Honingbijen hebben bloemen nodig om er hun voedsel (nectar en stuifmeel) op te verzamelen dat anders toch door de regen zou worden weggespoeld. Ze bewerken de nectar tot honing door hem in te dikken en er waardevolle stoffen aan toe te voegen. Als er weinig bloeit is honing hun reservevoedsel. Een teveel aan honing wordt door de imker afgenomen en vervangen door een suikeroplossing. Planten kunnen niet van hun plaats af om zich voort te planten. Daarom lokken ze met kleurige en geurige bloemen in allerlei vormen op hun beurt de

Honingbijen produceren enzymen waarmee ze de suikers in de nectar kunnen omzetten in suikers die voor ons lichaam makkelijker opneembaar zijn dan gewone kristalsuiker. Voor sporters en herstellenden levert honing snel en direkt energie... Gemiddeld bevat honing 38% vruchtensuiker, 31% druivesuiker, 10% ander suikers en 17% vocht. Hiernaast bevat honing nog 4% begeleidende waardevolle stoffen zoals enzymen, vitaminen, zuren, hormonen, bacterieremmers, waterstofperoxyde, stuifmeelkorrels en mineralen zoals fosfor, mangaan, ijzer en koper.De natuurlijke geur en smaakstoffen afkomstig van de bloemen geven elke honing zijn eigen karakter. Lindehoning bvb. heeft een lichte mintsmaak. Honing werkt bij regelmatig gebruik weerstand verhogend, ontstekingremmend en is goed voor spijsvertering en bloedsomloop. Ruwe honing op een steriel gaas aangebracht op een ontstoken wond trekt door zijn sterke concentratie lymphe en bloed waarin afweerstoffen zitten naar de wond waardoor pus kan worden uitgescheiden. Bovendien werkt honing bacterieremmend door zijn hoge zuurgraad en ontsmettend doordat het waterstofperoxide bevat. Hiernaast bevatten sommige honingsoorten een bacteriedodende stof nl. inhibine. Het verband blijft bij het dagelijks verschonen niet aan de wond kleven daar de honing gewoonlijk door de huid opgenomen wordt.