer info en het volledige programma: www.zebracinema.be.

# Kristof | 17:14 |

donderdag 27 januari 2005

Gedichtendag

Poëzie is. Poëzie leeft. Gebeurt. Beweegt. Poëzie neemt. Poëzie geeft. Poëzie weet. Poëzie spreekt. Poëzie doet. Poëzie laat. Poëzie komt. Poëzie gaat. Uniek. Muziek. Van vlees en bloed. Poëzie waagt. Poëzie wint. Breekt baan. Poëzie bonkt. Poëzie staat. Poëzie valt. Is overal. Ontroert. Verwarmt. Grijpt bij de keel. Poëzie knettert. Knalt. Ontketent. Heerst. Poëzie heelt. Poëzie zuivert. Lichaam. Geest. Poëzie swingt. Poëzie vecht. Is waar. Is echt. Geen loze kreet. Geen leeg gebaar. Poëzie werkt. Versterkt. Ontwapent. Toont. Poëzie laaft. Poëzie loont. Is water. Brood. Poëzie lacht. Poëzie huilt. Poëzie in. Poëzie uit. Legt bloot. Daagt uit. Poëzie kookt. Poëzie bruist. Poëzie troost. Poëzie bijt. Poëzie bloedt. Heeft schijt. Is zwart. Is wit. Is rood. Niet grijs. Poëzie vloekt. Poëzie moet. Verbroedert. Zoekt. Poëzie vindt.

Poëzie wijst. Poëzie schokt. Poëzie eist. Poëzie hoog. Poëzie laag. Poëzie voor. Poëzie na. Poëzie rookt. Poëzie jaagt. Is eigen baas. Vereent. Verzoent. Begeestert. Woedt. Bevrijdt. Bewijst. Begrijpt. Vervoert. Poëzie spreidt. Poëzie sluit. Bezielt. Verrijkt. Geeft hoop. Verblijdt. Poëzie shittert. Glanst. Poëzie flitst. Poëzie danst. Verhit. Zweept op. Bemint. Verleidt. Poëzie roept. Poëzie voelt. Poëzie groeit. Poëzie bloeit. Poëzie blaakt. Poëzie blijkt. Betovert. Geilt. Poëzie ademt. Zweet. Poëzie fluistert. Schreeuwt. Ontmaskert. Snijdt. Poëzie glijdt. Poëzie sluipt. Poëzie slijpt. Poëzie spuit. Poëzie klinkt. Poëzie dwingt. Poëzie lonkt. Poëzie blinkt. Poëzie vraagt. Poëzie raakt. Verlost. Verbaast. Viert feest. Verklaart. Is bitter. Zoet. Is hot. Is cool. Poëzie ijlt. Vooruit. Voorbij. Ver weg. Dichtbij. Paraat. Bereid. Op weg. Altijd. Poëzie was. Poëzie is. Poëzie blijft. (bewerking van Jules Deelders poëtische lofzang op jazz)

# Kristof | 18:31 |

dinsdag 25 januari 2005

Cultureel dement

Neco schreef:
'Ik wantrouw de invloed van tijd op de kennis van de mensheid. Misschien is dat het gevolg van de individualisering waar sociologen zich graag over horen praten. Ikzelf wijs mijn achterdocht toe aan de veranderde akoestiek binnen culturele bolwerken. Aardverschuivingen krassen barsten in de gecultiveerde tempels. De stenen muren van culturele iconen brokkelen af in stromingen. Ze vergaan tot populair gruis dat me verstikt. Een massa stofdeeltjes verblindt het zicht op de culturele archetypes. De moderne onzuiverheid hangt als een rookgordijn voor de ogen.

Ik anticipeer na enkele generatiewisselingen een culturele dementie bij jongeren, beïnvloed door de marginalisering van kunstzaken. De dynamiek van dat proces krijgt een krachtige impuls door de cultuurplannen van de VRT. Kopstuk Tony Mary en rechterhand Aimé van Hecke (Knack-interview) lanceren het idee voor een afzonderlijk net over kunst. Verstopt voor de massa.

We moeten aankijken hoe ze die voornemens in een mal gieten. Zal de openbare omroep hoge eisen stellen aan de Arte-geïnspireerde zender? Of zullen ze kijkcijferbewust een programmering aanbieden voor de menigte. Met uitzendingen over algemeenheden in de cultuur. Over alles rondom ons. Cultuur met een kleine c. Miniscuul. Schijnbaar onbetekenend. Cultuurvormen en -uitingen zoals die zich overal aandienen. Is dat de visie van de moderne VRT?'

Lees verder

# Kristof | 20:28 |

zondag 23 januari 2005

Gat in m'n hart?

Ik heb een gat in m'n hart, misschien. Volgens hartspecialisten van het Leuvense universitaire ziekenhuis hebben zware migrainelijders naast hoofdpijn ook een hartafwijking (DS Wetenschap, 21 januari). Door dat euvel te verhelpen hopen ze de weerkerende ellende te verlichten waarmee hoofdpijnlijders worden geconfronteerd. De ingreep zelf is niet nieuw. Via de lies wordt een 'parapluutje' van nikkeltitaan en polyester tot in een holte tussen de twee voorkamers van het hart geschoven en daar ontvouwen, zodat het lek wordt gedicht. Cardiologen passen dit al geregeld toe bij kinderen met een aangeboren hartafwijking of bij mensen die een beroerte kregen of last hebben van hartritmestoornissen.

Helaas biedt deze techniek enkel soelaas voor een minderheid van de migrainelijders: de groep waarbij de hoofdpijn wordt voorafgegaan door een 'aura' (schitteringen, flitsen of golvende beelden). Maar alleszins zal hij een licht werpen op de oorzaken van de invaliderende hoofdpijn, waarover nog maar weinig bekend is. Migraine is hoofdpijn die in aanvallen komt. De pijn zit meestal aan één kant van het hoofd en is hevig en bonzend. Een aanval gaat vaak gepaard met misselijkheid en overgeven en fel licht en hard geluid worden slecht verdragen. Een migraineaanval kan 4 tot 72 uur duren, maar is meestal binnen één dag over. Migraine ontstaat waarschijnlijk doordat de samenwerking tussen bloedvaten en zenuwbanen in de hersenen tijdelijk verstoord raakt, maar de precieze oorzaak blijft onbekend.

In België leven naar schatting honderdduizend migrainepatiënten. "Enkel zware migrainelijders mét aura komen in aanmerking als vrijwilliger voor een proefproject," waarschuwt cardioloog Werner Budts. "Dan spreken we over vijf, zes dagen werkonbekwaamheid per maand. Deelnemers moeten uitbehandeld zijn en op geen enkele andere manier te helpen. Wie niet meer dan een paar migraineaanvallen krijgt per jaar en goed op pijnmedicatie reageert, komt niet in aanmerking." Uhuh. Schitteringen. Flitsen. Golvende beelden... Ik wil zo'n parapluutje. Nu!

# Kristof | 13:49 |

zaterdag 22 januari 2005

Balietenoren

Als we nu eens zouden stoppen met suggereren
en we de dingen zouden noemen zoals ze zijn
een kus verraad, een roos vooral geen roos maar ook
seks seks en een granaat een granaat.

Worden we dan minder gelukkig dan we onszelf voornemen?
Willen we dan nog wel woordentwisten?
Kunnen we dan nog wel vitten, corrigeren, verbeteren?
Regels en structuren aanleren en opleggen?

Als we nu eens allen woordensmeder zouden worden
en het ene na het andere neologisme zouden invoeren
bekentenisbegeerte, pyjamaliefde, blikdrinker of nog beter
santjessyndroom, aurageur, literaar, balietenoren, snotslang.

Veranderen we dan de omgeving om ons heen?
Of maken we ons dat alleen maar wijs?
Hebben we dan nog wel de taal die we hebben?
En vooral: zijn we dan nog wel wie we zijn?

Dimitri Casteleyn

Het Poëziecentrum viert zijn vijfentwintigste verjaardag met de uitgave van vijf debuten, waaronder 'Omgekeerd' van Dimitri Casteleyn. Met zijn veertig jaar is Casteleyn niet meteen wat je noemt een debutant. Hij schrijft al twintig jaar gedichten en publiceerde onder meer in de Poëziekrant. Zijn carrière in de zakenwereld beslaat nog maar zestig procent van z'n tijd, de rest gaat naar het schrijven. Naast poëzie schaaft Casteleyn aan een roman en een filmscenario. Zijn 'mentor' Benno Barnard is lovend: "Sommige verzen van deze dichter zijn bepaald onthutsend." Bij de bundel – een selectie van 26 gedichten – zit een cd-rom met negen 'bewegende' verzen. Die multimediale aanpak loont. Rond 'Omgekeerd' hangt wat in de platenbusiness een buzz heet, het gevoel dat er iets te gebeuren staat. (bron: DS)

Beluister het interview met Dimitri Casteleyn in Neon (Radio 1, 20 januari).

# Kristof | 16:50 |

vrijdag 21 januari 2005

Waarom meisjes dammen en jongens boogschieten

Ik wist niet meer van welk hout pijlen maken dus besloot ik m'n nieuwe hobby, het luchtboogschieten, even aan de kant te schuiven. Luchtboogschieten is een variant op het luchtgitaarspelen, maar dan zonder gitaar. En eigenlijk ook zonder pijlen, maar dat blijft tussen ons. Misschien moest ik maar gewoon gaan dammen. Ik stam uit een familie van dammers. Mijn nicht Theo damt, mijn grootmoeder damde, en zelfs mijn groottantes damden. Alleen m'n grootvader verdomde het te dammen. De stal waarin hij koeien hoedde is nu een kindercrèche. Roze ukkies en gepamperde peuters kijken er naar Plop-dvd's en naar Big en Betsy. In feite is er weinig veranderd. Vroeger is voorbij, dat wel, en wie daaraan twijfelt mag aan iets anders beginnen twijfelen. Maar hé, de lucht is nog altijd blauw, soms, en er gaat geen dag voorbij zonder verlangen, dus wat zouden we klagen. Ik ben geen klager. Ik ben een dromer, van nature.

Ik trok m'n jas aan en besloot wat over straat te lopen. Van ter plaatse trappelen krijg je zere tenen plus je raakt er geen stap mee vooruit. Een wandeling dus. Waarheen? Wie zal het zeggen? Misschien wel naar de damsportzaak. Een meisje hield me staande. Haar kapsel was één dikke zwarte vetklomp en in haar ogen dansten rode mannetjes rond een groen kampvuur. Een groen kampvuur? Ja verdomme, een groen kampvuur! Ze vroeg of ik toevallig twintig cent had. 'Toevallig wel ja, maar waarom zou ik die aan jou geven?' 'Omdat je met mijn tieten mag spelen of omd...' 'Ik zou nog niet met je tieten spelen al had je de laatste tieten op deze aardkloot,' zei ik. Dat was misschien een beetje voorbarig, maar in opgewonden toestand flap ik er wel eens wat uit. En het werkte, kun je het geloven? De geile junk droop af.

Daar had je m'n buurvrouw Nelly, drievoudig Belgisch kampioen dammen, ergens midden jarig tachtig. 'Dag Nelly, jij hier op straat?' 'Dat zie je goed makker, maar ik heb nu geen tijd, m'n brandnetelsoep staat op het vuur en ik wil nog een cake bakken.' 'En ik moet nog even langs de pijlenwinkel,' zei ik. Ik ben nu eenmaal een jager, van nature.

# Kristof | 13:48 |

donderdag 20 januari 2005

Het venijn van Corbijn

Anton Corbijn. Popfotograaf met wereldfaam; al verwerpt hij die aanspreektitel als was het een stigma, een banvloek. "Ik ben pop- noch rockfotograaf en ik haat het wanneer men mij een celebrityfotograaf noemt." Corbijn vergaarde een indrukwekkend portfolio met beroemde portretten van onder meer U2, David Bowie, Nick Cave en Tom Waits. Hoewel hij al dertig jaar meedraait in het glamourcircus van de rich and famous noemt hij zichzelf een undergroundfotograaf. "Ik heb het gevoel dat ik nog steeds niet de beleefde fotograaf ben die maakt wat mensen willen. Ik doe nog altijd mijn ding." De overzichtstentoonstelling, vanaf morgen in het Antwerpse Fotomuseum, werpt een blik op het werk van de rijzige, nu bijna vijftigjarige Nederlander. Het gaat om niet eerder vertoonde reeksen, zoals zijn zelfportretten en een reeks foto's uit het boek 'Still lives', beter bekend als de blauwe reeks.

Het verhaal van Corbijn is zeer herkenbaar: liefde doch helaas geen talent voor muziek, en vervolgens de fotografie als alibi om in het wereldje te infiltreren. "Ik was nieuwsgierig om andere mensen te ontmoeten die iets bijzonders deden. Muziek was mijn grote liefde en door de fotografie kon ik dichter bij de muzikanten komen." Nadat hij zowat de hele Nederlandse scene voor zijn lens had gehaald, waagde Corbijn in 1979 de oversteek naar Londen, om dichter bij de muziek te zijn waarvan hij hield. In 1982 maakte hij zijn eerste foto's van U2, net voor de Ieren wereldwijd doorbraken. Volgende maand verschijnt zijn fotoboek 'U2 1982-2004', het verhaal van een vriendschap die al 23 jaar duurt.

Corbijns popportretten stellen de muzikale entourage veelal in de schaduw. "Podium en instrumenten interesseren me niet. Dat is zo cliché. Ook een groepsfoto met vier vind ik problematisch. Voor mij ging het steeds over mensen die iets creëerden in hun hoofd. Al de rest is bijzaak." Corbijn draaide ook tachtig videoclips. De muziekindustrie huurde hem in, maar vandaag kijkt hij met gemengde gevoelens terug op het resultaat. In juni verschijnt een compilatie-dvd met zijn beste clips. En eind dit jaar begint ie aan zijn langspeeldebuut, over het leven van wijlen Ian Curtis van Joy Division, de groep waarmee het in feite allemaal begon.

Anton Corbijn, vanavond in Republica, om 23u05 op Canvas.

# Kristof | 18:32 |

woensdag 19 januari 2005

De supermarkt als onheilspellend lab

Beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck beschouwt de supermarkt niet als het walhalla van de driftige consument, maar als onheilspellend laboratorium (DS, gisteren). In het Muhka in Antwerpen exposeert hij een maquette van een denkbeeldige T-markt, als schrikbeeld van onze overgestructureerde maatschappij. De expositie kadert in Stad van Letters, een nevenproject van ABC2004 waarbij kunstenaarsduo's elk een letter van het alfabet definiëren. De letter 'T' koppelde Op de Beeck met de Nederlandse schrijver Joost Zwagerman. Al snel vonden ze een gemeenschappelijk thema: T-Mart, de ultieme supermarkt waar alles te koop is. Zelfs een depressie die diepgang kan geven aan je leven.

T-Mart is gebaseerd op de Aleph, de beroemde steen uit het verhaal van Jorge Luis Borges. Wie een blik werpt in het binnenste van die steen, kan gelijktijdig alles zien wat op de wereld was, is of zal zijn. In de supermarkt van Op de Beeck is niets te koop. Het is een immens raster van winkelrekken, kassa's en keurig afgelijnde toegangswegen. Een spookachtig skelet van een modern winkelparadijs. De parking is groter dan de supermarkt, een teken van ongebreideld optimisme over ons consumptiegedrag. De bijhorende soundscape laat een pruttelend geluid horen, als van een computer die na sluitingstijd nog allerlei gegevens aan het verwerken is.

Hans Op de Beeck (35) verwierf internationale faam met zijn opmerkelijke tekeningen, foto's, video-installaties en ruimtelijke sculpturen. Hij wil niet refereren aan de kunst an sich maar aan het concrete leven zelf. Bijgevolg kiest hij zijn media in functie van het zo helder mogelijk 'verbeelden' van zijn wereld. Voor zijn reusachtige maquette van een stadswijk in de jaren vijftig, de tijd van de wederopbouw, kreeg hij in 2001 de prestigieuze Prijs Jonge Belgische Schilderkunst. Het werk van Op de Beeck ademt vaak een desolate, lege sfeer. Doelbewust, zegt hij zelf. "Lege ruimtes krijgen al snel een soort zwaarte. Het leven lijkt er bevroren en stilgelegd. Denk maar aan verlaten treinstations. Ook het moment vóór er iets gebeurt, vind ik fascinerend. Ruimtes kunnen letterlijk zwanger zijn van een verhaal. Daarom ben ik vaak zwembaden gaan fotograferen, vlak voor de eerste zwemmer in het water stapt. Geen rimpel op het wateroppervlak te zien. Er is iets op til, maar het is nog niet merkbaar. Misschien vat dat beeld mijn werk goed samen: een poging om een mise-en-scène te maken van de stilte."

T-Mart van Hans Op de Beeck, nog tot 27 februari in het Muhka in Antwerpen.

# Kristof | 16:43 |

dinsdag 18 januari 2005

Tegelwijsheid

Ook een tegel? Hier. (via)

# Kristof | 16:18 |

zaterdag 15 januari 2005

Een marsman op aarde

Altijd het afgewend zijn, het leven / In een landschap dat ik niet ken,
Verscheurd door de schuld / En verlangen naar het einde /
Van de twijfel die ik ben.
Altijd hongerig in deze platgebrande, nietige wereld waarin ik niets herken /
En zoek naar de onrust die mij heeft bepaald /
Maar waarvan ik blijf afgewend, kortademig / En door geen mens gekend.

En ik ben alleen, zoals enkel die mens /
Alleen was, poging tussen einde en begin.
Na de behaaglijke blindheid jeugd / De zure geur van zoveel vrouwen /
Die niets ontstaken in mij dan nacht, dan kortstondig stamelen voor de stilte.
Ik heb niemand gekend en niemand kent mij.

Geen antwoord: echo's, spiegelingen, rook.
Gebeente staat stijf in mijn vlees /
Zoals ik in de anderen doodstil / Wachtend op het langzaam ontbloten.

Jotie T'Hooft

# Kristof | 14:03 |

vrijdag 14 januari 2005

Tsoenamimoe

Onderzoeksbureau Panel-Wizard ondervroeg de voorbije vijf dagen 700 Belgen over hun houding tegenover de hulpverlening ten voordele van Tsoenami 12-12:

Eén op vijf Belgen meent dat te veel aandacht naar Tsoenami 12-12 gaat.
Eén op vier noemt de aandacht voor de natuurramp 'massa-hysterie'.
Eén op drie Belgen is ontmoedigd na de mededeling van Artsen Zonder Grenzen dat er al voldoende geld gestort was.
Eén op twee Belgen wil de actie Tsoenami 12-12 niet finanicieel steunen.
Bijna de helft van de Belgen meent dat de meeste bedrijven, organisaties en politici uit deze natuurramp een persoonlijk voordeel willen halen.

Zevenhonderd landgenoten zijn dus (nog maar eens) representatief voor de gehele Belgische bevolking. HBvL bestaat het dan nog volgende kop boven het artikel te plaatsen: 'Eén op twee Belgen moet niet weten van tsoenami.' Fout! De helft van de 700 ondervraagden zijn tsoenamimoe. Ook mij komt het hele benefietgedoe zo langzaamaan m'n strot uit en ja, zelfs mijn dementerend hangbuikzwijn kent het 12-12-rekeningnummer inmiddels uit z'n hoofd, maar niemand van Panel-Wizard heeft míj iets gevraagd. Wat die benefietsingle betreft mogen we in feite nog van geluk spreken dat er gekozen werd voor een bewerking van 'Breek De Stilte' en niet voor een aangepaste versie van pakweg 'Sanomi' van Urban Trad...

# Kristof | 13:27 |

donderdag 13 januari 2005

Zeg 'ns kamAaa

In vrank en vrij Nederland is er heisa ontstaan omtrent enkele cartoons van Kamagurka in NRC Handelsblad. Kama's tekeningen over de ramp in Azië ontketenden een tsoenami van boze telefoontjes en lezersbrieven. "Het grapje van Kamagurka in NRC Handelsblad van 27 december vind ik walgelijk. Voor mij was het ver over de grens. Een krant die de spot drijft met verdriet dat niet te peilen is, hoef ik niet meer," zegt L. Leeuwerik - Kleinepier uit Middelburg. J. en M. Vreeken uit Abcoude zijn dan weer "diep verontwaardigd" over de cartoon van 5 januari. "Dat deze ook nog pal naast de foto van de man met het dode kind staat, is extra schrijnend." Uiteindelijk lieten meer dan honderd lezers hun ongenoegen blijken en zegden twintig abonnees prompt hun abonnement op. En dat allemaal om deze - naar Kama-normen nog vrij onschuldige - tekeningetjes. Stelletje azijnpissers. Waar is jullie gevoel voor humor. Weggespoeld?

Folkert Jensma, hoofdredacteur van NRC, neemt alle klachten serieus, "hoewel weer niet zo serieus dat ik er Kamagurka om ontsla". Voor de hoofdredacteur staat Kamagurka in de traditie van de Vlaamse surrealisten die de absurde kant van de werkelijkheid laten zien. "Hij doet dat op een lichte manier, in de stijl van een cartoon, met doorgaans droog taalgebruik. Lezers die hem een zeker nihilisme verwijten, een macaber gevoel voor zwarte humor zitten er niet ver naast," aldus Jensma.

Kama zelf had het vrij recent nog over de grenzen van humor, naar aanleiding van de moord op Theo van Gogh. "Kijk: men vraagt mij weleens hoe ver je mag gaan met humor. Terwijl ik echt nog nooit - nog nooit! - de vraag gehoord heb hoever je mag gaan met ernst. Want daar gaat het eigenlijk over: niet of ik met mijn grappen te ver ga, maar wel of de ernst waarmee daarop gereageerd wordt niet te ver gaat. Dáár moet men eens over nadenken." (Humo 46/3349 van 9 november 2004). Kama ernstig nemen kan dus ernstige gevolgen hebben...

# Kristof | 15:37 |

dinsdag 11 januari 2005

Rampetamp voor Tsoenamiramp

Milieuactivisten hebben wel degelijk ballen aan hun lijf, zo bewijzen Tommy Hol Ellingsen en Leona Johansson. Om geld in te zamelen voor het regenwoud lanceerde het Noorse koppel de betaalpornosite Fuck For Forest. Voor amper vijftien dollar kunnen leden zich vergapen aan environmental porn ofte eco-erotiek: foto's en filmpjes van mensen die creatief copuleren in de vrije natuur. De opbrengst gaat integraal naar milieuorganisaties. Als 'startende ondernemers' versierden Hol Ellingsen en Johansson een overheidsubsidie, maar die werd ingetrokken toen hun 'bevredigend' initiatief massale media-aandacht kreeg. Het koppel zorgde in juli vorig jaar al voor opschudding door tijdens een Noors rockconcert seks te hebben op het podium.

Fuck For Forest bracht in een wip zeventigduizend euro op. Genoeg om een flinke lap regenwoud te behoeden voor de kettingzaag, maar dat was buiten de puriteinse milieuorganisaties gerekend. Zowel het Regenwoudfonds als Greenpeace weigerden 'om principiële redenen' een donatie. En ook het WWF zag het initiatief aanvankelijk niet zitten. Nieuw is het idee van seks voor de goede zaak niet, weet Deng. In 1040 reed ene Lady Godwire al naakt door Coventry om een belastingverlaging af te dwingen, en in 1969 organiseerden John Lennon en Yoko Ono in Montreal hun Bed-In For Peace.

Gedurfd en origineel is het alleszins, en de Deng-redactie hoopt dan ook dat nog meer idealisten het Fuck For Forest-voorbeeld volgen. 'Naakt Op De Moto Voor Kyoto', 'Penetratie Voor Integratie', 'Rammen Als Een Gestoorde Voor Brussel- Halle-Vilvoorde', 'Schaamhaar Kort Voor Het Lappersfort', kortom: mogelijkheden zat. En wat dacht u van 'Rampetamp voor Tsoenamiramp' als ludiek alternatief voor de saaie live-benefieten op radio en televisie. Moet kunnen, toch?

# Kristof | 17:45 |

maandag 10 januari 2005

De toekomst klinkt driekleurig

Muzikaal België blikt terug op een topjaar, gekenmerkt door een flinke stapel fijne plaatjes en een indrukwekkende Belgische vertegenwoordiging op de (inter)nationale festivalpodia. Met een lawine van releases van zowel gevestigde waarden als nieuwe beloftes kondigt 2005 zich aan als minstens even sterk. De Morgen trok op prospectie en spotte nu al dé Belgische platen van het prille popjaar 2005.

Eind deze maand is het al een eerste keer prijs met de nieuwe Monza. 'Grand' klinkt volgens zanger Stijn Meuris "volwassener en minder vrijblijvend". Meuris is trouwens de enige die nog overblijft van de originele Monza-bezetting. Bij de nieuwkomers onder andere Jan Van Sichem Jr., voorheen gitarist bij K's Choice. Zijn voormalige werkgeefster Sarah Bettens brengt op 14 maart haar eerste solo-cd 'Stream' uit, een behoorlijk Amerikaans klinkende plaat die nadrukkelijk herinnert aan wat de zangeres vroeger met haar broer Gert bracht. De Mens lanceert op 1 maart de opvolger van 'Blond'. "Over de titel wordt op geheime plaatsen in Vlaanderen druk vergaderd," aldus Frank Vander linden, die nog meegeeft dat het een stevige rockplaat wordt met een paar intieme momenten.

Hooverphonic presenteerde eind december al een handvol nieuwe nummers tijdens concerten in Brussel en Oostende. De songs worden binnenkort in een iets rijker arrangement op plaat gezet. Een titel is er voorlopig nog niet, maar wel staat vast dat het album rond september zal uitkomen. Zo lang hoeft de Admiral Freebee-fan niet te wachten. Nog voor de zomer moet Tom Van Laere's tweede studioplaat in de rekken liggen. De admiraal wil naar verluidt nog harder gaan rocken dan we van hem gewoon zijn. Hell yeah!

2005 moet ook het jaar van enkele Rock Rally-finalisten worden. The Van Jets (winnaars 2004) gaan naar eigen zeggen "eens een scheetje laten": in februari een single (Ricochet) en een maand later een mini-ep met vijf nummers waarvan één Morphine-cover. Absynthe Minded (runner-up 2004) kwam vorig jaar al met een fraaie debuut-cd aanzetten en trekt eerstdaags opnieuw de studio in. Achter de knoppen: Jean-Marie Aerts, bekend van TC Matic maar vooral van zichzelf. "Jean-Marie was heel enthousiast over onze nieuwe demo's," vertelt zanger Bert Ostyn. "Hij heeft zelfs wat van zijn prijs afgedaan."

Last but definitely not least: de langverwachte nieuwe dEUS. "Een eerste beluistering van de nieuwe nummers leert dat Barman niet gelogen heeft toen hij ons enkele maanden geleden spacy-pop en Velvets-achtige garagerock beloofde," aldus De Morgen. Barman hoopt dat de cd eind april in de winkels ligt. "Al was het maar om die plaat uit mijn systeem te krijgen." Nieuwbakken dEUS-gitarist Mauro werkt ook nog aan een cd met Guy Swinnen. Ex-dEUS-snarendrijver Tim Vanhamel is dan weer klaar met de nieuwe Millionaire. 'Paradisiac' werd geproduceerd door Josh Homme en verschijnt in april. Tot slot nog meegeven dat ook Mintzkov Luna, Sioen en Vive La Fête nieuw materiaal in de stijgers hebben staan. A bad year for rock 'n' roll? Don't think so.

# Kristof | 17:52 |

zondag 9 januari 2005

Hol van de Leeuw

Eerst hoe het - volgens mij - niet moet: 'Beste Johan Museeuw, ik kan het niet helpen. Als ik dezer dagen uw naam hoor of lees, zie ik u in een paardenstal voorovergebogen staan, de broek op de enkels. Een kerel met een rubberen handschoen benadert u langs achteren om vervolgens zijn arm tot aan de oksel in uw onderste mond te laten verdwijnen. Waarop u, met het stemmetje van een der Wiener Sängerknaben: "Kijk maar gerust rond, Museeuw heeft niks te verbergen."' Jo Van Damme over het hol van de Leeuw in zijn column Onder Vrienden (DSM, 8 januari).

En nu hoe het wel kan: Johan Museeuw. Monument in koersbroek met boter op het hoofd. Believer van zijn eigen rechtvaardigheidstheorie. De Leeuw die eigenlijk altijd welp is gebleven. Prijsbeest zonder gerust geweten. Luis in de eigen pels. Geschoten wild in de laatste rechte lijn vol bochten en zelfgekozen hindernissen. Terwijl de bewijslast zich als een zwartgespikkelde wurgslang rond zijn nek strengelt, houdt Johan zijn onschuld staande. Tegen beter weten in. Kasseikoppig als hij is. Van wierookvat naar koude douche. Stortbad van insinuaties. Johan Museeuw, van Leeuw tot stervende zwaan in het vervuilde woelwater van pers en gerecht.

En dan is er nog vader Eddy, zeemvel van emoties. "De pers is vergeten wat Johan tien jaar heeft betekend voor de wielersport." Bijlange niet Eddy. Maar het zit zo. Journalisten zijn als aasgieren op een pas geploegde akker: ze blijven pikken tot er niets meer te pikken valt. Hans Vandeweghe kroont zich tot koning van de aasgieren. Hoe harder het stinkt, hoe feller hij pikt. Bij Filip Meirhaeghe viel er amper iets te pikken. Filip is een al even grote stielbederver als uw zoon, maar hij hield de laatste 'eer' aan zichzelf. Echte kampioenen tonen zich groot in het verlies. Ook in het gezichtsverlies. Daarom, en alleen daarom is Meirhaeghe voor mij de Sportpersoonlijkheid van het voorbije jaar. Uw zoon daarentegen is rijp voor de (lange) wachtlijst van monumentenzorg. Sterkte.

# Kristof | 13:51 |

zaterdag 8 januari 2005

De wind

de wind / windt / zich om mijn oren / als een op hol / geslagen adem /

vluchtig vliegt hij / onzichtbaar dansend / langs mij heen /
en laat achter / een wirwar / van kolkende kruisbestuivingen /

een bevrijde duffe lucht / een passionele zucht /
wat stuifmeel / en sigarettenrook /
een hutsepot / pas gekookt /

zwanger van dit alles / kent de wind de wereld / als geen enkel ander /
en is hij de drager / van onze vervlogen herinneringen

Marion Kahane

# Kristof | 16:00 |

vrijdag 7 januari 2005

De 11 beste sportquotes

1. "When you're as great as I am, it's hard to be humble." (Muhammad 'I'm gonna dance like a butterfly and sting like a bee' Ali)

2. "Een statistiek is zoals een minirok. Ze geven je goede ideeën, maar ze verbergen het essentiële." (Ebbe Skovdahl)

3. "Elk voordeel hèp zen nadeel." (Johan Cruijff)

4. Golfer Ed Furgol zit in een dipje: "Momenteel zit ik in een echte pechperiode, mocht ik morgen met mijn laatste centen een kerkhof kopen, vrees ik dat de mensen niet langer zullen sterven."

5. "Ik zou graag voor een Italiaanse voetbalclub spelen, Barcelona lijkt me wel wat." De Engelse spits Mark Draper is een kei in aardrijkskunde.

6. Op de vraag of hij niet te veel last heeft van zijn verkoudheid repliceert veldrijder Bart Wellens erg gevat: "Ja, ik zen wel verkoude, maar het zen groein sloijmeu en da is een goei teeken." (Bart 'The Great Communicator' Wellens)

7. "Ik heb heel veel geld besteed aan drank, grieten en snelle wagens. De rest heb ik gewoon verkwanseld." (George 'voor mij 30 pinten en geeft de rest van 't café ook nog iets' Best)

8. "Ge zijt het uitschot van de wereld! Klojo! Idioot! Die bal was binnen!" Tennisser John McEnroe was altijd diplomatisch tegen de umpires.

9. "Sommige mensen denken dat voetbal een zaak op leven en dood is. Zij dwalen, het is veel belangrijker dan dat." Ex-Liverpool succescoach Bill Shankly relativeert.

10. "De uitdrukking 'aerobics' komt van een groep gyminstructeurs die samen vergaderden en zeiden: wel, als we de mensen toch voor 15 euro per uur afrippen, kunnen we dit alles toch moeilijk 'op en neer springen' noemen." (Rita Rudner)

11. "In de oudheid definieerde men mensen die schreeuwend en hysterisch met stokken op de grond sloegen als heksen of tovenaars. In onze huidige maatschappij noemen we ze golfspelers." (Anoniem)

(via)

# Kristof | 16:07 |

donderdag 6 januari 2005

Schild en vriend

Talloze solidariteitsacties kenmerken de vloedgolf van sympathie voor de slachtoffers in Zuidoost-Azië. Maar naast actie is er ook heel wat reactie. Reactie op de actie vaak. De klassieker 'Komt mijn geld wel in de juiste handjes terecht?' scoort goed, maar veruit het populairst zijn de zogenaamde druppel-op-een-hete-plaat-reacties. 'Drie minuten stilte? Wat een bullshit.' Sommigen hekelen de hypocrisie van de inzamelacties en verwijzen naar de talrijke 'vergeten crisissen' die ook aandacht en vooral veel geld behoeven. Anderen ergeren zich dan weer aan het 'sociaal-emotioneel exhibitionisme'. 'Kijk eens hoezeer ik meeleef. Kijk eens hoe menslievend ik ben.'

En dan zijn er ook nog polariserende factotums die de 1212-toestanden aangrijpen om wat olie op het communautaire vuur te gooien. Neem nu Luc Van Braekel, welbespraakt ICT-consultant, West-Vlaams VLD-militant en gerespecteerd nieuwsblogger. Luc stoort zich aan de tweetalige banners die het Belgisch hulpconsortium beschikbaar stelt voor websites die naar hen willen linken. "In een federaal land waar het medialandschap een gemeenschapsbevoegdheid is en waar de media overwegend eentalig zijn, zouden tweetalige banners als ongepast en politiek niet-neutraal kunnen beschouwd worden. Sommigen zouden ze zelfs kunnen interpreteren als dragers van een verborgen politieke agenda of als statement tegen verdere federalisering." En nog: "Het Frans is in Vlaanderen geen politiek-neutrale taal, of je dat nu wil of niet. Het is een realiteit waar de reclamesector rekening mee houdt. En neen, als de banner in het Engels was geweest, had ik er geen probleem in gezien, want Engels is wél een politiek-neutrale taal."

Politiek neutrale talen? Cut the crap, Luc. De inzamelactie '1212' gaat uit van een 'Belgisch' hulpconsortium en België is - tot veler Vlaams-nationalistische frustratie - nog steeds een meertalig land. "Men weet altijd wel in welke hoek van het politieke spectrum ik mij bevind." (Van Braekel gisteravond, in de TerZake-reportage over webloggers). Uw betoog lijkt mij alleszins geschoeid op het standpunt van de Vlaamse (politieke) groeperingen die - al dan niet met sloganeske taal - aansturen op een volledig onafhankelijk Vlaanderen. Een Vlaanderen met eigen '.vl' domeinnamen en wie weet zelfs een wachtwoordsysteem om anderstaligen te weren. Schild en vriend op het www, for God's sake...

# Kristof | 14:37 |

woensdag 5 januari 2005

Betrapt

Renske de Greef. Gisteren nog in De Laatste Show, vandaag op Chips & Cookies:

Ik ben ongeveer dertien jaar. Ik sta onder de douche. Voorzichtig pak ik de douchekop van het houdertje af en ga ik op de grond zitten. De koude tegels van de douche drukken tegen mijn rug aan. Ik laat het warme water een beetje langs me heen glijden, zodat ook de koude tegels waar ik op zit wat warmer worden. Dan plaats ik de douchekop tussen mijn benen en sluit mijn ogen. Plotseling hoor ik van dichtbij: "Rens?" Snel open ik mijn ogen en op datzelfde moment wordt het douchegordijn hard opengerukt. Verschrikt kijk ik recht in het gezicht van mijn moeder. Zij kijkt me een nanoseconde aan - dat is lang genoeg voor haar om de hele situatie te overzien - en sluit dan heel snel het gordijn weer. Ik krabbel zo snel mogelijk overeind, glijd bijna uit en plaats trillend de douchekop weer terug. Onder de warme stralen voel ik mijn hele gezicht gloeien. Ik schaam me dood. Ik stap uit de douche en met een grote badjas aan loop ik snel door de kamer, mijn gezicht naar beneden, de blik van mijn moeder ontwijkend. Er is goddank nooit meer wat over gezegd.

Eens komt het besef dat je ouders seks hebben. Het is een verschrikkelijk, doodeng en gigantisch besef, maar het komt op een dag. Voor die dag waren we allemaal geslachtsloze wezens, Bambi's in een wei, kinderen in de bek van de ooievaar. Na die dag ligt er een perverse waas over dat beeld. Het besef groeit, je realiseert je dat ze het misschien niet alleen die ene broodnodige keer om jou te krijgen hebben gedaan, maar vaker. En dat ze het nog steeds doen.

Ook voor ouders komt er een dag van de waarheid. De dag dat zij beseffen dat hun kinderen aan seks doen. De dag dat hun kinderen veranderen van onschuldig zuiglam naar beschaamhaarde puber. Van zoete kinderdromen naar broeierige natte dromen. Van pop in la naar dildo in kast. Van Snoopy-sok naar ruksok. Van Kuifje naar Passie. Van ballon naar condoom. Dat is evenmin een makkelijk proces. Het is een ongenoemd, sluimerend weten, een stilzwijgend onderling besef. Iedereen weet het, niemand zegt het. Van ouders naar kind. Van kind naar ouders.

En daarom probeer ik uit alle macht mijn seksleven buiten mijn oudersleven te houden. Ik probeer Bambi te blijven, een seksloos wezen, een plantje. Dat gaat meestal goed. Jongens blijven slapen, maar dat is boven, daar zijn ze niet. Maar een jongen mag dan ook niet gehuld in enkel een strak boxershortje vrolijk aanschuiven aan de ontbijttafel. Die taferelen mengen de twee wereldbeelden te veel. Ze zijn te opzichtig, te duidelijk, te aanwezig. Het mag niet duidelijk zijn dat ik seks heb. An sich niet. Maar wat helemaal verborgen moet worden gehouden, is de rare seks. Met wie, hoeveel en welk geslacht. Want ik wil lief blijven voor mijn ouders. Onschuldig. Een goede, zedige non. Hun kleine meisje. Ze weten het wel, maar het is een tweezijdig toneelspelletje. Soms gebeurt het toch. De situatie waarin beide partijen niet meer kunnen doen alsof. Die met niks kan worden verdoezeld. Die ultieme botsing van wereldbeelden.

Ik lag met een jongen in bed. Het was 's ochtends. We waren bezig, we stoeiden en lachten en waren heel erg niet aangekleed. Opeens gaat het licht op de gang aan en zwaait de deur open. In de deuropening staat mijn vader. Hij heeft alleen een onderbroek aan en heeft de telefoon in zijn hand, waarschijnlijk voor mij. Met een verschrikte blik op ons zet hij meteen een stap terug, de kamer uit. Het was de eerste keer dat hij de jongen in kwestie zag. Als geëlektrocuteerde hamsters liggen we stokstijf stil. Een seconde later hoor ik vanaf de trap mijn vader naar boven roepen, met een lachje in zijn stem: "Is het niet wat vroeg voor een potje Twister, jongens?" De jongen en ik ontspannen en lachen. Met kiespijn, dat wel.

Renske de Greef (20) drinkt bier, neukt en schrijft. Haar spraakmakende sekscolumns voor Spunk.nl werden recent gebundeld in 'Lust. Liefde, seks en bambihertjes' (uit bij Vassallucci). In een puntige stijl vertelt Renske over haar eigen amoureuze en seksuele avontuurtjes, zonder plat of ordinair te worden.

# Kristof | 14:10 |

zondag 2 januari 2005

Tweeduizend vijf

Ik heb veel plannen voor tweeduizend vijf. Mijn angsten begraven. Naar het Vierschansentoernooi kijken. Stoppen met beginnen drinken. De stilte koesteren. Wachten op wat misschien toch ooit komt. Mensen graag zien zonder dat het pijn doet. In leven blijven. Tweeëntwintig worden. Een gedicht schrijven over de zin van het zijn. Naar de hemel staren en knipogen. Zomaar over straat lopen. Van mijn hart een edelsteen maken. 'OK Computer' van Radiohead opleggen. Niet overdrijven met pijnstillers. De kansen grijpen waar ze liggen. Dromen van een meisje. M'n kop uitwaaien. De eeuwige twijfel verbannen. M'n haar laten knippen. Minder haat kweken. Bono van U2 ontmoeten. Een boek of twintig lezen. Ravotten in de speeltuin van mijn verleden zonder melancholisch te worden. Vluchten als de wanhoop nadert.

Verlangen naar de lente. Dansen op het graf van mijn angsten. Uitkijken naar de nieuwe cd van De Mens. Opgewektheid tot kunst verheffen. Verdwalen in een doorschijnend labyrint. Glimlachen naar zij die het verdienen. Nieuwe contactlenzen bestellen. M'n blik verruimen. Naar afleveringen van Seinfeld op dvd kijken. Mooie plaatjes schieten met m'n ogen. De tijd plukken als hij rijp is. Mezelf wijsmaken dat God bestaat. Dromen van een ander meisje. Vooroordelen veroordelen. Een bos prei kopen via Internet. Geregeld het onzekere voor het zekere nemen. De regels van de goede smaak aan m'n laars lappen. Gitaar leren spelen. Mij voortbewegen zonder er bij stil te staan. Respect hebben voor straatmuzikanten. Zoete gedachten hebben net voor ik in slaap val. Wakker worden zonder hoofdpijn. M'n nietigheid aanvaarden. Het leven als een geschenk beschouwen. Mijn moeder danken voor dat geschenk. Blijven ademen. Liefhebben. Beleven. Bestaan.

# Kristof | 18:11 |

TWITTER

follow me on Twitter

FEED/ELDERS