Inleiding

Deze website presenteert de voorlopige resultaten van ons onderzoek naar de familie Boucneau in Vlaanderen - de hoofdbrok - en onze naamgenoten buiten Vlaanderen (Wallonië, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten).

In het verleden werd de naam Boucneau soms op een andere manier geschreven dan vandaag: Bouceneau, Bouckenau, Bouckeneau, Bouckneau, Boucniau, Bougneau enz. Pas in de tweede helft van de 19de eeuw kreeg de huidige spelling de overhand.
Onze familienaam is dus een Franstalige familienaam die ook door de Vlaamse Boucneaus op zijn Frans wordt uitgesproken. In Veurne-Ambacht (West-Vlaanderen) wordt in het dialect van de streek de naam soms als boeknove uitgesproken. In de Verenigde Staten echter klinkt de naam als buckno.

Onze naam zou bokje betekenen. In Boucneau herkennen we inderdaad het element bouc dat in het Frans bok betekent. Het tweede element, namelijk -neau, is een verkleinwoord dat in het Oud-Frans populair was.

Onze verste voorouders woonden in de dorpen van het graafschap Henegouwen, de kern van de huidige Belgische provincie. Rond 1700 werden een aantal van die dorpen bij Frankrijk ingelijfd.
Omstreeks 1670 verliet een zekere Stephanus Boucneau zijn geboortedorp Nimy, een dorp bij Bergen (Mons), om een nieuw leven te beginnen in Avekapelle, in de toenmalige kasselrij Veurne (een bestuurlijke en gerechtelijke onververdeling van het graafschap Vlaanderen). Stephanus, hoefsmid van beroep, is de stamvader van de Vlaamse Boucneaus. We kennen ook zijn vader (Anthoine) en zelfs zijn grootvader (Benoît); deze werd geboren omstreeks 1575.

Meer in het zuidoosten van het graafschap Henegouwen, in de streek van Rance en Sivry (Henegouwen, België), leefden er Boucneaus die marmerbewerkers waren. Het rode marmer van Rance, le Rouge Royal, is te vinden in tal van beroemde plaatsen in Europa, bijvoorbeeld in Versailles. In Wallonië zijn er zo goed als geen Boucneaus meer.

In het dorpje Ferrière La Petite (arrondissement Avesnes, département du Nord, Frankrijk) leefden Boucneaus die boeren waren. Veel van hun afstammelingen wonen nu nog altijd in die streek.
In het begin van de 19de eeuw gingen een aantal Boucneaus de marmerbewerking beoefenen in Parijs en in het midden van diezelfde eeuw waren er zelfs Boucneaus in Londen, waarschijnlijk ook marmerbewerkers. Zowel in Parijs als in Londen wonen momenteel geen Boucneau's meer. Recent ondekten we wel afstammelingen van Adolpe Boucneau, nl. Jim Trewin en zijn familie!

Op het einde van de 19de eeuw emigreerde een weduwe, Kate Boucneau, met haar zoon naar de Verenigde Staten na het overlijden van haar echtgenoot, Adolphe J.H. Boucneau (zoals we recent ontdekten), zoon van Adolphe Boucneau (uit Rance!) en geboren in Engeland, alhoewel de volkstelling van de V.S. vermeldt dat hij geboren was België... Kate 'Boucneau', Kate Chorley, was een Engelse. Van haar zoon leven nu nog enkele afstammelingen in de Verenigde Staten.