Paginatitel

Pershing, John (1860-1948

Werd geboren op 13 september 1860 in het Amerikaans Midden Oosten (Missouri). Hij studeerde af in 1886 aan de Amerikaanse Militaire Academie. Was actief bij een aantal operaties tegen de Sioux in de Verenigde Staten. Hij promoveerde in 1906 tot Brigadier-Generaal, waarbij officieren hoger in graad werden gepasseerd.

Op 26 augustus 1914 tijdens zijn afwezigheid ging zijn huis op de legerbasis van San Francisco in de vlammen op. Zijn echtgenote en drie dochters kwamen in de vlammen om. Enkel zijn zoontje overleefde de ramp.

In 1916 werd hij commandant van een strafexpeditie tegen de Mexicaanse revolutionair Pancho Villa.

Hij werd als opperbevelhebber van het Amerikaans expeditieleger in juni 1917 naar Frankrijk gestuurd. Bij zijn troepen stond hij bekend als "Black Jack". Hij was een onbuigzaam man.

Hij was de eerste, sinds Georges Washington, die de rang kreeg van General Of The Armies. Zijn laatste militaire aanstelling was die van stafchef van het Amerikaans leger.

Op 15 juli 1948 overleed John Joseph PERSHING in Washington op 87 jarige leeftijd.

Petit, Gabrielle (1893-1916)

Belgisch lid van het verzet.

Bij het uitbreken van de oorlog sloot ze zich aan bij de geheime inlichtingsdienst waar haar voornaamste opdracht erin bestond om Belgische rekruten naar Nederland te smokkelen. Zij verzamelde eveneens inlichtingen over de vijand.

Na haar gevangenneming door de Duitsers weigerde zij, zelfs na aanhoudende folteringen, om informatie over haar opdrachtgevers en medestanders te verschaffen.

Op 1 april 1916 werd zij voor een Duits vuurpeloton geplaatst waarbij zij een blinddoek weigerde en als laatste woorden : 'Vive la Belgique' schreeuwde.

De commandant van het vuurpeloton was danig onder de indruk van haar heldhaftige houding en bewees haar samen met het vuurpeloton de militaire eer.

Pétain, Henri (1856-1951)

Frans maarschalk.

Volgde de officieropleiding te Saint-Cyr. Ging de WOI in als kolonel. Reeds in 1915 werd hij divisiegeneraal en voerde hij het bevel over de het 2 Leger.

In 1916 verwierf hij grote roem bij de slag om Verdun .

In april 1917 werd hij chef van de generale staf en kort daarop werd hij opperbevelhebber aan het Noordelijk en Noordoostelijk front.

Op 12 november 1918 werd hij 'Maréchal de France'.

Tijdens het interbellum vervulde hij verschillende militaire en staatkundige functies.

Na de Franse nederlaag van mei-juni 1940 werd hij te Vichy tot 'Chef d'Etat' uitgeroepen door de Verenigde Nationale Vergadering.

Hiervoor werd hij in 1945 door het 'Haute Cour de Justice' ter dood veroordeeld. Toenmalig president De Gaulle wijzigde het vonnis in levenslange opsluiting in een fort op het eiland Yeu waar hij op 23 juli 1951 op 95-jarige leeftijd overleed.

Plumer, Sir, Herbert, Charles, Onslow (1857-1932)

Brits veldmaarschalk.

In 1876 trad hij als onderluitenant in het Britse leger.

Ondanks zijn kleine gestalte, blozende wangen en witte snor waardoor hij er eerder als een komisch figuur uitzag was hij één van de meest effectieve en succesvolste bevelhebbers tijdens WOI.

Was zeer populair bij zijn manschappen maar maarschalk Haig kon met hem, zacht uitgedrukt, niet overweg. Haig trachtte hem herhaaldelijk uit zijn functie te ontzetten.

In mei 1915 werd hij bevelhebber van het 2 Britse Leger. Gedurende twee jaar verbleef hij aan het Ieperse front waar hij met de slag om Mesen (juni 1917) zijn grootste succes boekte. Deze (mijnen)slag was zeer minutieus gepland en was over de ganse lijn een succes waarbij alle vooropgestelde objectieven werden bereikt. Voor de slag werd door zijn staf volgend bericht uitgegeven:

"Heren, misschien gaan we morgen geen geschiedenis schrijven, maar we zullen met zekerheid het landschap veranderen."

Later werd hij naar het Italiaanse front gezonden om er na de catastrofe van Caporetto terug orde op zaak te stellen.

In 1918 leidde hij met zijn 2 Leger de defensie tegen het grote Duitse lenteoffensief.

In 1919 werd hij bevorderd tot veldmaarschalk en in de adelstand verheven..

Tot april 1919 was hij opperbevelhebber van het bezettingsleger aan de Rijn.

Later werd hij gouverneur en opperbevelhebber op Malta tot mei 1924.

In 1927 onthulde hij, o.a. in aanwezigheid van koning Albert I, de Menenpoort in Ieper.

Hij werd begraven in Westminster Abbey.

Poincaré, Raymond (1860-1934)

Frans staatsman. Negende president van de Derde Republiek.

Na diverse ministerposten werd hij in januari 1912 eerste minister. Op 17 januari 1913 werd hij, als scherp anti-Duits republikein, in het kader van de dreigende internationale toestand, tot president verkozen.

Tijdens WOI trachtte hij het vertrouwen in de overwinning te versterken. In 1917 benoemde hij Clemenceau tot premier.

In 1920 trad hij af en werd voorzitter van de herstelcommissie die moest toezien op de naleving van de Duitse verplichtingen. Eerste minister Aristide Briand, die volgens Poincaré teveel toegevingen deed aan Duitsland, werd door hem afgezet. Hij werd zelf eerste minister maar moest in 1923, naar aanleiding van conflicten met de Amerikaanse en Britse openbare opinie na de bezetting van het Ruhrgebied, aftreden en werd opgevolgd door Briand.

In 1924 leed zijn partij een nederlaag bij de verkiezingen maar van juli 1926 tot juli 1929 was hij terug minister president.

Princip, Gavrillo (1894-1918)

Jong Bosnische terrorist die op 28 juni 1914 de Oostenrijkse troonopvolger Franz Ferdinand en zijn echtgenote Sophie vermoordde toen zij in een optocht door de straten van Sarajevo reden. Het was de geheime Servische terroristische groep 'Zwarte Hand' die hem van wapens voorzag. Onmiddellijk na de aanslag werd hij gearresteerd en later veroordeeld tot twintig jaar opsluiting. Hij overleed in gevangenschap in 1918.

Prittwitz, Max von (1848-1929)

Duits generaal. Volledige naam: Generaal Max Graf von Prittwitz und Gaffon.

Bij het uitbreken van WOI was hij bevelhebber van het Duitse 8 Leger dat de Oost-Pruisen moest verdedigen tegen een Russische inval. Nadat twee van zijn divisies na tijdens de slag om Gumbinnen in augustus 1914 op de vlucht waren geslagen en nadat de opmars van het Russisch 2 Leger onder Samsonov vanuit het Zuiden sneller verliep dan verwacht besloot hij om Oost-Pruisen op te geven en trok zich achter de Weichsel terug. Alhoewel hij al vlug deze blunder inzag en alsnog een tegenbevel gaf was de beslissing reeds gevallen; de Duitse stafchef von Moltke had hem reeds onstslagen en vervangen door von Hindenburg en von Ludendorff. De lange militaire loopbaan van de man die zelfs geen berekende risico's wilde aangaan was voorbij.

Rennenkampf, Pawel (Paul) von (1853-1918)

Russisch generaal.

Leidde de eerste Russische aanval tegen Oost-Pruisen in augustus 1914 bij Gumbinnen maar leed later een zware nederlaag bij Tannenberg nadat hij het contact verloor met de troepen van generaal Samsonov met wie hij niet overeen kwam. Bij de slag om de Mazoerische Meren (september 1914) leed hij zware verliezen.

De slag bij Lodz (november 1914) waarbij het quasi omsingelde XXV Duitse Korps wist te ontsnappen werd zijn laatste militaire actie. Hij werd ontslagen.

Nadat hij weigerde het bevel te nemen over een eenheid van het Rode Leger werd hij door de Bolsjewieken terecht gesteld.

Raspoetin, bijnaam (losbandige) van Grigorji Jefimowitsj Nowij (1863-1916)

Russisch monnik.

Boerenzoon die in 1904 monnik werd. Ondanks zijn liederlijk leven wist hij zich een faam van heiligheid en wonderdadigheid aan te meten die de tsarina er in 1907 toe bracht hem aan het hof te roepen teneinde de troonopvolger Alexei van de bloederziekte te genezen. Niet alleen het hof maar ook tsaar Nicolaus en zijn ministers kwamen onder de verderfelijke invloed van deze analfabeet en psychopaat. Na de eerste oorlogsjaren werd hij de hoge adel ervan beschuldigd met de tsarina (een Duitse prinses) op een afzonderlijke vrede met Duitsland aan te sturen. Hiervoor werd hij door groothertog Dimitri Pavlovitsj en de prinsen Joesopow en Poeriskjekevi vermoord.

Robertson, William (1860-1933)

Brits veldmaarschalk.

Enige man ooit die in het Britse leger opklom van soldaat tot veldmaarschalk. Op 17-jarige leeftijd trad hij in het leger en werd 11 jaar later tot officier bevorderd. Na actieve dienst in het Brits expeditieleger in 1914-1915 werd hij op 55-jarige leeftijd aangesteld als chef van de generale staf. Eén van zijn opdrachten was te fungeren als tussenpersoon tussen het Britse kabinet en het leger.

Hij was ervan overtuigd dat de oorlog enkel op het westelijk front gewonnen of verloren kon worden en overtuigde de regering ervan om haar middelen te concentreren op Frankrijk.

Door contoversies over de inzet van manschappen in 1917 kreeg hij vijanden binnen eigen rangen.

In februari 1917 werd hij van zijn functie ontheven.

Richthofen, Manfred Freiherr von (1892-1917)

Duits piloot.

Zoon uit een adellijke Pruisische familie. In 1911 werd hij officier bij de Ulanen, verkenners te paard. Tijdens de campagnes in België en Frankrijk ondervindt hij de realiteit van de oorlog. Hij ondervindt al vlug dat het tijdperk van de cavalerie voorbij is. von Richthofen raakt gefrustreerd en besluit de overstap naar het vliegwezen te wagen. Eerst wordt hij als luchtwaarnemer ingezet aan het Russisch front en later als gevechtsvlieger aan het Westelijk front boven Frankrijk. Hier bekwam hij het vliegtuig, een Fokker driedekker, dat hij volledig rood liet schilderen en hem beroemd en berucht zou maken als 'De Rode Baron'. Alle vliegtuigen in zijn eskadron hadden trouwens zeer opvallende kleuren waardoor het al vlug de bijnaam van 'Vliegend Circus' kreeg. In de loop van zijn carrière als gevechtspiloot wist hij meer dan 80 tegenstanders uit de lucht te halen. Alhoewel verschillende andere piloten gelijkwaardig waren in luchtgevechten (vb. de Fransen Fonck (75) en Guynemer (54), de Duitser Udet (62), de Brit Mannock (73) e.v.a.) werd een rond von Richthofen een mythe geweven die te danken was aan zijn overwinningen, de opvallende kleur van zijn driedekker en de Pruisische galantheid die hij tegenover zijn vijanden bewees.

Op 21 april 1918 werd hij door Captain Arthur Roy Brown neergehaald. Het nieuws wordt aan zijn eskadron, gelegerd te Cappy aan de Somme bekendgemaakt door een Brits jachtvliegtuig dat volgende geschreven boordschap afwerpt: "To the German Flying Corps. Rittmeister Baron Manfred von Richthofen was killed in aerial combat on April 21st 1918. He was burried with full military honours."