Kracht en Geduld vzw.

Uit de resten van turnkring "Jong en Vlug" (1894 - 1896) ontstond op 28 september 1897 de "Gezondheidminnersclub Kracht en Geduld". Eén van de stichters was Leo De Wolf. Hij werd de eerste voorzitter. De kersverse vereniging vond onderdak in het "Schuttershof" aan het Brugsken. Reeds in 1898 sloot zij aan bij de "Nationalen Bond der Katholieke Turn- en Wapenmaatschappijen van België" en eind 1899 werd zij herdoopt tot "Katholieke Turnkring Kracht en Geduld". Na omstreeks 1900 verhuisd te zijn naar het "Huis van Commercie" en in 1904 naar "Het Kruis" - beide aan de Grote Markt - kwam de jonge vereniging in 1910 zonder lokaal te staan. Even kreeg men een onderkomen in de Kasteelstraat. Onderpastoor Verstraeten van de Sint-Nicolaasparochie kwam Kracht en Geduld ter hulp. Hij kreeg het voor mekaar dat de deken instemde met de bouw van een nieuwe turnzaal bovenop de klaslokalen van het patronaat Klein-Hulst. In november 1911 verhuisde Kracht en Geduld naar haar haar "turnpaleis" in Klein Hulst, dat haar vaste stek zou worden.

De vereniging had op dat ogenblik een leerlingen-, een turners- en een veteranenafdeling. Zij nam actief deel aan turnkampen en organiseerde zelf ook demonstraties en wedstrijden. De eerste winter- of Scalafeesten trokken volle zalen. De werking ging zijn gewone gang tot de grote oorlog van '14 - '18 elke normale activiteit onmogelij kmaakte. Voorzitter De Wolf had ondertussen zijn ontslag gegeven. Turnleider Jozef Van den Hende leidde de jonge club door deze moeilijke jaren.

De 21 jaren tussen de twee wereldoorlogen waren voor Kracht en Geduld onwaarschijnlijk succesvol.

1919 - 1920: een overgangsbestuur en Olympische Spelen
Kracht en Geduld had als enige katholieke turnkring in het Waasland de oorlog overleefd. Turner Hector Pincé nam de voorzittersrol over, even later opgevolgd door Gerard De Cleene. Domien Jacob en Nicolaes Moerloos, respectievelijk 23 en 20 jaar oud, werden geselecteerd voor de Olympische Spelen van Antwerpen in augustus 1920. Met de zilveren medaille om de hals werden ze door een enthousiaste menigte onthaald aan het station in Sint-Niklaas.

1921 - 1929: Belgiës beste turners en flinke jonge juffers
Op 6 juni 1921 ging Kracht en Geduld officieel over tot de stichting van een juffersafdeling. Deze bestond uit een groep leerlingen en een groep volwassenen. Jozef Van de Hende was de eerste leider. Eind 1921 telde de turnkring 376 leden, waarvan 136 vrouwelijke. 1922 werd voor Kracht en Geduld een echt topjaar. Zij organiseerde in juni het 22ste bondsfeest, dat drie dagen duurde en waaraan 74 verenigingen deelnamen. Een week later stond in Sint-Niklaas de eerste nationale "turndag der juffersafdelingen" op het programma. Hier kwamen 13 kringen op af. Daarnaast was er voor 40 KG-ers een onvergetelijke reis naar Brno in Tsjechoslovakije. In het ploegenklassement van dit reusachtige katholieke turnfeest behaalden de turners van 't Klein-Hulst de eerste plaats! Ook individueel waren er puike resultaten. Op 20 oktober 1922 werd aan het 25-jarige Kracht en Geduld de titel "koninklijk" verleend. Verder in de jaren '20 zou de mannenploeg zich ontwikkelen tot één der sterkste en meest gevraagde van het land. Nicolaes Moerloos (5x) en Victor Stout (1x) zorgden tussen 1923 en 1930 samen voor zes individuele nationale kampioenstitels.

Ook de juffers ging het voor de wind. Met de aanstelling in 1923 als leidster van de toen 18-jarige Blondine Temmerman, was een belangrijk hoofdstuk begonnen. In 1925 werd gestart met een afdeling meisjes vanaf 6 jaar. Een jaar later werden de juffers bondskampioen met hun vrije groepsoefening met tuigen.

1929 - 1939: Elitejuffers, balletten en sterke toestelturners
In de zomer van 1929 werd bedrijfsleider Emiel Bruwiere de nieuwe voorzitter. In het komende decennium bleek de mannenploeg stilaan over haar hoogtepunt. Albert Morjaen zorgde nog voor drie nationale titels: in 1931, 1937 en 1939. De juffersafdeling maakte nu een steile opgang mee en groeide jaar na jaar. In 1933 sloot ze aan bij de afzonderlijk gestructureerde "Bond der Katholieke Juffersturnkringen van België". Vanaf 1934 pakte de dynamische afdeling uit met haar befaamde balletten, fijn gekostumeerde dansvoorstellingen.

Kracht en Geduld presteerde het om in deze periode vier (!) bondsfeesten te organiseren: in 1931, 1934, 1937 en 1939. Eind 1938 nam de 30-jarige Florimond Dua de taak van hoofdleider van de turners over. Op 4 februari 1939, na een eerder kortstondige ziekte, stierf de geliefde voorzitter, Emiel Bruwiere op 62-jarige leeftijd. Hij was tevens voorzitter van Vlaanderen Turngouw en ondervoorzitter van de Katholieke Turnbond. Een bloeiende kring bleef verweesd achter en ging op zoek naar een nieuwe voorman.

Bij de oprichting in 1921 was de juffersafdeling een onderdeel van de mannen- en jongenskring. Onder druk van de geestelijke overheid kregen de juffers meer zelfstandigheid toegewezen. Dit werd bekrachtigd in de nieuwe clubstatuten van 1939. Aan het hoofd van Kracht en Geduld stonden nu de proost en de nieuwe "algemene" voorzitter, apotheker Augustin Hebbinckuys. Wanneer op 10 mei 1940 het Duitse leger België binnenviel, werden alle turnlessen opgeschort. Reeds na een maand echter riep men de leden weer op en hervatten de lessen. Kracht en Geduld zou doorheen de komende oorlogsjaren zijn gewone werking zo integraal mogelijk verderzetten. Twee maal werd de turnzaal bezet door de "moffen", maar twee maal vonden de turners en turnsters een alternatieve locatie.

5 september 1944: een zwarte bladzijde
Amper vier dagen voor de bevrijding van Sint-Niklaas sneuvelden acht Wase verzetstrijders te Belsele in een ongelukkig treffen met het terugtrekkende Duitse leger. Onder hen 'Colas' Moerloos. Kracht en Geduld kampte met twee tegengestelde emoties: vreugde voor de herwonnen vrijheid, droefenis voor het onnodige verlies van haar grootste turnkampioen... In de eerste jaren na W.O. II telde de 25-jarige juffersafdeling intussen meer dan 150 leden. De turnersafdeling daarentegen hield - nu ook Albert Morjaen door een blessure van het voorplan was verdwenen - enkel nog Florent Dullaert over als wedstrijdgymnast. In 1948 werd hij ei zo na bondskampioen in eigen stad. In de zomer van datzelfde jaar behaalden de juffers hun eerste na-oorlogse koningsprijs op het bondskampioenschap in Turnhout. Wanneer juffrouw Blondine in het najaar voorzitster werd van de pas opgerichte "Katholieke Oost-Vlaamse Turngouw voor Meisjes" en de zelfstandigheid predikte, leidde dit tot een bestuurlijke crisis binnen Kracht en Geduld. Vermoedelijk door bemiddeling van proost De Decker kwam er begin 1949 een nieuwe bestuursorganisatie tot stand: Augustin Hebbinckuys bleef algemeen voorzitter en tevens voorzitter van de jongens- en herenturners, de 36-jarige juffrouw Madeleine Poppe werd voorzitster van de afzonderlijke meisjes- en juffersafdeling. Deze sectie ontwikkelde zich in de jaren '50 tot één van de toonaangevende formaties op gouw- en bondsfeesten. Tussen 1953 en 1967 won zij zeven maal de begeerde koningsprijs voor groepsgymnastiek. Ook de speciale prijs van "orde en tucht" ging zelden uit handen van juffrouw Blondine en daar discipelen.

De jongens en de turners van hun kant werden door leider Florimond Dua ook stevig gedrild voor het groepswerk, maar de resultaten kenden hoogten en laagten. In de tweede helft van de jaren '50 manifesteerden zich wel opnieuw enkele " persoonlijke werkers": Aimé Godts, André De Winter, Guido Collier en Marcel Van den Berghen. Zij werden ondermeer op zondagmorgen opgeleid door ouwe getrouwe Jef Verhulst.

• 16 en 17 juni 1949: juffersafdeling organiseert het groot "Internationaal en Intergouw Turnfeest" met massademonstratie op de Grote Markt
• 1952: oprichting van een afdeling veteranen, onder leiding van Pierre Thierens
• 13 en 14 juli 1957: mannenafdeling organiseert "Nationaal en Internationaal Turnfeest" op sportterrein aan De Witte Molen
• 1960: oprichting van een trommelkorps binnen de juffersafdeling
• 14 mei 1961: juffers organiseren 15de Bondsfeest met deelname van 84 kringen en 3000 turnsters, eindigend op het voetbalplein van Sportkring Sint-Niklaas
• 1965: oprichting van een groep voor dames binnen de juffersafdeling
• 1965: juffrouw Blondine Temmerman ontvangt de stedelijke prijs voor sportverdienste uit handen van burgemeester Van Dorpe.

Wie de geschiedenis van Kracht en Geduld meer gedetailleerd wil leren kennen, kan zich nog steeds het rijkelijk geïllustreerde boek "100 jaar Kracht en Geduld" aanschaffen. Dit boek verscheen in 1997 en kost slechts 12,50 EUR. Meer inlichtingen te verkrijgen in de clubbar.