De fabel van de multicultuur

Door Boekanier
10 november 04.

"Het is oorlog!". Natuurlijk heeft Zalm, Nederlands politicus, overschot van gelijk. Wie nu nog niet inziet dat twee culturen op het punt staan elkaar op leven en dood te bekampen, is ziende blind...
Hij/zij heeft de 'guts' niet, beredeneert te veel vanuit een bepaalde, vastgeroeste ideologie en denkt: 'Zoiets kan niet'. Maar zoiets kan dus wel en is zelfs al decennialang onderhuids aan het smeulen. Als een vulkaan in 'rust', om deze beeldspraak maar eens te gebruiken.

Twee fundamenteel verschillende culturen die al vanouds onverzoenbaar tegenover elkaar staan; breng ze samen, doe een poging om ze te versmelten en je krijgt een explosief mengsel, eentje van jewelste!

Maar velen, idealisten en andere utopische wereldverbeteraars, koesteren van die luchtledige wensdromen over een vreedzaam intercultureel en inter-ethnisch samenleven... ze zullen die dromen, die ze in de realiteit doortastend gestalte proberen te geven, vroeg of laat moeten opgeven.

Want van vreedzaam samenleven tussen beide gemeenschappen kan in de praktijk geen sprake zijn. Dat werkt eenvoudigweg niet. De voorstanders zien niet in - missen de noodzakelijke bril - dat de moslimcultuur van een totaal andere dimensie is dan de Europese, die geŽnt is op het christendom zowel als op het humanisme. Een bedenking daarbij: Misschien kun je met een intergalactisch wezen tot een betere verstandhouding komen dan met een representant van de islam.

De moordenaar van vrijgeest Theo van Gogh kan gezien worden als de personificatie van de 'perfect geÔntegreerde' migrant. Welnu, die verschrikkelijke gebeurtenis is de negatie zelf van wat we onder 'integratie' verstaan. Het is tegelijk de tragisch-ironische bevestiging dat integratie niet werkt, niet kan werken.
Het ijveren voor integratie van 'minderheden' is een onderdeel van die luchtspiegeling die in onze politieke besluitvorming overheerst. Als je even bloedloos als politiek correct bent, denk je in dit ijle kader.

Nederland is op brute wijze uit zijn multiculturele droom ontwaakt. Het had niet bruusker, niet angstaanjagender, niet onmenselijker kunnen gebeuren. Het uitschakelen van een spraakmakende exponent van het vrije woord staat symbool voor de nietsontziende wreedheid waartoe een autoritaire godsdienst die niet de minste kritiek verdraagt, in staat is.

Wij moeten ophouden met dromen en onrealistische ideeŽn te koesteren over 'vreedzame coŽxistentie'. Dat zou al een belangrijke stap zijn naar de bevrijding uit ons eendimensionale denken.

Maar, is het tij al niet gekeerd, is het al geen 5 over 12?

Als men mij, een klein broertje onder diegenen die proberen te zien wat er gaande is, niet gelooft, kan men zijn licht gaan opsteken bij schrandere mensen wiens beroep het is om na te denken over de dingen die samenlevingen beroeren: link.

Ik vrees dat Europa, slachtoffer van een even mysterieuze als onheilspellende geestelijke ziekte, het werkelijke gevaar niet kŗn onderkennen en verder zal afzakken, en steeds sneller, naar een bastion waar moslims, na al die vruchteloze veroveringspogingen uit het verleden, de plak zullen zwaaien.

Europa heeft de laatste decennia zijn aartsvijand correct, naÔef menslievend bejegend, en gaat op deze weg verder, ondanks de alarmerende actualiteit. Wij missen in essentiŽle mate het instinct tot zelfbehoud, we laten te gemakkelijk over ons heen walsen... Europa is hopeloos zwak.

Argeloos binnengehaald is hij, de vreemde, ik zal niet zeggen als het paard van Troje, want dat klinkt als een clichť dat kan tellen, maar het komt er wel op neer...
Het ronselen van de 'andere' werd gestimuleerd door eigenbelang. Chefs uit industrie en politiek dachten dť oplossing gevonden te hebben om het probleem van de schaarste aan arbeidskrachten in de jaren 60 en 70 tegemoet te treden. Er werd een beroep gedaan op 'gastarbeiders' van buiten Europa, want daar waren ze overtalrijk voorhanden en gemakkelijk te rekruteren. Eventjes rap de klus komen klaren jongens en snel weer naar huis, was toen de gedachte... maar, het pakte anders uit.

Die 'tijdelijke' werknemers werden vaste bewoners van onze contreien. Zo goed voelden zij zich hier in dit Land van Kokanje. Dit was wel eventjes anders dan het armoedige bestaan dat ze voordien kenden.
Aan de zeden en gewoonten (om deze woorden eens te gebruiken in plaats van het platgetrapte 'normen en waarden') van de bewoners van de landen waar ze terecht waren gekomen, hadden ze lak. Ze mochten zich dan al in een ander continent bevinden, hun manier van denken en voelen bleef onveranderd

. Algauw mochten ook de talrijke kinderen en vrouwen naar hier overgehaald worden, in feite de hele 'extended family', want gezinshereniging was en is een fundamenteel mensenrecht... (beter is te spreken van 'familiehereniging', deze term is preciezer in het dekken van de lading).

Uiteindelijk volstond het dus voor de strijdlustige islam om geduldig zijn tijd af te wachten. De begerenswaardige vrucht, 'Europa', zou vanzelf wel in zijn schoot vallen.

Het is te laat voor omkering. Gaat, als je van niet beter weet en je je dagen in een dorp slijt, eens een kijkje nemen in onze kleine en grote steden, je zal merken dat de point of no return al ver achter jou ligt.
Een cultuurshock, niet meer of minder, staat je daar te wachten!

Is er dan echt geen redding meer voor ons zwaar beproefde avondland? Toch wel, maar de oplossing die zich aandient is er een van zeer doortastende aard: alle islamieten Europa uit.
Alle andere maatregelen fungeren als een pleister op een houten been, ze leiden, in het beste geval, alleen tot een tijdelijke 'oplossing'. Maar ons softe en decadente Europese hart zal nooit tot zulke drastische maatregel durven of kunnen besluiten.

Europa zal, net als na de val van het Romeinse rijk, terugkeren naar duistere middeleeuwen. Want niet de onderstroom van Renaissance en Verlichting zal de richting van de samenleving bepalen, maar een fanatieke en achterlijke vorm van geloof dat opnieuw de vrije geest zal onderdrukken.

De geschiedenis herhaalt zich wel degelijk, wat wisselt zijn de polen: eenmaal het rationele, bedachtzame, dan weer het irrationele, godsdienstige; ze lossen in de wereld elkaar af, zoals dag en nacht, winter en zomer...

Op deze wijze beschouwd, ondergaan wij een natuurlijke dialectische omslag waar geen speld tussen is te krijgen.

Zullen we toch maar concluderen: R.I.P Europa ?