Weeping Willow Woodnotes: augustus 2004

dinsdag 31 augustus 2004

Non-fictieve zekerheden

Ik pleur Styrofoam in m'n discman. Wat een mooie plaat. Een najaarsplaat. Het wordt langzaam herfst. Maar eerst een nazomertje. Jill heeft het beloofd, en ik geloof haar. Waarom zou ze liegen? Ik sla de krant open. Dat doe ik wel vaker, maar ik voel niet steeds de behoefte het u te vertellen. Behoeften. Wat zou een mens zijn zonder? Waarom denkt u nu meteen aan seks? Koen Crucke is getrouwd. Al in maart, de geniepigaard! Hans Otten en Kristl Strubbe gaan uit elkaar. Liefde is de mooiste, maar ook de meest kwetsbare rode draad doorheen een mensenleven. Zou ik mijn bomma een bezoekje brengen? Zo geschiedde.

'Koen Crucke is getrouwd!' tiert bomma. 'Jaja bomma, ik weet het,' groet ik haar. 'Hoe weet jij dat?' 'Wel, u heeft het mij zojuist verteld.' 'Ja natuurlijk jongen.' Die bomma's toch. Ik hoop dat de mijne het nog even uitzingt. Ze is tenslotte met voorsprong mijn geliefkoosd personage voor m'n autobiografische fictie. Het gaat thans niet zo best met haar. Het klimmen der jaren eist z'n tol en haar mentale funderingen vertonen grote barsten. Maar ze breekt niet. Mijn bomma is een taaie, Hans en Kristl zijn uit elkaar, Koen Crucke is getrouwd en de mooie plaat van Styrofoam klokt af na 44 minuten en 10 seconden. Van die dingen zijn we zeker. Al de rest heeft iemand verzonnen.

# Kristof | 16:53 |

maandag 30 augustus 2004

Olympisch realisme

Met een behoorlijk indrukwekkend en folkloristisch slotspektakel viel gisteravond het doek over de Olympische Spelen 2004. In de schaduw van de Acropolis reikten euforie en ontgoocheling elkaar de hand, nadat ze twee weken nadrukkelijk in mekaars buurt vertoefden. Athene loopt leeg. Het commerciële gedrocht ruimt plaats voor zwerfhonden en trosjes cultuurtoeristen. IOC-opperhoofd Jacques Rogge hield de cliché's op zak en betitelde de Spelen als unforgettable dreamgames. Voor de Belgische delegatie werd het Grieks avontuur nochtans een kleine nachtmerrie, en hun passage langs de metaaldetector veroorzaakte nauwelijks geluidshinder. Dat was bij slokoppen Rusland en de VS wel even anders.

'Moet de overheid nog investeren in topsport?' vraagt Paul Goossens zich af. 'Wie wordt er immers beter van dat België twintig plaatsen op de Olympische ranking wint? De bobo's van het BOIC en de sponsors ongetwijfeld. Of de atleet er zelf baat bij heeft? Er zijn wel meer recente medaillewinnaars die later als hulpagent of schoenenverkoper aan de slag moesten.' Goossens predikt realisme en pleit voor een herverdeling van het beschikbare sportbudget. 'Met het geld, nodig om één topatleet te omkaderen, kunnen tientallen sportclubs gedepanneerd worden en kunnen vele scholen eindelijk hun sportinfrastructuur moderniseren.' Nagels met koppen, me dunkt. En u?

# Kristof | 16:45 |

zondag 29 augustus 2004

Stemmingmakerij

Als er vandaag Amerikaanse presidentsverkiezingen werden gehouden, dan mocht George W. Bush zich opmaken voor een tweede ambtstermijn. Dat blijkt uit een gezamelijke opiniepeiling van NBC News en Wall Street Journal, die eerder deze week werd gepubliceerd. In totaal geeft 47 procent van de Amerikanen de voorkeur aan Bush tegen 45 procent voor Kerry. Maar wat als de hele aardkloot kon meestemmen, zoals BetaVote ons voorspiegelt?

Bush-aanhangers vinden we ondermeer in Azerbeidzjan, Guinea of all places en Niger. Jamaica, Tonga en Palestina zijn verdeeld, terwijl Griekenland, België, Groot-Brittanië en jawel... de VS zich duidelijk uitspreken voor democraat John Kerry. BetaVote houdt echter geen rekening met Ralph Nader. De linkse onafhankelijke kandidaat vertegenwoordigt momenteel 3 procent van het Amerikaanse kiezerspubliek en lijkt daarmee, net als bij Al Gore vier jaar geleden, belangrijke stemmen bij Kerry weg te pikken... Maar laat dit u vooral niet tegenhouden om even het virtuele stemhok in te duiken. (via)

# Kristof | 15:42 |

zaterdag 28 augustus 2004

Akoestisch toverbos

Tijdens mijn nimmer aflatende queeste naar nieuwe muziek kruiste ik gisteren het - door de massa vooralsnog onbetreden - pad van José González: een 26-jarig Argentijns gebroed uit... Zweden dat dit jaar op de Haldern Pop-affiche prijkte. Wie González zegt, denkt aan een zuiderse cocktail van opzwepende latino-ritmes, maar deze getalenteerde singer/song-writer versmelt zijn bossanova en flamenco-invloeden met de jonge Simon & Garfunkel, Chet Baker en Elliott Smith. Zelfs de echo's van The Beatles en Tortoise weerklinken uit González' akoestische toverbos. Mooie referenties, toch?

In datzelfde toverbos liep ik Damien Youth tegen het lijf. Diens navrante melodieën laat ik u volledig zelf ontdekken. Ik moet immers dringend naar een feestje van mijn teerbeminde pa en ma. Iets met een zilveren jubileum, dacht ik...

# Kristof | 14:02 |

vrijdag 27 augustus 2004

(...)

# Kristof | 17:04 |

woensdag 25 augustus 2004

Plaspauze

Monotone regendruppels interfereerden met het lawaai van voorbijrazende auto's. De wind stuurde rillingen langs mijn ruggengraat en blies de kleurrijke flora uit zijn natuurlijke plooi. Ik huiverde. 'De zomer neemt een plaspauze,' zei ze, zwanger van betekenisgeving. Ze zei maar wat. Maar in schijnbare nonsense kan een verholen hunkering naar aandacht schuilgaan, dus besloot ik een verkennend gesprek aan te knopen. Op het tweede gezicht was ze bovendien een niet onaardige verschijning, wat later zelfs een understatement bleek. Ze heette Suzanne, ze was 23 en ze studeerde anatomie. Maar dat deed verder niets terzake.

Haar gezicht was een blank landschap waarin haar blauwe kijkers en bloedrode lippen mijn geile blik oriënteerden. Haar frêle lijfje was een ware extrapolatie van voorlopige perfectie. Ik huiverde. Mijn pupillen registreerden haar beeld en sloegen het op, voor later gebruik. Driedimensionaal. In hoge resolutie. 'Waar is het toilet?' vroeg ze, nadat ze mijn pas ingerichte loft was binnengetippeld. 'Boven, tweede deur rechts,' zei ik. Ik zei maar wat.

# Kristof | 17:56 |

maandag 23 augustus 2004

Zinnelijk

Tijdens die ogenschijnlijk vrijelijke parade
door bronsgroene contreien van rijzig wit
op stelten van kant en laqué
strekt een koppel irissen zich
onder haar verkreukt zomerkleedje.

Giechelend ervaart ze de priemende doodsteek
voor haar naïeve argeloosheid.

Zijn blik vergrijpt zich gretig
aan haar wellustige vormen.

NeCo

# Kristof | 18:44 |

zaterdag 21 augustus 2004

Soep

Russische elegantie op een balk van Belgische makelij, het gewichtige commentaar van Chris Picavet en een Ethiopische drietrapsraket op het tartan van Athene: de hoofdingrediënten van een smaakvol sportbuffet dat ik mij de voorbije week liet welgevallen. Likkebaardend. Pauselijk kwijlend soms. Ik verteerde zelfs disciplines waar ik doorgaans compleet aan voorbij ga, en waarvan ik tijdens het voorbijgaan merk dat ik er evenveel aandacht aan besteed als aan het raampje van de microgolfoven waarachter een romig tomatensoepje zijn kookpunt tegemoet draait.

Ook ons aller Sporza maakt er een soep van, en hun strakke keurslijf noopt mij tot veelvuldig zappen. Hadden ze dat onnodig langgerekte openingscircus samengebald in een kwartier, het zou ons een paar extra uurtjes 'live' sport hebben opgeleverd. Maar ja, Alles Voor De Show, nietwaar? Dat was schijnbaar ook de instelling waarmee Patrick Desruelles (who the hell?) in Studio Olympia zijn licht liet schijnen over de eerste Belgische atletiekprestaties. Eerst werd Cedric Van Branteghem vakkundig de grond ingeboord en even later moest ook Kim Gevaert het ontgelden: 'Ze loopt zonder overtuiging en ze hijgt te fel...'

Kan er iemand meneer Desruelles vertellen dat de Spelen in Athene plaatsvinden en niet in Oslo. En wat is er nu mooier dan een hijgende Kim Gevaert die met zoetgevooisde stem haar atletisch exploot analyseert? Ik had mijn pantoffel reeds in de aanslag om hem tegen Desruelles' geplamuurde kanis te mikken, maar ik werd afgeleid door een mij welbekend geluid uit de keuken. Mijn soep was klaar...

# Kristof | 14:21 |

vrijdag 20 augustus 2004

Zinspelen

Naar het voorbeeld van Kruimel:

Hoeveel makkelijker toch is zeggen dan doen.

Moeder zegt wel eens: "Jij kan alles een beetje." Ik zeg dan: "Maar dan kan ik niet iets heel goed."

Volgens mij kent niemand de spelregels van judo echt, maar durft niemand er iets over vragen.

Ik bepleit echter de orde in de chaos.

Voilà, zo lees je het ook eens van een ander.

# Kristof | 13:25 |

dinsdag 17 augustus 2004

Vlaanderen blogt

Gisteren botste ik op een fijn e-nitiatief van Luc Van Braekel. Met behulp van WorldKit brengt hij Belgische webloggers via hun geografische coördinaten in kaart. Elk rood vierkantje vertegenwoordigt een geo-enabled weblog.

Staat jouw weblog nog niet op de kaart? Voeg dan een ICBM-metatag toe aan de HTML-code van de homepagina van je weblog, zoals hier beschreven wordt (voer enkel stappen 1 en 2 uit). Drop daarna je URL op LVBlog en Luc doet de rest!

# Kristof | 13:59 |

maandag 16 augustus 2004

In de gloria

Verjaren. Hoogste nieuwkomer in mijn lijstje van minst favoriete werkwoorden. Toptien. Ergens tussen lijden en sterven. Maar niets of niemand ontsnapt eraan, dus ook ik niet. Eén keer per jaar, dat volstaat. Iedereen is blij en heft het glas op mijn gezondheid. Ik beantwoord de hiep hiep hoera's met een krampachtig glimlachje. 21. Daar drinken ze op. Schol. Eén-en-twintig. Poeh, even blazen.

De laatste puberale stuiptrekkingen worden samen met een verdwaalde jeugdpuist de kop ingedrukt. Mijn zoekrobot speurt naar herinneringen. Vaak tevergeefs. Nostalgie omwalt het luchtkasteel, waarin mijn persoonlijke geschiedschrijvers een zoveelste bladzijde omslaan en met hun rode vulpennen een nieuw hoofdstuk aanvatten. Vervuld van weemoed blader ik terug naar m'n kindertijd. Een knoert van een ezelsoor bedekt de code van mijn schatkamer, waar ik dromen en verlangens cultiveer. Verjaren. Het went wel. Vroeg of laat.

# Kristof | 16:33 |

zaterdag 14 augustus 2004

Klatergoud

Goudzoekers aller landen, lachen bijna sympathiek
In de speeltuin van de goden, een pleiade van heroïek
Eerzucht en prestige legitimeren het kortstondig verblijf
Plechtstatige outfits verhullen de contouren van hun afgetrainde lijf

Bedrog werpt een schampere schaduw over het mythisch strijdtoneel
Waar sportieve patriotten wedijveren, om een felbegeerd sportjuweel
Begeesterd door de massa, gedragen door endorfine
Triomferen met olympisch klatergoud: de mooiste discipline

# Kristof | 14:14 |

vrijdag 13 augustus 2004

Kapsalonfähig

Vandaag kwam ik nog eens buiten. Dat was niet zonder risico, maar het lukte. Beter dan ik dacht zelfs. Volgens mij was ik zowaar in staat tot menselijk contact. Ik besloot het uit te testen, maar niet vooraleer ik mijn longen volledig vulde. Nu kan het nog, gratis en onbeperkt, dacht ik. Straks staan we in rijen aan te schuiven voor een zak zuivere lucht. Aanschuiven. Niks voor mij, hoewel tijd me meestal gestolen kan worden.

Ik belde aan bij het kapsalon. Daar waar roddels worden geboren, om na een eerste was- en knipbeurt hun grillige levenspad te bewandelen. Over valse tongen, tussen nog meer valse tanden. Waar door haarlak benevelde pulp je aankijkt met wervende koppen en dito foto's. Veronique De Kock zwanger! Roxane pakt uit met naaktkalender! 'Zeg het maar,' zei Yvonne. 'Oh gewoon, een beetje bijknippen,' prevelde ik, nog niet bekomen van de confrontatie met mezelf, in die veel te grote spiegel. Misschien was ik toch maar beter binnen gebleven...

# Kristof | 17:51 |

donderdag 12 augustus 2004

Koyaanisqatsi

De filmliefhebber met een oog voor wat er zich in de wereld afspeelt, komt deze zomer met 'The Day After Tomorrow' en 'Fahrenheit 9/11' ruim aan zijn trekken. Maar film en engagement gaan al langer mee dan vandaag. In 1983 opende de Amerikaanse regisseur Godfrey Reggio zijn inmiddels klassieke QATSI-trilogie met het briljante 'Koyaanisqatsi'. De filmtitel komt uit de taal van de Hopi-Indianen en kan ruwweg worden vertaald als 'in onevenwicht met het leven'.

'Zonder verhaallijn en acteurs geeft Reggio zijn boodschap meesterlijk door aan de kijker. Adembenemende natuurbeelden worden gemonteerd tot een beklijvend spel met tijd en emoties. Philip Glass, grootmeester in de minimalistische muziek, tekende voor de briljante soundtrack. Koyaanisqatsi is de oervader van de moderne videoclip. Een lust voor oog en oor. Maar ook de oproep van een verontruste burger/filmmaker tot meer respect voor het milieu.'

Boekingskantoor en platenlabel Toutpartout blaast tien kaarsjes uit en projecteert 'Koyaanisqatsi - Life Out Of Balance' in openlucht, op zaterdag 28 augustus. Voor het stadhuis in hartje Hasselt, aan hun platenzaak JJ Records. Jammer dat mijn ouders net die dag hun vijfentwintigste huwelijksverjaardag vieren. Maar misschien muis ik er stiekem van onder als de polonaise zich op gang trekt...

# Kristof | 14:06 |

dinsdag 10 augustus 2004

Moederziel alleen zat ik in de bioscoop. Als een nieuwsgierige alfa in een commerciële kijkdoos. Het was een uitgeregende vrijdagnamiddag, ergens in november 2001. De beelden van 11 september smeulden nog na, en Amerika revalideerde van de serieuze whiplash. Ik speelde met het idee om elke vijf minuten van plaats te wisselen, maar 'Artificial Intelligence' - Spielbergs eresaluut aan Stanley Kubrick - slaagde waarin andere box-office krakers doorgaans falen: mij aan m'n stoel kluisteren, van het eerste pelliculegeritsel tot de aftiteling.

Daartussen zat een hartverscheurend sf-drama met hoofdrollen voor Haley Joel Osment, Jude Law en een sprekende teddybeer. De Vlaamse tv-première, gisteravond op VT4, was één langgerekte déjà vu, maar wel een verschrikkelijk mooie. Spielberg lardeert zijn films met grote lappen sentiment, en ook A.I. ontsnapte niet aan dit zakdoekvriendelijk procédé. Zachtjesaan, niet te snel. Zo bereikte ik mijn smeltpunt. De uitstervende hittegolf ging in deze volledig vrijuit...

# Kristof | 16:09 |

maandag 9 augustus 2004

Onder vier ogen

Verlegen, ja. Ik ben ontzettend schuchter. Dat valt me zwaar, soms. Diep in mij schuilt een grote mensenvriend. Verscholen tussen het gewapend beton van mijn inwendige bunker, waar emoties zich afschermen voor twee-ogige schijnwerpers. Menselijk contact kost me bloed en zweet. Veel zweet. Tranen laat ik achterwege. Als kleuter heb ik straten blank gezet, maar toen het huilen me begon te vermoeien ben ik er mee opgehouden. Voorgoed. De tranen die ik nu nog ween zijn niet meer dan een spoelbeurt voor mijn troebele kijk. Ze verdampen reeds bij kamertemperatuur.

Ik gedij het best in afzondering, en ondanks mijn veredeld kluizenaarsbestaan is eenzaamheid mij volkomen vreemd. M'n geest vermeit zich in oeverloos denken. Narcisme voedt mijn bestaan. Tijdens mijn sociale calvarietochten verstuur ik vaak uitnodigende signalen. Helaas durft niemand het aan de trap af te dalen, naar mijn sacrale schuilplaats. Voor een lieflijk gesprek, onder vier ogen...

# Kristof | 15:59 |

zondag 8 augustus 2004

Geestig, amusant en een beetje geschift

Category X - The Changeling
Witty, amusing and a bit weird, you're welcomed into most social groups, even though you don't 'fit in' perfectly.

What Type of Social Entity are You? (via)

# Kristof | 14:04 |

vrijdag 6 augustus 2004

Barman schenkt weer dEUS

Fans liep het kwijl al maanden uit de mond, en nu is het zo ver: vandaag verschijnt 'If You Don't Get What You Want', de nieuwe single van dEUS. "Aanvankelijk was het een nogal bluesy ballad, maar uiteindelijk werd het een korte en krachtige rocker," zegt oppergod Tom Barman, die na zijn succesvolle regiedebuut ('Any Way The Wind Blows'), en de meer dan geslaagde nevenprojecten met Guy Van Nueten en CJ Bolland (Magnus) eindelijk nog eens uit het dEUS-vaatje tapt. Op de vernieuwde dEUS-website kun je 'If You Don't Get What You Want' legaal downloaden voor 0,99 eurocent.

Na 'The Ideal Crash' bleef het vijf jaar akelig stil rond Belgiës rocktrots. Nu knoopt het vijftal opnieuw de veters voor een Europese festivaltour met haltes op Pukkelpop en Lowlands. Eind dit jaar wordt de langverwachte, voorlopig nog titelloze, nieuwe plaat in de winkels verwacht. Barman licht alvast een tipje van de sluier: "Het nieuwe album zal waarschijnlijk uiteenvallen in twee polen. Enerzijds een boel rockers, een beetje als tegenreactie op de overgeproducete gitaarpop van tegenwoordig. Anderzijds wat lichter werk met nogal spacey arrangementen..."

Beluister het StuBru-interview met Tom Barman

# Kristof | 13:07 |

dinsdag 3 augustus 2004

Klein kunstzinnig afval

Papiertjes, doosjes, dekseltjes, dopjes, lege tubes. Je kunt het zo gek niet bedenken of de Nederlander Nico van Hoorn maakt er kunst van. Elke ochtend struint hij de Nijmeegse straten af op zoek naar klein kunstzinnig afval: 'kunst van de straat'. Het begon op 5 mei 2002 en sindsdien heeft hij nog geen enkele dag overgeslagen. Tijdens mijn ritje op de linkerrijstrook van de informatiesnelweg ontdekte ik Trashlog, de website waarop van Hoorn zijn dagelijkse vondsten exposeert.

Met het oog op de archivering gelden er een aantal criteria voor het afval. De stukjes mogen maximaal tien bij vijftien centimeter groot zijn, en alles wat geen papier, plastic of metaal is blijft liggen. Het afval moet bovendien plat zijn en het moet al een tijdje op straat liggen, zodat je kunt zien dat er overheen gelopen of gereden is. Nico nummert elk stuk, stopt het in een zakje en bergt het op in een doos. Maar niet voordat hij een afbeelding ervan op www.trashlog.org heeft gezet.

# Kristof | 16:24 |

maandag 2 augustus 2004

Dagtrippen

Mijn vakantiejob loopt op zijn laatste benen, en intussen krijgt het spreidingsplan der herexamens stilaan vorm. Maar telkens ik met m'n versufte kop boven die vervloekte cursussen hang, zwerven mijn gedachten uit naar onverkende oorden, trippelend op literaire naaktstranden, onderwijl gulzig de zomerlucht opslokkend. De tonen van Trüby Trio's Elevator Music zetten de wereldbol in beweging. De aarde danst voor m'n ogen. Duizenden stofdeeltjes dwarrelen naar beneden en vleien zich op mijn nachttafel, als waren het minuscule Post It-memootjes met gecodeerde boodschappen uit de onderwereld.

Na twee abrupte noodlandingen in de Stille Oceaan en een bijna fatale crash op de Zuidpool, land mijn wijsvinger in het broeierige Havana, alwaar Fidel stante pede zijn troepen mobiliseert om de vreemde vogel te kooien. Enig lobbywerk later krijg ik alsnog een tijdelijke verblijfsvergunning. Drie minuten. Net lang genoeg om, zonder blijvend hersenletsel, uit mijn zeemzoete dagdroom te ontwaken...

# Kristof | 18:02 |

zondag 1 augustus 2004

(...)

# Kristof | 18:04 |

TWITTER

follow me on Twitter

FEED/ELDERS