Politiek

Door Boekanier
16 juni 2004

We blijven met beschouwingen zitten n.a.v de recentste verkiezingszondag. Ditmaal was het volgens spraakmakers zelfs een 'pikzwarte'. Ze leuteren maar.

'Zwarte' zondagen zijn er in Vlaanderen of België al 12 keer op rij geweest. Telkens verklaren de 'democratische' partijen dat ze iets zullen doen aan de 'antipolitiek'. Blijkbaar doen ze wat ze dan doen in de verkeerde zin, wat resulteert in nog meer ontevreden kiezers...

Het leger malcontenten zwelt intussen aan en heeft nu een omvang bereikt van zo'n miljoen Vlaamse burgers...

Voor sommige commentatoren die wel blijk geven van veel wetenschappelijk verstand, maar des te minder van gezond verstand, een 'schande', 'oneer' en meer van dat oververhit gewauwel...

Tijdens het slotdebat zondag op de 'openbare' tv-zender, zag je ze zitten: de verslagenen der drie traditionele formaties... Ze keken sip en konden hun nijd en boosheid maar met de grootste moeite onderdrukken.

Weer eens een zoveelste verkiezingsoverwinning van het door hen zo gehate Vlaams Blok.

Ze begrijpen niet wat er aan de hand is, ze snappen maar niet hoe het komt dat er zich zoveel mensen tegen hen keren. Ze zijn ervan overtuigd dat ze 'goed' doen voor een zo groot mogelijk aantal burgers in de samenleving.
Ondanks hun 'goede werken' worden ze daar niet voor beloond en is het daarentegen de 'antipolitiek' die slapend rijk wordt...

Er broeit wat in de onderste geledingen van de maatschappij. De onvrede suddert er op een collectief onderbewust niveau.

Het hééft, maar niet uitsluitend, te maken met de steeds talrijker wordende aanwezigheid van vreemdelingen die met hun vreemde zeden en gewoonten de ingezetenen beangstigen. Mensen voelen zich niet meer thuis in hun eigen omgeving. Ze voelen er zich van vervreemd. En die angstwekkende vervreemding slaat over naar plaatsen waar er amper vreemdelingen te vinden zijn. Dat heeft allemaal niets te maken met 'racisme', dooddoener waar de 'democraten' in hun onwetendheid of gemakzucht te pas en te onpas mee uitpakken, maar alles met een instinctieve zucht naar behoud of herstel van de eigen vertrouwde waarden en normen, met het gevoel zich veilig en vertrouwd te weten in de eigen traditionele omgeving.

En voor de onvrede en frustratie die voortvloeit uit het niet gerealiseerd zien van die fundamentele verzuchtingen maken ze de traditionele partijen verantwoordelijk. Kun je ze ongelijk geven?