Inleiding

De mens is al vele eeuwen bezig met zoeken naar methoden om de opbrengst en kwaliteit van land- en tuinbouwgewassen te verbeteren.  Een belangrijke schakel in deze zoektocht naar nieuwe en betere rassen is de vermeerdering.  Om tot een nieuw ras te komen moet het zoveel mogelijk gunstige eigenschappen bezitten.  Als er echter niet vlot te vermeerderen valt, maakt dit de verspreiding van een nieuwe selectie erg moeilijk.

Van Asimina triloba is de domesticatie pas begonnen.  De klassieke vermeerdering blijkt echter niet optimaal te verlopen.  Tot vandaag werd er nog geen goede stektechniek gevonden.  Voor de vermeerdering van een geselecteerde plant is men momenteel aangewezen op het enten van de selectie op een gezaaide onderstam.  Deze manier van vermeerderen ligt mee aan de oorzaak van de trage doorbraak van Asimina triloba als nieuwe Europese fruitsoort.  Ook vanuit het huidige onderzoek naar de medicinale stoffen die de plant bevat en dewelke werkzaam zouden zijn bij kankerbestrijding, is er vraag naar een vlotte vermeerdering.

Nog niet voor elke plantensoort bestaat er een standaardprocedure om planten op te kweken en te vermeerderen onder in vitro omstandigheden.  De Annonaceae vormen zo’n plantenfamilie waarvan de vermeerdering in vitro moeilijk verloopt.  In deze thesis pakken we dit probleem aan met nieuwe krachtige derivaten van het cytokinine benzyladenine.

In hoofdstuk 1 wordt een algemeen overzicht gegeven over de in vitro teelttechniek.  De plantengroeiregulatoren worden behandeld in hoofdstuk 2 en in hoofdstuk 3 wordt de plant, Asimina triloba, uitvoerig besproken.

De algemene materialen en methoden komen in hoofdstuk 4 aan bod.  In hoofdstuk 5 worden alle uitgevoerde experimenten afzonderlijk voorgesteld en besproken.  Hierna volgt in hoofdstuk 6 een algemene bespreking van al de experimenten en passeren een aantal toekomstmogelijkheden de revue.