Weeping Willow Woodnotes

dinsdag 13 oktober 2009

Voor Jan Arends

Voor mij
is angst
een
ziekte

daardoor
ben ik
nergens
bang voor

maar wel
bijna
overal
ziek van

Ingmar Heytze

Uit: Alle goeds, Amsterdam: Podium, 2001.

# Kristof | 13:31 |

zondag 13 september 2009

Zwarte aarde

Als een dwarsligger werd je opzijgeschoven
en ingerekend en uitgeteld
als een vrijbuiter
achteloos op een zijspoor gezet
en geluidloos afgevoerd.

De zinnen vinden hun draai niet meer
en stokken een radeloos rad.
Een doodvonnis levenslang uitgesteld.
Jou werd niets toegeschreven
en ook je laatste brief
bleef onbeschreven.

Osip, ik wil met jou de wodka delen,
dat heeft de fles ons toegestaan,
samen in de sterren kijken
en zien
hoe boven deze zwarte aarde
een rode vogel wiekt.

Marcel van Maele

Uit: Een specht op mijn stamboom (1997) opgenomen in Krassen in wat was, Leuven: Uitgeverij P, 2001. Onderhavige bloemlezing van de recent betreurde dichter overigens nog vlot verkrijgbaar via de website van Uitgeverij P (zie Parnassusreeks).

# Kristof | 14:36 |

dinsdag 1 september 2009

Tourniquet

20.08.2009

Dzjiezes Kraaist Nele, wat hebt gijlie mij daar in 3600 een letterlijk duizelingwekkend mooie bibliotheek gekregen! Ik was daar vanochtend voor het eerst, om te verpozen en de tijd te doden wijl mijn gezelschap op de broeierige donderdagmarkt stiefelde.

Ik had werk'lijk anderhalf uur lang de tijd van mijn leven en wist bijkans niet waar eerst kijken, ruiken, tasten, frunselen: aanschouwelijke indeling, prachtige mejoffers aan evenzo goed gebouwde infobalies en een waarlijk indrukwekkende collectie; dit alles waarbij die van 3500 mij nu ineens als maar een stijfsaaie kantoorbibliotheek toeschijnt.

En dan ook nog een altijd spannende tourniquet als toegangsdeur! En een heuse koffiebar! Ik ben helemaal om.

(Ploffend in felmauve designpluche met uitzicht op een dubbele rij esdoorns waarachter de mêlee aan de busstelplaats bij het station, ging ik door Woestijnkunde van Nolens en Ariel van Sylvia Plath.)

Het weer is met u. Alle goeds. Thomas idem.

PS: applaus voor de puzzel.
PS2: laatst zag ik frau Helga - je weet wel: dat spook van Duits waarop je 't destijds niet zo had begrepen en omgekeerd - in enen quiz op Canvas! Het mens had haar roste punkcoupe ingeruild voor grijs sluikhaar...

# Kristof | 14:05 |

maandag 31 augustus 2009

Pafke mafke groot gemis

J.M.H. Berckmans één jaar dood. (zucht)

Zie ook:
No Man's Land (1/5) + Digging Tiny Holes for Tiny Dead Crows
vandaag in sepia - 31 augustus 2008

# Kristof | 15:57 |

maandag 24 augustus 2009

Pessoa en fruitsla

03.08.2009 - aan Maria H.

Maria,

Hoe het met mij gaat? Niet zo dat als men aan mij zou ruiken, men direct nog eens opnieuw zou snuiven en zoude zuchten: gôh, gij lijkt wel een veld vol fuchsia's. Eerder zal men achterrugs fezelen: in hem is onstuitbaar de doodsbloem ontloken.

Als ene giraffe naar een blaadje groen reikhals ik naar vakantie (15.08 – 07.09), waarin ik beslist genoeg zal hebben aan de valse stilte van de wind die door de boomgaard briest.
Overdag word ik, onder grote angsten gebukt het sociale verkeer verdurend, niet zelden met de meest weerzinwekkende exemplaren der menselijke fauna geconfronteerd, vandaar die zinsnede.
Dingen en dieren zijn mij dierbaarder. Omdat ze grieven noch (voor)oordeel hebben en hoogst zelden een slecht karakter.

Het gepiepel om mij heen rinkelrooit zich liederlijk een sociaal bestaan bijeen wijl ikzelf steeds hardnekkiger de rust van het isolement betracht, in welks mij een wervelende schranderheid en gevatheid treft die verdampt tijdens gekout met de beesten van mijn soort. Ieder gedwongen contact is een loden last, elke sociale verplichting een heuse beproeving waaraan de gedachte alleen al mij hele dagen ontregelt en benauwt, edoch als het zover is mij steeds weer doet besluiten dat het in het geheel weer niets voorstelde.

De weinigen die zich de bij voorbaat verloren moeite getroosten mijn spinsel van eenzaamheid uitnodigend aan te vliegen, beschouwen mijn door angst en onzekerheden ingegeven afwijzingen als ondankbaar en arrogant, terwijl...

Ach Maria. Voor ik helemaal in Pessoa-iaans geweeklaag verzand, maak ik er hier maar een eind aan, aan deze stompzinnige repliek.

Dank voor je oprechte bekommerte. Ik ben geen zielenpoot. De zwaarmoedigheid zit me gewoon beter, als een kledingstuk dat niet langer over een wond schuurt. Hiep en hoera en uitbundigheid zijn niet aan mij besteed, maar het is ook niet zo dat ik om de andere dag denk: ja, nu zal ik me dan eindelijk maar eens gaan ophangen. Ik geniet ook wel, zoals hier nu van een simpele kom fruitsla, terwijl de zon roodgloeiend wegzakt achter de drachtige, thans door raven en merels bevolkte perelaar waaronder onze kippen nog een rondje russian roulette scharrelen en telkens verschrikt wegschieten als wederom een vrucht zich aan de zwaartekracht gewonnen geeft.

Heb het leuk in Londen. Wat dacht je van Berlijn wat verderop? Zweden wordt moeilijk. Ik bezoek je in Gent.

Hartelijks,

# Kristof | 20:29 |

zaterdag 8 augustus 2009

RIP Willy DeVille (1950-2009)

Willy DeVille & Band, Haarlem: Patronaat, 19 juli 2007.

# Kristof | 21:02 |

maandag 20 juli 2009

Narcissus

zonder geheimen is dit water
geen plant die hier de oppervlakte breekt
een uitgestrektheid waarin later
mijn spiegelbeeld nog verder leeft

ik en mijn vreemd schaduwwezen
verloren in het ondergaan
van eigen weelde eigen waan-
wij hebben plotseling elkander
verrukt en verbijsterd lévend bevonden

en met grote schone gedachten aan
zijn wij moegestaard en dadendronken
een deel van dit eenzame water geworden

Simon Vinkenoog (1928-2009)

Uit: Wondkoorts, Amsterdam: De Bezige Bij, 1978.

# Kristof | 19:19 |

vrijdag 10 juli 2009

In m'n hoofd

Raymond van het Groenewoud, OdeGand Gent, 15 september 2007.

# Kristof | 20:24 |

maandag 6 juli 2009

Brief aan een meisje in Gelieren

05.07.2009

Dierbare Nele,

Jammer dat wij malkander rateerden toen gij mij laatst op een zaterdagoggend in Nolens' geboortestad kwaamt te visiteren. Ik had gaarne met jullie wat bijgekeuveld, maar was die dag veroordeeld tot het OCMW: memmen met marginalen en omgekeerd.
Heel wat water zeewaarts, iconen hel- of hemelwaarts sinds mijn laatste state of being. Laten wij gelijk oversteken met excuses. Het spijt me, ik heb je erg verwaarloosd.

Bouwheer en aannemer tegelijk zijnde blokkeer ik hier al maanden mijn eigen werf met eeuwig woordengewik tot ik zelf een ons weeg. Gehemmt om spontaan te schrijven. En wanneer m'n harses me bij nachte, in het uur van de wolf, al eens een troffel prozawaardige specie aandragen, blijkt mijn grijze homp na de ochtendtuk altijd weer aan amnesie ten prooi. Gelukkig beschik ik sinds kort over zo'n handige netbook (een mooie witte van het merk Asus) die potlood en notitieschrift van de nachttafel heeft verdreven en waarmee ik thans ook voorgaande regels behoed, wijl buiten mussen en merels het gloren van alweer een nieuwe overdadige zomerdag bejubelen. Als straks de hel losbarst zullen ze wel anders piepen. Wat verlang ik naar de geur van regen na de zwoelte...

Sinds zes februari staat deze brief in de stijgers. Nog maar eens heb ik mij in al mijn amechtige gekunsteldheid compleet vast gecomponeerd. Nu wordt het tijd dat ik dit misbaksel van mij af schrijf.

06.02.2009

Na een januarimaand van weinig veel en niets bizonders en aldus nauwelijks of wat tenzij altijd maar weer dezelfde zwarte ingrediënten voor welk epistulaat dan ook, stuitte mij vorig weekend een griepje tegen de borst van het soort welk ik mij slechts uit mijn vroege kindertijd kan reminiseren, of althans met evenzulke symptomen en romantische bijverschijnselen dewelke ik sedertdien te nimmer nog zo fel had gewaargeworden: hoestbuien allerhande, met bloed doortrokken snotterij en een brak lijf dat zich als een koortsige magneet aan bed en canapé vastzuigt en waarover gebogen den doktoor tot het benauwende besluit doodshoofdmedicijnkuur kwam.
Sedert maandag bestaan mijn dagen bijgevolg uit slapen, pillen eten, pillen schijten, visie turen, uilen knappen en het mij zielig laten welgevallen van verwennerij in de vorm van geperste vitaminen, dekentje toestoppen en de aanblik van waarachtige bekommerte.
Morgen zaterdag toog ik terug aan de arbeid, nu reeds huiverig voor de stapel foons die zich tijdens mijn afwezigheid ongetwijfeld heeft opgehoopt.

De bazenwissel bracht een nieuw elan en verse collega's. Mevrouw de baas is een charmante dame met veel parmantie. Meneer de baas is een toegankelijke Grieksgeboren Brusselaar met een gezond zakeninstinct. Ik werk haast dagelijks op relakse wijs met hem samen en en français raisonneren wij over de mensheid, de wereldpolitiek en de Litouwse economie.

06.07.2009

In mei kroop ik uit mijn cocon van mist en verdriet, na maanden van lethargische rupsendagen waarin ik nog maar eens door Pafke's complete oeuvre ging en voorts verbluft werd door Thomas Bernhard, Carl Ridders, Thierry De Cordier, Jan de Roek, Bach, Bruno Schulz en Samuel Beckett.

Paul Rigolle, die mij begin dit jaar aanzocht voor de publicatie in Dighter van enkele van mijn teksten, liet mij kortelings twee exemplaren van het eerste nummer jaargang 2009 geworden. Balsem voor het ego maar ook veel gène.

Sinds maart ben ik officieel lid van de inmiddels negentigjarige Koninklijke Toneelvereniging Kunst Adelt Geistingen. Op 6 en 7 juni liet ik mijn licht schijnen over Het aanzoek van Tsjechov.

De voorbij weken verwijlde ik voorts wel eens in Herentals, Rijswijk, Ittre, Elewijt, Steendorp en tussen de troostende dijen van bloeiende meisjes in mijn dromen.

De medicijnen zijn al enige tijd tot een minimum beperkt. Slechts nu en dan nog dek ik mijn emoties toe door middel van pilgebruik. Tengevolge deze chemische verbindingen koester ik geen ontevredenheid met het bestaan 'an sich', ben ik kalm en mild en zonder angsten en is het glas weder wat vaker halfvol dan leeg, bij voorkeur met gueuze, whisky, koffie, ouzo, limoncello, sinaasappelsap en rode tafelwijn.

Verder weet ik niets meer, dus laat ik het hier maar bij. Wederom sorry voor mijn niet aflatende gezeik. Soms wou ik dat ik net iets vaker simpelweg gelukkig was, maar liever dan in hiep hiep hoera wentel ik mij in stille somberte als in het rozengeurende ledikant van al even rozengeurende engelen.

Dag Nele. Ik mis jou. Ik ben van plan jullie eens in 3600 te komen bezoeken. Echter, het dorp staat om mij heen en houdt mij vast, ik kan niet... durf niet weg, hoezeer ook ik er naar verlang mij metterwoon te vestigen ergens in een woonst van mijn eigen: iets comfortabel kasteelachtigs, omgeven door weelderige tuinen vol bomen vol vogels waar ik dan nog hooguit vijftig jaar sober en in contemplatie leef om dan zachtjes te sterven aan de dood of iets dergelijks.

Als steeds alle goeds.
Hartelijks voor jou en Thomas. Ik kijk uit naar de trouwerij. Is daar al een datum?

PS: Ook gij, beste paardenkop, weze gegroet en bedankt. Ik weet nog niet wat ik aan moet met deze winkel, jaloersch als ik ben op Pascal Digital, Martin Pulaski e.a. die ook in het kruimelige kattenbellentijdperk van twitter en smoelboek hun kraam knap recht houden.

# Kristof | 14:34 |

dinsdag 23 juni 2009

Doortocht

en of de tijd hier heeft stilgestaan!
wel drie kwartier of langer.
wat alle horloges in de omtrek

monddood heeft gemaakt:
zelfs onder termometerhut
houden zij zich afzijdig.

gebiedend steekt
een olifant de slurf omhoog
van achter de kurken horizon.

de lucht bevat atomen
die ooit nog tot mijn stoffelijke
vader hebben behoord

Gust Gils

Uit: Zanger met zuurstofmasker, Amsterdam: De Bezige Bij, 1988.

# Kristof | 16:46 |

zondag 3 mei 2009

Dode zee

Al waterend in andere kanalen wordt het hier maar dode zee, waarvoor sorry.

# Kristof | 13:50 |

zondag 26 april 2009

Doodstil als het kan

Het moet niet regenen
Het moet niet sneeuwen

Het moet niet vriezen
Het moet geen lente zijn
En zeker geen zomer

Het moet ook niet zo'n perfecte
Herfstdag zijn, de bomen een lust
Voor het oog, de lucht nog net
Een beetje warm, nee, nee

Het moet koud zijn
Het moet kaal zijn
Het moet stil zijn
Doodstil als het kan

De hemel staalblauw

En op zo’n dag gaat de oude sluis
Bij Zoutkamp krakend voor je open
En ligt de wereld bereidwillig als
Een verliefde studente te wachten

Vandaag is het niet zo'n dag
Maar aan zulke dagen denken
Kan altijd, dat is het mooie
Van die dagen, en van denken

RIP Martin Bril (1959-2009)

# Kristof | 19:12 |

maandag 13 april 2009

Closed Zone