VIVE L'EVOLUTION

-door Janneke van Mierlo, Dip CHTA-


 

De weg naar zelfkennis is een moeizaam en doornig pad.

De grootste valkuil is ongetwijfeld het onbewuste ingesleten emotionele patroon, dat als een taai spinneweb alle verleden condities in stand probeert te houden.

Nog lang droom ik van mijn huis in Frankrijk.

Het verschijnt in steeds wisselende gedaante, opduikend uit de diepe wateren van het onderbewustzijn. Nooit lijkt het op het huis "Campmarty", waarin ik jaren geleden echt gewoon heb. "Campmartyr" zoals ik het in gedachten altijd noem, ligt in Katharengebied en is tot symbool geworden van een louteringsproces waarin de sintels van het verleden langzaam maar zeker uitdoven in dode as.

In de tijd dat ik naar Frankrijk verhuis, loopt de progressieve Maan in huis 9 toe op de radix Maan/Uranus conjunctie in Kreeft.

Daarmee begint een ingrijpend deconditioneringsproces dat jaren zal gaan duren. Daarvan ben ik me dan echter nog totaal onbewust. Het vertrek is geheel in de stijl van Uranus nogal plotseling gegaan, geen bewuste keuze maar een impulsief reageren op de lokroep van avontuur en vrijheid. De Maan/Uranus conjunctie staat ook vierkant Jupiter radix in Ram.

Dat het avontuur zich voornamelijk op een innerlijk niveau, in de vorm van een bewustwordingsproces zal manifesteren, kan ik niet bevroeden. Ik weet dan ook nog niet dat ook Saturnus radix en Pluto radix een dynamisch aspect met de Maan maken.

In die tijd speelt mijn spiritueel leven zich nog hoofdzakelijk op fysiek niveau af, in de vorm van wijn drinken bij het vuur tijdens lange koude bergavonden. Maar er begint al iets te dagen, tijdens het hout sprokkelen komt er plotseling een zin op die me raakt:

Als in het avondland de zon gaat zakken,
verzamel ik de takken,
voor het vuur
van het laatste uur.

Ik voel dat dit belangrijk is, een aankondiging van een ingrijpende verandering. Terwijl de progressieve Zon conjunct Saturnus-radix gaat staan, nadert Saturnus-transit de geboortepositie in het 12e huis tijdens mijn drie-jarig verblijf in de "Haut-Languedoc" de return vol.

Glashelder staat me nog uit deze periode het afscheid van mijn ouders voor ogen; als hun trein naar Nederland het station uitrijdt voel ik hoe er definitief iets veranderd is, mijn jeugd is voorgoed voorbij. Een oeroud, tot nog toe ongekend gevoel van eenzaamheid neemt bezit van me en laat me voorlopig niet meer los.

De nachten worden langer en kouder, de winter komt eraan. Er beginnen zich vreemde verschijnselen voor te doen, zieleroerselen maken zich kenbaar. Grenzen vallen weg, onzichtbare energieen worden zichtbaar, mijn huis raakt langzamerhand vol met ongenode gasten die de rust verstoren.

Pluto-transit staan dan conjunct Neptunus-radix in het 12e huis conjunct de Ascendant, terwijl de progressieve Maan vanuit de Uranus-conjunctie er een vierkant op werpt.

Totdat de tijd vol is en ik ingrijp, wetend dat dit "het vuur van het laatste uur" is. Het uur van de waarheid zoals blijkt uit een terugblik:

In de dagelijkse roes is het eenvoudig zich vol te wanen
maar hoe jammerlijk leeg en hol is het van binnen
als in een ogenblik van bezinnen de schijn verbleekt
en de verborgen, schrale onvervuldheid doorbreekt
als in het grauw van de dageraad, de diepste, wezenlijkste stem spreekt
het hart verkild tot op het bot in een flits de eigen waan doorziet,
dan helpt zelfs de dichtste nevel niet
en sta je oog in oog, vol afschuw onbarmhartig uitgekleed
in het schrille ochtendlicht, met je ware aangezicht.

Pluto transit gaat over de Ascendant en niets is meer zoals het was, ik ben definitief een grens gepasseerd. De teerling is geworpen, er is geen weg terug. Hierdoor verandert mijn Neptuniaans bohemien-bestaan in dat van een zoeker/reiziger. Neptunus 12e huis/Ascendant vierkant Uranus/9e huis, oppositie Jupiter 6e huis.

Aanvankelijk is dat reizen letterlijk; een tocht door Zuid-Europa van een half jaar, terwijl Jupiter door het eerste huis transiteert en terugkeer naar Nederland als de progressieve Maan door het 10e huis loopt.

Daarna begint een periode van innerlijk reizen en leren als Jupiter in Boogschutter in het derde huis gaat lopen en de progressieve Maan driehoek Jupiter-radix komt te staan.

Verdieping vindt plaats als Pluto in Schorpioen gaat lopen en conjunct mijn vaders' Ascendant en Maan komt te staan en hij onverwacht sterft. De progressieve maan gaat over mijn radix-Zon halfvierkant Neptunus.

Er volgen jaren van esoterische scholing, waar een einde aankomt tijdens de Saturnus-Uranus conjunctie in Boogschutter.

Als vervolgens mijn progressieve Maan in het derde huis gaat lopen en Jupiter-transit in het 9e huis in Tweelingen, ontdek ik het astrologische pad. Al gauw ben ik totaal in de ban van deze fascinerende symbolentaal; er gaan werelden voor me open. Alles komt in een stroomversnelling, mijn adrenalinepeil stijgt; er raast opwinding door mijn bloed. Het voelt als het terugvinden van een oude liefde.

De progressieve Zon komt vierkant Uranus radix te staan, Uranus opposiet Uranus en Pluto vierkant Pluto. Een turbulente tijd waarin veel verandert in mezelf en in mijn relaties met anderen. Een tijd van beproeving ook: Saturnus-transit en de Noordelijke Maansknoop komen op het IC aan, niet veel later gevolgd door Uranus-transit.

k denk terug aan mijn Franse leven. Weer wordt er een grens overschreden en een offer gevraagd. Intussen blijf ik zoekende, binnen de astrologie verander ik nogal eens van richting. Ook in mijn dromen ben ik altijd onderweg en soms kom ik dan ook weer in mijn Franse huis terug. Altijd volkomen onverwacht word ik dan met dingen die zijn blijven liggen geconfronteerd. Totdat er een droom komt waarin ik mijn laatste schuld aflos. Jarenlang droom ik dan niet meer over het huis, tot deze laatste droom:

Ook nu weer is het een complete verrassing, maar deze keer een aangename: van een onbekende familietak erf ik een prachtig landhuis, waarvan het hoofdvertrek een grote bibliotheek is. Alles is volledig intact en goed onderhouden. Er hangt een prettige warme sfeer en het voelt alsof ik thuiskom bij een goede oude vriend.

De progressieve Zon en pr. mercurius zijn na een jarenlange ballingschap in het 12e huis op de Ascendant aangekomen en staan nu samen met Neptunus-progressief op de drempel van een nieuwe tijd.

De progressieve Maan staat exact opposiet Saturnus-radix en de transit Noordnode conjunct Mercurius/Zuidknoop radix.

In dezelfde periode schrijf ik een reis-impressie (fragment).

Komt het door het late middaguur, de tijd van het jaar? Ik weet het niet, maar geniet met volle teugen van dit fragmentje eeuwigheid. Het is alsof er in de gesloten lijn van de tijd, uit een spelonk een magisch moment ontsnapt. Een goddelijk moment dat alle versluiering eventjes doorbreekt als een laserstraal uit een andere dimensie.

Inmiddels bevangen door de bijna mystiek aandoende atmosfeer van deze toch zo aards uitziende plaats, loop ik verder als op heilige grond, door nauwe stegen die stijgen en dalen, richting kerk.

Hier is alles tot zijn essentie teruggebracht, geen overbodige opsmuk, alles is funktioneel en daardoor van een pure schoonheid.

Het gebouw is haveloos en heeft een bloedrode madonna als enige uiterlijke versiering. Pur sang, niks hemelsblauw, deze maagd is een aardevrouw.

Ook hier geen verhulling, geen gekunstelde verfijning. De kerk is oud, bouwvallig en nauwelijks verlicht. Hier heeft de tand des tijds behoorlijk hard geknaagd; de primitieve muurschilderingen zijn zwaar door schimmel en vocht aangetast.

Een deel van het dak is provisorisch gestut en grote stukken pleisterwerk zijn al naar beneden gekomen.

Alles ademt verval en ternauwernood overleven en is aandoenlijk in zijn onmachtige verwaarlozing.

Ik voel een vreemd mededogen met de mensen die hier nog iets in stand proberen te houden.

Het schaarse licht moet de aftakeling verbergen die in het volle licht genadeloos zichtbaar zal zijn.

Onder de stutten door loop ik als in trance de trappen naar het koor op en bekijk boven de armzalige collectie dankbetuigingen van lang vergeten zielen: "Dank voor verhoring, voor steun in tijden van nood." Vervuilde witsatijnen bloemenkransen achter glas. Eind vorige eeuw lees ik: 1876-1881-1890.

Plotseling gaat het licht vol aan en onmiddellijk weer uit en hoor ik een deur dichtslaan en een steutel draaien in het slot. In een fractie van een seconde sta ik beneden op de deur te bonzen. Daarop gaat de deur open en een benauwd kijkend frele oud vrouwtje put zich uit in excuses. Ik stel haar gerust, niks aan de hand.

"Hebben we niet een prachtige kerk?" vraagt ze met stralende ogen. "Helaas is er geen geld voor restauratie, er wonen nog maar een paar oude mensen in het dorp. De jeugd trekt weg, maar ja, wat doe je er aan," zegt ze nog steeds met die glimlach:: "c'est l'evolution".

Janneke van Mierlo, Swolgen, april 2000.


Dit artikel werd gepubliceerd in het september number (jaargang 4) van de Astrokrant.

Janneke geeft in haar inmiddels niet langer Franse, maar Noord-Limburgse woning in landelijk Swolgen astrologieconsulten, en kan voor afspraken gebeld worden - telefoonnummer: 0478-692447