Weeping Willow Woodnotes: juni 2004

maandag 28 juni 2004

Ik keer tevreden terug

Ik weet niet of het ergens astrologisch beschreven staat, maar neem het van mij aan: Leeuwen en Vissen, het zijn niet meteen de beste vrienden. Mijn geboortedatum stond nochtans duidelijk op het aanvraagformulier, maar de bobo's van deze Super GB plaatsten bibi vorige zomervakantie aan hun visafdeling. Drie weken lang oog in oog met Atlantische zalmen, roze garnalen en haringen in Luikse saus. Het leven van de jobstudent zoals het is: visboer. De meest traumatische ervaringen heb ik uit mijn geheugen verbannen, maar de ontsnapte forellen en de vrouw die zelf haar tongen kwam kuisen (want als ik het deed, bleef er van de vis niks over), staan voor eeuwig op mijn netvlies gebrand.

Ondanks het gestuntel kwam er na drie weken afzien toch aardig wat boter bij de vis, dus... schreef ik mij dit jaar opnieuw in. De sardienen en de kreeften stelden unaniem hun veto, maar uiteindelijk krijg ik toch een plaatsje bij de beenhouwerij, van 12 juli tot 7 augustus. Enige beperking: de zone binnen een straal van vijf meter rond de visafdeling is verboden terrein...

# Kristof | 16:53 |

zondag 27 juni 2004

Cale

Hoewel de Belgische zomer stiekem onderduikt, swingt de temperatuur in mijn discman serieus de pan uit. Aanstoker van deze plaatselijke hittegolf: 'To Tulsa And Back', de nieuwe plaat van en tegelijk m'n eerste afspraak met J.J. Cale. De fans zaten acht jaar op hun honger, want in tegenstelling tot de Lotti's van deze wereld, is Cale niet echt wat je noemt een 'productieve' artiest. Hij wilde weliswaar al in 1997 een nieuw studio-album uitbrengen, maar samen met maatje Audie Ashworth stierf dat plan een stille dood.

De nu 65-jarige Cale keerde terug naar zijn geboorteplaats Tulsa, dook er met een aantal oude vrienden de studio in en komt ons nu verfrissen met dé soundtrack van een nog prille zomer. 'To Tulsa And Back' fladdert van soul over folk naar blues, nu eens ritmisch, dan weer laid-back. Het speelplezier druipt er van af en het geheel klinkt even verfrissend als twee tic-tacs in een door bier gefermenteerde bek, the day after. Het is moeilijk om tussen dertien parels een favoriet te kiezen, maar 'The Problem' (in your face, mister Bush!), 'Homeless' en 'Blues For Mama' schreeuwen om een speciale vermelding. Ziezo, de muziek heb ik al, nu het zonnetje nog en... ja, waar is mijn hangmat?

Voor wie, net als ik, nog aan Cale moet beginnen, is 'To Tulsa And Back' alvast een zeer aangename kennismaking! Aan het lijstjesfront wordt inmiddels hevig strijd geleverd, en we zijn nog maar halfweg 2004...

# Kristof | 15:26 |

vrijdag 25 juni 2004

Portugoal

Kippenvel is een reflex. Je kan het niet gewoon even doen omdat je daar zin in hebt. Het gebeurt, op voorwaarde dat er iets is dat die reflex uitlokt. En dat kan van alles zijn, zeggen Sven en Koen op pagina 143 van Jongens & Wetenschap deel 1. Waar kan een mens zoal kippenvel van krijgen? Van een voetbalwedstrijd? Ja, natuurlijk! Enfin, ik weet niet hoe het bij u zat gisteravond, maar toen voetbalmonument Eusebio het gras van da Luz kuste, veerden mijn huidharen – en het zijn er verdomd veel – collectief recht. De climax van een memorabele voetbalavond. Portugal – Engeland was misschien niet de mooiste wedstrijd van het EK, maar wel veruit de spannendste en meest emotionele tot dusver.

Het begon met een indrukwekkende versie van het Portugese volkslied, en het ging gewoon 150 minuten door. Niet altijd even oogstrelend, maar wel bikkelhard, heerlijk op en af, en vooral ongelofelijk spannend. En dan die bloedstollende strafschoppenreeks, mensenlief. Beckham die zich nog maar eens tot anti-held kroont, Helder Postiga met een Panenka-variant, doelman Ricardo zonder handschoenen, en even later zonder handen voor de beslissende penalty: een dramatische ontknoping van een fantastische thriller. Rooney en co likken hun wonden, Portugal wordt gek. Voetbal kan toch mooi zijn... Een pronostiekje voor de finale? Mijn hart zegt Portugal – Tsjechië, mijn verstand tipt op Frankrijk – Nederland.

# Kristof | 17:55 |

zaterdag 19 juni 2004

Ex-liefdadigheid: blind voor een dove

Nee, terrasjesweer was het gisteren hoegenaamd niet. Maar na drie weken disciplinaire afzondering (examens weet u wel), werd het tijd om mijn versufte geest even 'uit te laten' en mijn harde schijf te defragmenteren. Het dankbare aan een parasol is dat hij naast hardnekkige zonnestralen ook regendruppels van je neus weert. Van mensen observeren krijg je dorst. 'Nog eens hetzelfde dus'. Ober! Een jongeman stapt op ons toe. Een indringende blik is het enige dat hij gemeen heeft met de charmante serveerster van een kwartier geleden. Hij knipoogt geruststellend en duwt mijn maat een kaartje onder de neus. Nog voor ik er erg in heb, druipt hij af. Zichtbaar teleurgesteld door vier afwijzende ogen.

"'t Was een dove, op zoek naar compassie." Als ongegeneerde ramptoeristen staren we de zielepoot na. "Het egoïsme viert hoogtij in een tijdperk van ex-liefdadigheid," praat ik mezelf een schuldgevoel aan. Alleen organisaties die hun streefdoel via de media weten door te drukken, kunnen nog sporadisch op onze (financiële) sympathie rekenen. De bedelaar in de straat daarentegen, wordt beleefd doch kordaat wandelen gestuurd. Besmet door het kapitalistisch individualisme wentelen we ons in hebzucht en onverschilligheid. Oogkleppen op. Ieder voor zich. "Twee cola's alstublieft." Dorst gelest, schuldgevoel doorgespoeld. Waar waren we gebleven?

# Kristof | 17:20 |

vrijdag 18 juni 2004

Buren

Onze onderbuurvrouw heeft haar gevraagd om de plantjes
water te geven terwijl ze op reis is.
De eerste keer bleef ze meer dan een half uur weg.
Ze kwam terug met verhalen alsof ze zelf op reis was geweest.
Over een keuken met kastjes in mat glas.
Een espresso-apparaat van Illy.
En gezéllig.
De tweede dag bleef ze nog langer weg.
De buurvrouw had haar gezegd dat ze tv mocht kijken, als ik voetbal wou zien.
Vandaag betrapte ik haar terwijl ze haar kussen naar het appartement beneden bracht.
Ze wil er blijven slapen.
Maar dan zonder mij.
"Het is er allemaal zó stijlvol", is het enige dat ze kwijt wil.

Woorden: 112/Tekens: 500/Zij: 9

Een nieuw literair hoogstandje van Dimitri Antonissen aka hijx500. Deze Vlaamse schrijver publiceert kortverhalen via weblogs. Eén verhaaltje per weblog. Elk verhaal is exact 500 lettertekens lang. Boekblog dient als index om alle verhalen terug te vinden. Tot nu toe zijn er een 90-tal verhalen geplaatst. En met 'Buren' kan ook ik (eindelijk) mijn steentje bijdragen aan dit schitterend initiatief!

# Kristof | 18:21 |

dinsdag 15 juni 2004

(...)

# Kristof | 17:50 |

maandag 14 juni 2004

(...)

# Kristof | 18:07 |

zondag 13 juni 2004

Stemmen

De singer-songwriters hebben nog geen tweederde meerderheid in mijn platenkast, maar met 'Homesongs' van Adem en 'Rejoicing In The Hands' van Devendra Banhart maken ze wel kans op een extra zetel. Toegegeven: bij de naam Devendra Banhart dacht ik spontaan aan een soul-diva op leeftijd, met kraaiepootjes en een doorleefde stem. Maar Banhart is een 'hij', en daar is geen chirurgische ingreep aan te pas gekomen. Op 'Rejoicing In The Hands' versmelten akoestisch getokkel, onvoorspelbare melodieën en Banharts unieke stemgeluid tot een warm en sprankelend geheel. Geen million-seller, maar met een verkoopcijfer dat het aantal voorkeurstemmen van pakweg Mia De Vits benadert, mag hij al best tevreden zijn.

En die 'Homesongs' dan, vraagt u? Wel, die had ik graag in één adem met de nieuwe Banhart besproken, maar een spijtig incident noopt mij ertoe dat nog even uit te stellen. Er zat namelijk geen cd in het doosje. Ik kan nu natuurlijk beginnen over het prachtige artwork, maar ik ben van het principe om niet alleen op het uiterlijk af te gaan. Ook niet in het stemhokje trouwens... En u?

# Kristof | 18:01 |

maandag 7 juni 2004

Man bijt hond: stereotypering

Er loopt een man door Central Park in New York. Plots ziet hij een klein meisje dat wordt aangevallen door een pitbull. Hij rent naar het meisje en begint een gevecht met de hond. Uiteindelijk slaagt hij erin de pitbull te doden.

Een agent zag het allemaal gebeuren en stapt naar de man toe: "Meneer, u bent een ware held! Morgen zal je in de kranten lezen: Heldhaftige New Yorker redt het leven van meisje." "Maar agent... ik ben geen New Yorker!" "Oh, dan zal er het volgende staan: Heldhaftige Amerikaan redt leven van een meisje!" "Maar ik ben geen Amerikaan!" zegt de man. "Oh, wat ben je dan wel?" "Ik ben een Pakistaan!" De volgende dag staat er in de krant: "Moslim extremist doodt Amerikaanse hond..."

# Kristof | 20:00 |

zondag 6 juni 2004

Na Reagan komt zonneschijn...

# Kristof | 13:35 |

vrijdag 4 juni 2004

Broodjes smeren

Het succes van K3 en andere Studio 100-marionetten inspireerde een kransje Belgische artiesten (Laïs, Mauro, Stijn, Vive La Fête,...) tot 'Kapitein Winokio zag 1 beer', een verzamel-cd vol oude Vlaamse kinderliedjes. "Die zijn door de nieuwe generatie kinderhits van Piet Piraat, Samson en Spring in de vergeethoek gedrukt," klinkt het. 'Ik zag twee beren', 'Hoedje van papier', 'Hop hop hop, paardje in galop',... Ze staan er allemaal op, zij het dan in een moderne en vaak verrassende uitvoering. Zo stak Axl Peleman 'Kortjakje' in een reggae-jasje en maakte Buscemi een bossa balkan-versie van 'Mieke houdt u vast (aan de takken van de bomen)'.

Dit ludiek project is gekoppeld aan een liefdadigheidsactie, denk je dan. Maar nee hoor, 't is crisis voor iedereen. Het lijkt er dus op dat deze compilatie vooral dient om een aantal broodjes te smeren. Maar het klein klein kleutertje in mij is toch zeer nieuwsgierig naar het resultaat. Misschien nog dit: de Axelle Red-versie van 'Twee kleine negertjes' viel in extremis af als bonustrack. Axelle zit naar verluidt ergens vast en geraakte niet tijdig in de opnamestudio...

# Kristof | 14:33 |

donderdag 3 juni 2004

(...)

# Kristof | 20:18 |

woensdag 2 juni 2004

(...)

# Kristof | 20:07 |

TWITTER

follow me on Twitter

FEED/ELDERS