eerste woordjes

horen de loze
woordjes van de eerste stem
thuis achter dit raam

een zicht zonder klank
een zon een blik op open
blauw en fluist'rend groen

gebroken glas en
andere wensen, klanken
die ik beter zwijg -

die eerste klank hing
al eens in broze lucht van
vage beloften

E - seriously dippy mood - 4 haikus

koetijd

ik sta verschrikkelijk stil
het onvermijdelijke uitstellen
het onmogelijke uitlokken
o wat is het gras daar groen
zo sprak de koe en vergat te eten
ze ging dood, het is simpel

toch steeds dat laatste woord daar in het ijle bengelen
dan met ril en andere sympatische verschijnselen
wachten op jouw antwoord, naar goedkeuring hengelen
je grenzen schenden, je glimlach uitputten, mezelf
niet uit mijn beeld van jouw leven kunnen spitten
ik ben onkruid
ik heb een wortelstok
ik gedij niet ik kuipen

en toch
verschikkelijk stil, in het bedje ziek
van jou
het zijn gedachten, die gefilterd de tijd doen oplaaien
het is herinnering, mijn handen
die de jouwe vastnemen
en omdraaien

E - whenever life gets you down Mrs. Brown...

Sister M

calling Sister Midnight
I'm an Idiot for you
calling Sister Midnight
I'm a breakage inside
- iggy pop

zie ik helder
ben ik blind
speel ik de vader of
speel jij het kind
naief

lief grappig elegant, hoofd in roze huid in bruin
van welke van die twee bewust
ik de hond
jij de tuin
ik errond
net gedoogd of net niet gekust
goedkeuring, onzekerheid en onrust
afhankelijk
geobsedeerd
geobserveerd
maar wie?

denk ik vreemd
ga ik tegen
speel ik je man en
speel jij mijn zus
wie wint?

wie is gek?
idioot
wie begint?
droom

speel ik tegen mijn verstand?
speel ik tegen jou?
speel ik om te winnen?
spelen we in team?

calling Sister Midnight
what can I do about my dreams?

E - guess this will be a tough one to figure out... still, indeed - what can I do about my dreams?

bij je huid in het licht, tussen je handen als je praat, onder je vingers als je zit, naast je hoofd, tegen je hals, hoe doe je dit waar maak je dat die lach die pols je lippen je tanden en waar je arm voortvloeit uit je schouder uit je lichaam uit je middel je bewegingen glijden als wolken in het water van de trage rivier

je staat daar - ik ben gek ik wil je zien huilen
luisteren tot waar er geen geluid meer is,
zien tot aan de horizon van de tast, en dan

kus ik raak ik je en ben lucht, ben het waterwier;

en toch staat tussen tot morgen en tot straks een standbeeld van besluiteloosheid

E - you know, we all have those days once in a while, as uncle Lou said - heavenly wine and roses seem to whisper to me when you smile, lalalala lala la... You can only see and hear so far; the details are in the touch, always.

in de straat, langs de weg
als je me tegenkwam
op het pad, daar waar het einde van de
schaduw, waar de bomen,
en voor ons weiland
en boven open lucht
en je me daar zag komen
aan de beek en de grasrand
aan de wilg aan de zee aan het strand
in de westwind en de koele zucht
zou je me kennen,
ik in mijn uitgegraven boot
jij met je hoed in je hand
de stralen uit je ogen wrijven
ik met mijn schop aan de kant
jij verblind in het avondrood
en dan met mij naar het duister blijven
luisteren, lachen, stil
zeggen dat ik gek ben

en de grond onder mijn voeten weg
en de meeuwen in slaap
wij de dageraad
de zon voor ons’ verraste blikken
en de ochtend is de ochtend pril

E - vaguely mystic musing of meeting someone on a beach, sleeping there, awaking to a morning glory - see also the notes on "van de ochtend" (q.v.)

you forget to answer

when I remember what to say
you will know me again
and you forget to answer
- nico

In de achtergrond, achter de lijn de weg,
staat de vraag waarop ik het antwoord ken

Onder het water, waar het stofdonker is,
ligt de vraag waarop ik het antwoord ken

Boven de top van de hoogste berg
hangt de vraag waarop het antwoord nul is

In het dal groeien planten
Er staan enkele eenvoudige stenen hutten
Als iemand me vraagt of ik wil drinken knik ik ja,
maar ben het antwoord vergeten

Later op de dag is de opening die ik toen zag terug
gesloten en roepen ze mij in het donker voor het avondeten.

E - still haven't figured this one out; my girlfriend called it post-mortem poetry, which it might well be; something to do with mystery originating in the space between formulating a question and finding the answer; way too philosophical in content, I just concentrated on 4 distinct images obsessing me then (all in good weather) - an empty elevated road seen from aside, some shallow water with sand stirred by feet, and two images of Himalayan mountains & villages - not that I've ever set foot there though

ik leg mijne zot
in de handen van god
die zal ermee spelen tot ik
vervuld ben van extase

E - the idea of letting god masturbate you gently - if it offends you, see it as a symbol of something; nothing to do with sex, but rather with the feeling of being outdoors, nature giving you ecstacy

d' er stod een griet oep de cover
mè een veust in ‘eur kont
en ik zeg zoe bè mezellef
god, dad is ni miër gezond

'k ston ier on de noord
in ne winkel zonder schroëm
mè een boekske in m'n 'aand
van de mannele'ken droëm
de miëst viriele wensen
al da vliës tentoëngespraët
't is ier zjust ne biënhouwer
dië koeien opesnaët

al diën diepe literatuur
dië maë m'n zaad doe kletteren
wie is toch verantwoordelek
veur al die schoëne letteren?
wie zeuregt veur de mannen
in een kroemme maatschappaë
wie schildert al dië nepseks
wie is d'uitgeveraë? – dad is

silwaa, silwaa, silwaaaa
silwa pOrnoboeken

'et go van soft nor hard
van knappe grieten in een trio
tot vette waëven in een zwembad
zwaar on't spelen me nen dildo
ne chinees mè een klain pitje
en ne neger mè een zwart kanon
allemol in de gaten van een griet verkliëd as blanke non
en een mens van rond de fiërtig
krègd een colablikske in eur kut
een keirs in 'euren 'ol gedouwe:
een altaar veur een hoëger nut
wie 'ad da kunne denke: mè
twië veusten in een ouw' flamoes
rekbare begrippen en maëne piet diën ee't de negerblues

silwaa, silwaa, silwaaaa
silwa pOrnoboeken

en de vraag die zich veuremt
na da' kik it ier ston te loere
(zoën boekske dad is toch wel
een stuk vaëliger dan d'oeren)
de vraag die zich stelt en
wor da'k soems toch wel mè zit
wa gebeurt er mè die vrouwen
iëns dan 'un carrièr d'eroep zit?
ze zèn dan uitgerokken,
volgestoken, volgespoten
en wie in 'un oemgeving
wèt er van 'un seksexploten?

mor aëgelek a'k iërlek zèn dan
moet 'ek toch bekenne 'tis
de porno wor da't 'ier oem droït
en bloëte waëve die'k moet emme en
al die diepe vragen
dad is just wa kul in pakskes
al wor da't oem draait is maëne lul en oek 'et zakske, yea!

silwaa, silwaa, silwaaaa
silwa pOrnoboeken

en in dees boekske sto ne vent
een vrouw te paëpe en
ge moet maë excuseren, mor
'k kan da ni goe begraëpe
tot da'k zien nor den titel
a's vaselin oem mee te spelen
'tis er iën van preoperatiev' transsexuelen

she-male, female,
he-male en we-male
allemol te kraëgen oep
'et web via den e-mail
vaëlig achter't scharem
en a visanummer kende van
buiten en van binnen en
gien kat die aa herkende want
trekken oep 'et net betiëkent
zondermiër 'et ende van

silwaa
silwaa
silwaaaa
silwa pOrnoboeken

E & for those not blessed with the knowledge of the Antwerp dialect - the poem is merely an utterly vulgar description of some of the mag's contents and a very superficial and inconsistent meditation on the function of porn and the estimated influence of the web on printed porn sales figures - not unexpectedly, it lies at the origin of this page's major part of hits - Q.E.D.

voor de dag ontdooit en
pril het landschap smaakt
voor het ijs zich verliest in water

leert dit land terug
en ik eindelijk
leven, dansen
het ritme waarop de
zon het zacht in lichterlaaie zet
eerst een zilveren middag, dan de dag
dat de kaarsen ook hier worden gedoofd

"god
zij geloofd"

en zo deemstert het donkere gebinte weg
en verbergt zich voor de ogen, maar
voor de brand
voor de zon ver schijnt

voor de nacht opklaart
en ik ontdek
dat ik blind ben

zend me je bloemen in december

E - one of the most naive things I've ever written - in tone; it's actually about going for quick praise in the form of emotional comfort, refraining from realising the full potential of whatever it was you embarked on, out of fear that you won't be able to stand up to the standard you set yourself - voluntarily not realising the dream you can almost touch out of fear - for life itself. Notice the title stolen from Mazzy Star.

Ik heb een god lief in dit land.
Zoals een struik doornen, heeft god mij.

Niet, lief, lonk ik nu naar jou, maar naar god.
Als een hond in het kreupelhout.

Ik verwacht hem in de beken, in
de kruinen van de dansende menigte
en in de pen en de modernere schrijfwijze.

God en goden en godin.

E - I just noticed there are 2 poems about god on this page - despite this, I couldn't be further from religion. Nevertheless, I sometimes like to sort of take a bath in some kind of pre-medieval semi-pantheistic and obviously overly poshy intellectual and superficial kind of musing-about-god (you know, the stuff that 'revealing' documentaries thrive on). I admit it must be cool to believe. Though I personally think that it's self-degrading to allow yourself to believe something on the basis of faith alone, if not for the sheer fun like one has when imagining that pink-and-blue flying hippos exist. The poem's in fact about feeling like an obedient dog vis-a-vis god or anyone else, and reveling in it.

het begint met de zon, het is een dagvogel
er is het moment nu, en er is licht en lucht
en de wereld is horizontaal en rustig

E - distilled product of a fermentation of zen (of which I know next to nothing); I later added some memories about the start of my zen, i.e. the Connemara coast, West Ireland. I can't seem to find those lines though.
Awaking to a morning glory in the middle of nowhere (ergo, in a tent), which is also the topic of the [in de straat, langs de weg] poem on this page (and of several others), is my #1 moment of intense well-being. The first time I really experienced it was when I stepped out of the tent put out somewhere in the wild near the end of Killary Harbour, Co Galway, Ireland. It was the morning of Friday 25 July '97. The clouds were parting, the sun hit my sleepy eyes across the watermirror, and I knew it was this feeling I would be longing for the rest of my life. Incidentally, The [in de straat, langs de weg] poem on the page (and the lines I can't find anymore) was partly inspired by images of the day after that, when we were enjoying the beach at Lettergesh, and a bikeride the day after around Renvyle. Some very intense mornings spring to mind, like the clear frosty morning at Torridon, NW Highlands, in September '02, or the sunrise at Oturere hut, Tongariro NP, NZ, April '04, etc. etc... It's a moment you feel very aware of being where you are, without being very self-aware. It's never bombastic - nothing like a Strauss sunrise - but a subdued slide of rays and a slowly augmenting amount of light particles diluting the solid air, stirring it into action, unlocking the land - and my brain. A song capturing all this very well is Nick Drake's "From the Morning." I haven't as yet been able to fully capture the promising power of the actual sunrise in verse though - something for the years to come.
A postcard version of the poem can be found here (the Killary Harbour pic isn't mine)

op valentijnsdag stierf mijn vader
bijna, bijkans dood en seffens gedaan,
zo geniepig snel dat zelfs mij er
rekenschap van geven
dat mijn vader bijna stierf
toen teveel gevraagd was

binair, omhelst zijn dood mij vluchtig,
zegt dat ze de enige is over wie
ik te weinig heb gelezen
en dan is ze weg en heb ik geen
boek meer vastgenomen

each day is valentine’s day

wijt dood en ei zo na zonder het te beseffen
van de morfine, de pillen de chemo de spuiten
zo weg als een kanon, ne gelukkige zot
ne nar aan zijn eigen sterfbed
(altijd geweest trouwens)
jaagt em ons de stuipen op het lijf
met zijn gesterf ei zo na
maar enfin, we konnen er uiteindelijk nog om
lachen – hij eerst

ja, hij eerst, of toen nog net bijna
onverwerkt, onvoorzien,
zo was hij in mij sindsdien elke dag
bijna aan’t gaan

each day is valentine’s day

spijt is wat de koe schijt, maar
toch had deze valentijn een kaartje verdiend
een kaart op de valreep, zou later blijken
maar toen, een paar kleine woorden, vier of vijf
als een knipoog en een zucht van verlichting
om het leven van een vriend

uit wraak denk ik wel eens
ik steek een kapelleke in brand
dan richt ik het oog omhoog en denk:
tand om tand

ik neem afstand van wat ik kan
neem me op
ik wil boven
wil het kunnen
hogerop, de top
en erover, kantelen en
naar boven vallen
uit het zicht, over de rand
naar de bovenkant
daar het verhaal vertellen

hoe je bent versast naar ginder
verbrand vanbinnen
verstrooid door de wind
en het binnenstruikelen
van herfst en winter
door gebarsten glas
het verregenen van as
het vergrijzen van gras
het oplossen van ogen
in gas, het schroeien van
het blauw
en voor mij

nog wat mist
associaties en lauw
afgekoeld en murw
en nauwelijks geloven

en nog mijn handen
om je van daarboven
naar beneden te halen

naast een frisse ruiker herfstbloesem
staat op een piedestal een koperen pot

gereduceerd tot de grootte
van een zak muesli

- ja, profane vergelijkingen
maar kan ik zeggen:
"je bent verworden tot adem
"je bent verspreid één met kosmos
"een witte wolk bakent het mogelijke af
"als duizend kleine vlinders drinken je resten de dauw
kan ik zeggen dat het witte rook lijkt, en we
dus eindelijk een nieuwe paus hebben
kan ik zeggen dat
"je geest de wolken deed opengaan
en zo de zon onverwacht de zerken trof
kan ik dat zeggen
als een man in pak het
schuifje opentrekt en jij
langzaamaan heen en weer
deel wordt van het schoonselhof

1 september 1999

Lie still, sleep becalmed, sufferer with the wound in the throat
- Dylan Thomas

vorige week was mijn vader een jaar dood – ik
schreef niks, ik dacht niks, ik heb geprobeerd
geluiden te horen in de lucht

's avonds zijn we naar het restaurant gegaan
om pizza & wijn; daarna wandelden we nog wat
en kochten een banaal werk over kelten, een
libanees receptenboek, en een plan van parijs

in bed, trok ik de lakens hoog, tegen de muggen;
nog even, dacht ik, en hoorde de wind zingen en prevelen
mijn vader verscheen, precies zoals ik me hem herinnerde

tussen konijnenkeutels
tussen volle vuilnisbakken dus
tussen wesp en uitwerpselen
der lagomorfen
ligt wild

hier volstaan goede ogen
noch het kunnen aanleggen
om te kunnen schieten
hier vangt men trouwens eerst de prooi

vonk tussen twee waterplassen
een voor eenden, een voor duiken
ook voor zwemmen en voor roeien
(watersport boeit jager noch het wild)

smeult tussen twee waterplassen
voor de treinen lang geleden
toen die nog op water reden
(historiek boeit jager noch het wild
dichter komen vingeren in een eindeloze reeks
"my god he's like an octopus
hands all over the place")

het brandt tussen twee waterplassen
hier gebeuren ongelukken
denkt moeder en zij scharrelt naar haar kinderen
(jager denkt ik vang vandaag
ik eet vanavond oesters
als die beesten maar niet droog staan
of hun maandelijkse siësta houden)

het laait nu honderduit tussen twee waterplassen
't is bijna avond 't wild gaat bijna eten
naar huis bij moeder, zonder vos
(moer let op uw ganzen)
hij mikt
het wild ziet het, krijgt hem zowaar in de smiezen
zet het op een lopen naar de vijver, raakt verstrikt
in haar eigen haar, verliest haar evenwicht, jager schiet
vooruit in een reddende poging, maar nee
het wild ligt al met gebrul & gejank & gebleir & gezever & geviswijf
tussen wier en ruwe steen
tussen bloed
tussen gescheurde
teennagel en kruisbanden
weldra in
Stuivenberg
gasthuis

jacht gedaan
plicht gedaan
hulp gezocht
haar moeder de droeve mare ...
Stuivenberg

daar
begint het wild
als jager bezoek brengt
zowaar te blozen

hier
eindigt de zomer
zoals bij konijnen
met mixomatose

E - about groping for women just out of boredom - in short, puberty

op de huppelende tonen
op de beuk erin / de paring
op de primitieve noten van
eine kleine beatmusik

"vlei ik als een nieuw' religie
zompig van de uren drank
zonder veel te horen morren
't meisje op de houten bank"

op de oude koornmarkt
licht bij Jean-Jacques
een aureooltje in de nacht
in de schemer van het hol
de aureole rubberjaren
eisen alle dagen een
inspectie van het scrotum

teruggetrokken in deemoed
in te kleine toiletten
tracht ik de mythe te
ontkrachten, de
pot te ontsluiten
de trui te ontwijken
en te wennen aan de kou

de monotone beatgoeroe
kent namen toe aan klanken
al is de jungle zweterig, de
techno is het doel
enkel nog het drummen
techno is het doel
de zinnen op de dool
techno is het doel
enkel repetitie
al wat rest der zware dreunen
is verdampt in hoge tonen
hangt verkrampt tussen de muren
van een veel te klein toilet
claustrofobisch denken
drijft de spanning naar haar hoogte
ik ben BANG

teruggetrokken in deemoed
kleeft zij de legende aan
de beat verslapt / de aureool blijkt
zinloos, ligt als een in onbruik geraakt
geloof, verschoten
van kleur in het voorportaal

ik zet haar op tram acht
zij kijkt mij na tot
meerdere glorie gods
maar even koud
blijven de straten

het geloof in mezelf
is onverdraagzaam
in zijn enkelvoud

E - about trying to fuck a girl in a very dirty very cramped toilet and still feeling elitist (& frightened)

lesbische zussen, o god ik zoek lesbische
zussen, tonnen, kilo's, kamers en waterteilen vol
geef mij lesbische zussen, ik geef mijn
lever, andere vitale organen, mijn ideeën

voor lesbische zussen
aan de lopende meter
van de daken af
op marktpleinen
in de gazet
geblazen in de wind
ik eis! hier en nu! lesbische zussen

/reads/
"lesbische tweeling gevraagd
door aardige jongen voor foto's"

nat, douche, komaan, opdiepen die cliché's
het is gewoonweg, geef het toe! om het
zaad bij in het rond te kletteren
om bij in het klooster te gaan
de heer te loven, ja zelfs god zélf te bedanken,

toe te hijgen in het voorportaal
hoe ongelofelijk de
ontzagwekkende schoonheid
de ten top gedreven eenvoud
de waarachtig
cirkelvormige halo
het uitblijven van angst
plakkende handen
het schot uit de wonde
de hand aan het spit
het kalf, de oesters geofferd voor de heer

enkel één ochtend
tastbaar transparant
de brandende, priemende
schoonheid van een
lesbische tweeling

amen

E - silent obsessions are dangerous, so why not shouting it out loud in front of everyone?

vreemd
gefilterd bijt licht door blauwe gordijnen
traag, dansend, hangend in water tussen een
en een volgende golfslag
hangt de al enkele uren geopende ochtend
tussen de twee laatste aktes van mijn droom
een boei in de baai van de hand die de voorbije dag
naar me uitstrekt
in die hand krijgt beurs fruit alsnog glans
vreemd

ik heb de keuze
klamp ik me vast aan het BAKEN of
laat ik me door de golven die bevlogen elkaar opvolgen
op de oever werpen of
waai ik met de wind mee naar onbekende rivieren
over zee over mij over straks
naar de monding aan een ver overwoekerd tuczalxucatl

sail away sail away king harry
france can burn

vreemd bijt licht zich in zout water
verlost me van inwaartse stroming en
voert me onachtzaam
naar de kust van een volgende nacht
(sail away)

als de lucht boven cuba zich dan eindelijk samenpakt in wolken
kent mijn droom zichzelf niet meer en kiest een open einde

sail away sail away king harry
france can burn

E - I did spend a lot of my mornings in bed during my studies - the sun hitting the blue curtains gave my dreams an aquatic quality (I'll buy anyone a pint who can guess where this king harry comes from)

vreemd
zo vind ik leven
vreemd

op z'n minst zeer verwonderlijk
dus kijk ik elke ochtend weer tegen de
overkant van de stad aan

met verwondering
ontdek ik dat de zee al tot mijn knieën reikt
dus onze tussenijstijd kent weer ongeziene voortschreiding
gezien ik op de vierde verdieping leef

vreemd hoe de stad er mooier uitziet zonder die
benepenheid die onvoldane onrust dat geweeklaag
van een neger meer of minder in een beschimmelde kelder
die zijn vochtigheidsgraad blijkbaar vannacht
onrustbarend zag stijgen

maar ik leef op de vierde
en beleef mijn eerste extatische ochtend sinds jaren
jammer voor onhandigen met pleinvrees:

de stad is een rustig in het zonlicht glazende vlakte

maar ik heb leren zwemmen
dus is er geen reden meer om geen
andere gebieden te verkennen en de broek en trui te laten
zich in dit heldere bad te storten
waaronder dat vreemde leven uitgedoofd wacht
op het wederom bevriezen van de poolkappen
en de terugkeer van de noodzaak aan fantasie bij
zwemgrage dichters

maar dat zal mij worst wezen

vreemd
vind ik leven
op zijn minst
vreemd

E - more aquatic obsession, about feeling happy living on the 4th floor because the sea level has suddenly risen with 10 metres, making the city a lovely pool basking in sunlight; I basically took the opening word & the watery idea of the King Harry poem and tried to take it into another direction - instead of a sea and a distant shore, a lake and staying here - making King Harry the dreamy exploration (both in style & content) and this its down-to-earth (style) & fantasy (content) zen-style equivalent... or something of the kind. basically the two are just me trying to wake up and then getting up & looking sleeply out of the window.

ratesq en hoe worden wij of de rokende wereld ons iets verbied besta jij da n nog
ergergergernis bergers ne nis en got doge geert grote
wankel jij alleen mijn kind naar wanden op je afnafnaf naar de rederederedelijke noren
nerds zonderioren ioden joden jod gejodelt

biresque (F) bn "de champagne veroorzaakte een biresque sfeer
banorig, -e bn "banorig reed hij tegen de wind in naar zijn vervelende vrouw
bralyont, -e bn "de bralyonte gebouwen overweldigden haar bij aankomst
parkant, -e bn "zeer parkant, deze kleine stylo
pizeel, -elen, m. zn "na het pizeel, kwam de maaltijd
klotionanza, o. zn Zuidned. "wat een klotionanza!
selakijntje, -s, o. zn "dit selakijntje is reeds half opgebrand
provisaar, I zn, -aren, m. "dan ziet u hier, naast het bed, de provisaar;
II bn "provisaar handelen was geboden in tijden van nood

ik bekijk gedichten per vers

per verse vis betaal je altijd te veel
per vers gekookte vis betaal je 120 frang

E - a combination of random keyboard tapping and random brain firing... fun to read out loud

published stuff

	Geometrische regen (de stemmen) [Geometric rain (the voices)] publ: Contact J (Antwerp), 4/94 (Edith-series) cont: 34 poems - written 92-93 "From wrong to wrong the exasperated spirit Proceeds, unless restored by that refining fire Where you must move in measure, like a dancer." - T.S. Eliot
	Opiaten [Opiates] publ: R (Brussels), 12/95 cont: 35 poems - written 93-94 / includes musical score by Brett Wilms "Muziek bij Watergedichten I-V" "The evaporation of a joyous day is like an opiate, which brings troubled rest or none." - Byron, Don Juan 15:IX-X
	Kleine meisjes slaan [Hitting little girls] poems by Bart Bosmans, Jan De Neys, Herbert De Paepe, Luc Jansen, Gert Paenen, Detlef Steiner & Bert Timmermans publ: R (Brussels), 11/96 cont: my part "Reformatie in 4 bedrijven" [Reformation in 4 acts], 12 poems - written 94-95

unpublished stuff

Gedichten van mij / Dag [Poems of mine / Day] cont: 30 or so poems; the early stuff, god forbid it! - written 90-92
De grappige stad [The funny city] cont: 33 poems; more early stuff - written summer 92 (I recycled the titel 5 yrs later)
Kluizenaarsberg [Hermitmountain] cont: one long poem in 24 13-verse stanzas / 5 parts - written 93-96
Half Past France cont: 20 poems (part of what was to become a triptych) - written 95-97
	De grappige stad [The funny city] cont: 27 poems - written 96-98, a lot of on stage performance poetry (the cover's just one of a couple of prototypes I put together myself) "We shall not cease from exploration And the end of all our exploring Will be to arrive where we started And know the place for the first time." - T.S. Eliot
since 1998 various stuff, without common theme, except for the set of poems concerning my father's death (10 poems, written 98-99), half of which are on this page; the other poems also date from 97 or later, including some from De grappige stad (the last version)

[the first one's the only 'real' haiku I ever wrote, conforming more or less to the 'norms' (from 2004/'06);
the set of three are adaptations of some conforming-to-syllables haikus written for a friend (2003/'06)]

Words the late spring storm
Then the smell of your wet hair
Like rain on the dunes

hiding your mind's eye
is but a skin translucent
it cannot conceal

a torrent, wanting
the water to cascade down
the high precipice

to fathom your blue
is deeper than the sea of
imagination