Donkere ooievaarsbek (Geranium phaeum)
De
meesten lopen veelal voorbij aan zijn schoonheid, doch de aandachtige
natuurliefhebber verheugt zich telkens weer als hij dit mooie kleinood
kan aanschouwen.
De Donkere ooievaarsbek behoort tot het geslacht Ooievaarsbek dat nauw verwant is met het geslacht Reigersbek.
Het verspreidingskaartje van de Donkere Ooievaarsbek toont ons dat hij een voorkeur heeft voor de Vlaamse Ardennen; toch komt hij ook elders in Vlaanderen en Wallonië voor, zij het dan heel sporadisch en nooit met dezelfde dichtheden als bij ons. Oorspronkelijk is hij afkomstig uit het Zuideuropees gebergte, maar reeds eeuwen wordt hij gekweekt als sierplant in tuinen in Centraal en Midden Europa. Het is dan ook meer dan waarschijnlijk dat de mens een serieuze hand gehad heeft in de verspreiding van de Donkere ooievaarsbek. Het hoeft je niet te verwonderen dat hij momenteel op talrijke plaatsen verwilderd en ingeburgerd is. De bladeren zijn handvormig en behaard. De bloemkleur is donker-wijnrood, soms violet. Mogelijks werd hij daarom als rouwsymbool gebruikt. De Donkere ooievaarsbek groeit voornamelijk op schaduwrijke plaatsen op vochtige, voedselrijke, lichte grond. Plaatselijk vind je hem ook in oude boomgaarden en in beschaduwde slootkanten. Hij is één van de stinsenplanten: in lang vervlogen tijden ingevoerd via klooster- en kasteelparken wegens de sierwaarde. Op die plekken zijn ze moeilijk in toom te houden, terwijl ze in de vrije natuur - bij ons vooral tussen Maarkebeek en de Zwalm - zich veel minder sterk verspreiden.
De plant bloeit de hele voorzomer en zomer zodat je ruim de tijd krijgt om hem te bewonderen. Natuurverenigingen plannen geregeld wandelingen in de bossen van de Vlaamse Ardennen. We houden je langs deze weg op de hoogte van het volgende evenement.