Petronius was een vertrouweling van Nero. Hij organiseerde zijn decadente feestjes en pleegde uiteindelijk zelfmoord toen een rivaal hem betichtte van vriendschap met een terechtgestelde samenzweerder.
Het boek is een opmerkelijke samenraapsel van verhalen, waarin nu eens niet de goden of prelaten aan het werk zijn, maar de lagere klasse. Nero was ook bijzonder geïnteresseerd in jonge meisjes en schandknapen. Encolpius, één van de hoofdpersonages, heeft zijn zinnen gezet op de jonge Giton. Ascyltos probeert hem met allerlei streken zijn knaap afhandig te maken. Het is dan ook niet verwonderlijk, dat dit verhaal lange tijd met de mantel der goede zeden en kristelijke moraal bedekt is geweest. Het werk kwam indirect in de belangstelling door de verfilming van Sienkiewicz' Quo Vadis (Petronius komt erin voor als Nero's Maître des plaisirs) en Fellini's beroemde film Satyricon.
De originele tekst is niet integraal beschikbaar, waardoor de verschillende verhaallijnen soms niet meer te volgen zijn. Ook is de stijl duidelijk verschillend (met een everdaad aan redevoeringen), zodat het boek niet altijd even gemakkelijk leest. Maar het blijft een uniek werk dat zeker gelezen mag worden. Het eindigd met Eumolpus die zijn testament opmaakt: "Allen, die in mijn testament als legatarissen worden benoemd, zullen slechts op deze voorwaarde mijn giften ontvangen, als zij mijn lijk in stukken zullen snijden en het ten aanschouwen van het publiek zullen opeten. Bij sommige volkeren wordt naar mijn weten nog altijd de regel geëerbiedigd, dat de gestorvenen door hun verwanten moeten worden genuttigd; zo komt het zelfs vaak voor, dat zieken uitgescholden worden, omdat ze de kwaliteit van hun vlees verknoeien."
De nieuwe generatie moet het ontgelden in dit boek: de jeugd die geen doel meer in het leven heeft, geen historisch inzicht en geen idealen, en de nieuwe bedrijfsmethoden die onmenselijk zijn.
Maar de hoofdpersoon is niet perfekt. Hij heeft een relatie met Emmy, maar kan het niet laten anonieme seks te zoeken met onbekende mannen. Langzamerhand vervreemden Emmy en Peter.
Elementaire deeltjes
Eens iets anders. Nu eens geen rooie rakker die z'n mening komt verkondigen. MH doet het wel onopvallender, met een snedige zinnetje links, een terloopse opmerking rechts. Hij heeft het duidelijk gemunt op de nieuwe(re) generatie (dat van de jaren '60 ev.) met z'n flower power, mai '68, abortus en euthanasie, de pil en de Islam (de domste, de meest leugenachtige en de meest obscurantistische godsdienst). Oude vrouwen met loshangend poesje (vanaf 40 jaar volgens de auteur, ik kan er niet over oordelen), Act Up en andere niet-rechtse rakkers moeten het allemaal ontgelden. MH vindt TF1 (de franse commercieële zender, te vergelijken met onze VTM4) een 'waardige zender' en dweept met Julian en Aldous Huxley, voorstanders van eugenetica. Meer politiek incorrect kan haast niet.
De auteur gebruikt het verhaal van de twee hoofdpersonen (allebei hetero —nog een geluk) om z'n eigen gedachtengoed naar voren te brengen. Hij toont de kwalen van deze (en volgende) eeuw: doorgedreven individualisme en overdreven testosteronspiegel. Respectivelijk het nationaal socialisme en lithiumpillen zijn een mogelijke oplossing. Hij stelt de juiste vragen, maar geeft oude antwoorden.
De eerste persoon, een wetenschapper, is nagenoeg aseksueel, z'n half-broer (een leraar met klassen vol meisjes) loopt rond met een pijnlijke pik, op zoek naar jonge meisjes met ferme borsten en stevige billen. Met z'n partner bezoek hij parenclubs en naaktstanden. Het boek gaat eigenlijk maar over één onderwerp: het oud worden, aftakelen (en wegtakelen), psychische pijn, eenzaamheid. Terloops enkele volkomen nutteloze weetjes: dat vliegen een paar vleugels hebben, bevestigd aan de tweede ring van het borststuk en balanceerkolfjes bevestigd aan de derde ring van het borststuk. Ook een manier van bladvulling, natuurlijk. Je leert ook wat er gebeurt met lijken. De schrijver heeft blijkbar teveel naar natuurdocumentaires gekeken in z'n jeugd.
In een epiloog het voorstel van de schrijver voor de mensheid: een nieuwe SOORT (zelfs nazi's hadden daar niet aan gedacht), met een gezuiverde genotype en aseksuele voortplanting, een soort dat de gewone mensen zal gaan vervangen. Je zag het al aankomen met de nadrukkelijke vermelding van Julian Huxley halverwege het boek. Toch een pluspunt: hij schuift Nietzsche opzij ten voordele van Kant. De conclusie van het boek op zich is niet mis, maar de manier om die te bereiken is alles behalve. Met de vertaling naar het Nederlands zijn ook bepaalde woordspelingen en typische uitdrukkingen verloren gegaan (je kan ze achterhalen door vreemde zinnen letterlijk terug te vertalen (haar op je pedalen!)).
Dit boek valt eigenlijk in geen duidelijke categorie, de epiloog is niet lang genoeg om bijgerekend te worden bij de science-fiction, het verhaal strookt niet genoeg met het ideëngoed van het FN om als partijpropaganda verdeeld te worden, het verhaal is niet romantisch genoeg voor een stationsrommannetje (er komen trouwens onvoldoende jonge aantrekkelijke dokters in voor). De stijl balanceert tussen een natuurdocumentaire en een biografie. Voor de nederlandstalige lezers een verklarende woordenlijst van typisch franse zaken (de Monoprix, te vergelijken met onze Aldi, ...), maar er had evengoed een verklarende woordenlijst mogen zijn van technische termen (Hilbertruimten, Riemannintegralen, ...). We mogen de afwezigheid van holofonische uniteitsdetectoren ten zeerste betreuren.
| |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Dan verschijnt Bhasi ten tonele, huisschilder en genezer. Tussen de twee mannen groeit een breekbaar maar allesverterende vriendschap.
Eerst heb je de indruk dat er niets gebeurt in het boek. Alles gaat tergend langzaam of nog trager. Tot je merkt dat de stijl perfekt past bij het verhaal. De beschrijvingen zijn een vorm van aktie geworden, en ze typeren perfekt het leven op het platteland in Indië. Er is wel een probleem dat regelmatig opduikt: is Ramakrishnan nu de oom van Mukudan of één van zijn kinderen? Is hij verliefd op zijn oom of heeft hij een pedofiele relatie met zijn dochter? Het loont de moeite ergens achteraan de namen van de protagonisten op te schrijven, en diens relaties met elkaar.
Maar verder is het een aangenaam boek, een verademing in deze gejaagde wereld, en een kennismaking met Indië.
Het boek geeft de evolutie van hun relatie in korte hoofdstukken weer.
1979
De ik-persoon is een volger, eerst volgde hij zijn vriend in het Iran van de Shah en de Savak. Nu dat hij dood is (en er eveneens een nieuwe regime aan de macht is), loopt hij wat rond een berg in een Mordor-landschap, omdat een Iraniër hem gezegd heeft dat dit goed voor zijn Karma is (minder voor zijn Berluti-schoenen). Hij wordt gevangen genomen door de Chinezen en uiteindelijk naar een strafkamp gestuurd, moet regelmatig aan zelfkritiek doen en gedraagd zich als perfekte gevangene. Wat hebben wij het hier goed in Europa.
Tegenpool
De auteur publiceerde eerder wetenschappelijke bijdragen voor de krant, dit is te merken aan haar nauwkeurige stijl en duidelijke beschrijvingen. Haar broer (homo) zit ergens als kok op een schip in het zuiden (van de wereldbol, niet van Nederland), haar zuster is streng gereformeerd geworden en is getrouwd met een even erge etter. En Oswald (nog een broer) speelt in toneelstukken. Deze reis, waarin nauwelijks iets gebeurt (chokoladekoekjes verdwijnen regelmatig van het dessert vooraleer het opgedient wordt) is een aanleiding om de feiten op een rijtje te zetten, en te bepalen wat zij eigenlijk wilt. De hoofdpersoon leeft in Nederland in een soort commune met andere vrouwen, maar onderweg ziet zij een aantrekkelijke jongen en spoedig belanden zij samen in dezelfde bed.
Prachtig verhaal verteld vanuit het standpunt van een jongen van 11 jaar: "... en de regering bouwde mooie huizen voor de kleurlingen ...". Apartheid is fantastisch, alle andere landen zijn door communisten bestuurd (behalve Israël en Chili), in Afrikaanse landen waar de negers opnieuw aan de macht zijn heerst er chaos en hongersnood, de regering zorgt goed voor de bevolking en vorziet aangepaste accomodaties voor iedereen, de grootste misdadigers worden opgesloten op Robbeneiland en Zuid-Afrika heeft het machtigste leger van heel Afrika en mijn vader is de grootste generaal van Zuid-Afrika en ons huis is de mooiste van gans de straat en we gaan ieder week naar de kerk en ik heb een opstel geschreven dat in het schoolkrantje afgedrukt staat over de geschiedenis van ons land. Pas als z'n schoolvriendje Frikkie (aanvoerder van de rugby-team) door een Chileense generaal voor zijn ogen wordt verkracht is de sfeer een beetje verpest.
In de beste families
Het is zo'n boek waarbij je niet goed weet wat er primeert: de sfeerschepping en beschrijving van de personages of de intrige (de whodunit). We beginnen al met een voorstelling van de protagonisten: zo'n 2 bladzijden lang. Je weet al direkt wat je te wachten staat. Je weet ook direkt dat signora Adelaide Testa Simonis-Laide vermoord zal worden (wat effektief pagina 93 gebeurt). Verder wordt er heftig van de hak op de tak gesprongen, zodat je in minder dan 30 bladzijden kennis hebt gemaakt met het merendeel van de clan Cesare.
Vermoedelijk is de schrijver op zijn minst een beetje homo, want de personages waarmee de schrijver de meeste affiniteit vertoont zijn 2 homootjes. De ene redt de andere zelfs uit een gewisse dood. Het boek bevat ook een begin van een coming-out verhaal.
En verder zijn alle cliché in grote hoeveelheden beschikbaar. Inderdaad komen we pas te weten wie de dader is op de laatste bladzijden. Eén tip had je zelf naar de dader moeten leiden (beter gezegd: ik heb naar één tip opgemerkt). Opmerkelijk zijn de paragraafovergangen en het feit dat twee homootjes de hoofdrol spelen. Als het boek verfilmd zou worden, zullen ze wel omgetoverd worden tot een heteropaar met zeer verschillend sociaal komaf (of, laten we modern zijn, een minder valide), zodat we hier ook te maken hebben met een schijnbaar onmogelijke liefde.
Zonde en begeerte
Penseeldier
een passie
Bijna een boek uit de 'stoere/geile/...-jongens-reeks, met op bijna iedere bladzijde een neukpartij. Maar er is meer: een verhaal dat op bladzijde 11 begint om te eindigen bladzijde 295. Een Nederlander trekt erop uit en bezoekt een Braziliaans stadje, ooit belangrijk vanwege de goudmijnen, nu bijna verlaten. Katholiek geloof (of wat ervan rest) alomtegenwoordig tot de walging nabij is. De schrijver bezoekt kerken en laat zich aftrekken en/of neuken door de plaatselijke misdienaren. Als goede Nederlander maakt hij een knoop in de gebruikte condooms. We krijgen zelfs een les hoe je een comdoom veilig moet afstroppen. Verder veel beschrijvingen van de lokale kerken. Een troost voor diegenen die in België gebleven zijn: het regent er nog meer dan hier, en de busstations zijn er nog minder veilig.
Betalende liefde met hoeren en schilderkunst (je krijgt zelfs een voorstelling hoe zijn tot schilderijen omgevormde teksten in een tentoonstelling moeten geplaatst worden). Of hoe je met een Mystiek Moment van Mannelijkheid een boek vol krijgt.
Alle gedichten tot gisteren
Voor de zuinige Nederlander, een koopje: alle gedichten op een rij. Met weinig extra tekst, geen versieringen, niet teveel witte ruimte (zou Gerrit Komrij daar rekening gehouden hebben bij het bepalen van de lengte van ieder gedicht), geen harde cover, gerecycleerd papier. Wat moet een Nederlander meer hebben? Voor iemand die niet zo door poëzie aangetrokken wordt is het natuurlijk een domper.