Om 13.00 u kom ik aan bij Karel en Lieve op De Zonnegloed, een prachtige boerderij gelegen in Oostvleteren.

Voor mij is het de eerste keer dat ik dit ritueel bijwoon. En gelukkig ben ik niet de enige.

Blijkbaar is het de eerste keer dat deze ceremonie hier doorgaat. We gaan samen naar de prachtige lokatie bij de vijver, aan de rand van het natuurgebied 'De Broeken'.

Daar verdeelt Hans onze begeleider, de taken. Gezien het de eerste keer is moet de plaats nog aangelegd worden.

De wilgetenen hut (zon) en het altaar (maan) zijn reeds klaar. Het hout voor het vuur moet nog gezaagd worden (ik wordt bij de zagers ingedeeld, hmmm).

De hut wordt opgesmukt met veelkleurige linten. Een kleur per windrichting. De vuurput wordt gegraven. En het vuurpad afgebakend.

Persoonlijke voorwerpen worden op het altaar aangebracht.

Rond 17.00 is alles klaar en begint het ritueel.

De natuurstenen worden, voorzien van een bijgaande wens, opgestapeld. Het hout wordt er rond gezet.

Voor het vuur wordt aangestoken vraagt Hans de vier winden, de Grote Geest en de Aarde toestemming voor de ceremonie.

Amuletzakjes (gekleurde zakjes met tabak) worden aangemaakt. De dekens worden over de hut gelegd zodat het pikdonker wordt binnen.

Hans legt ons het gebeuren en de werking van het ritueel uit. Dan lopen de deelnemers rond de hut met de richting van de zon mee. We werpen een plukje tabak in het vuur.

We betreden voor de eerste maal de hut. We brengen onze amuletzakjes aan.

Salierook zuivert onze aura. We gaan nog even buiten. Dan wordt het menens.

We beginnen het ritueel en betreden de hut in de richting van de zon. Als iedereen binnen is, worden elf gloeiende stenen binnengebracht door de vuurman.

De dekendeur wordt gesloten. Het is aardedonker. De stenen gloeien. Hans spreekt tot de alomtegenwoordige geest, de deelnemers en de spirits.

De stenen krijgen water te drinken en het wordt steeds heter.

Er worden traditionele liederen gezongen en Hans slaat op de trommel.

Het zweet stroomt uit onze porieën. Het is bloedheet. Alleen de aarde waarop we zitten is nog fris.

Na 15 minuten vraagt Hans aan de vuurman om de deur te openen. De koele lucht is een verlossing. Fris bronwater wordt uitgedeeld.

Nieuwe stenen worden binnengebracht. De tent wordt voor de tweede maal gesloten. De hitte is ondraaglijk. Een ritueel voorwerp wordt in de kring rondgegeven. Wie het voorwerp in handen heeft mag spreken.

Wanneer de deur voor de tweede maal wordt geopend houd ik het voor gezien. Ik ben kapot en verlaat de hut. Ik laat mij in het frisse gras vallen.

Niettegenstaande het zwaarste blijkbaar voorbij was, zie ik het toch niet meer zitten om terug binnen te gaan.

Voor mij was het voldoende voor deze 'eerste keer'.

Rond 22.00 uur eindigt voor de overblijvers het ritueel. Ze verlaten de hut en bedanken de grote geest, "Ho mitakuye oyasin"

Het was krachtig en prachtig.

We ruimen op en delen samen een maaltijd (met veel taart).

Een zweethutritueel is een reinigingsritueel waarbij we door het zweten onze huid en buitenkant schoonmaken en door het zingen en de gebeden ons innerlijk reinigen.

De gloeiende stenen, het vuur en het water dat we over deze stenen gieten helpen ons dit proces van zuiveren en naar binnen te gaan te activeren.

De aarde waar we op zitten en de hut, die dient als baarmoeder van de aarde, versterken dit proces.

Deze zweethutceremonies hebben een link met de Lakota- tradities, maar kwamen in de Europese Keltische rituelen ook voor.

Het is een dag die een diepgaand innerlijk proces op gang brengt.

Terug naar StartPagina