D e   A c a d e m i e

 

 

 

 

>> Dr. Gerbert Bakx                           >> de academie

 

 

 

 

      

 

“Geluk is de moeder van alle waarden. Ik geloof dat individueel welzijn een voorwaarde is voor maatschappelijk welzijn terwijl omgekeerd de maatschappelijke context een kader voor individueel welzijn kan scheppen. Alles wat je voor de samenleving doet, doe je ook voor jezelf en alles wat je voor jezelf doet kan een bijdrage aan de samenleving zijn. Beide vereisen het ontwikkelen van inspirerende, empowerende beelden voor de toekomst. Het creëren van geluk is veel belangrijker dan het creëren van koopkracht of rijkdom.”

 

J'ai décidé d'être heureux,
c'est meilleur pour la santé.
Voltaire

 

Dank u voor uw bezoek aan deze site.

 

De Academie voor Levenskunst begeleidt reeds meer dan twintig jaar mensen naar meer aandacht, emotionele intelligentie, creativiteit, vrijheid en levenskunst.

Dr. Gerbert Bakx studeerde wetenschappen, geneeskunde en filosofie en volgde een nomadische, Darwinistische levensloop. Hij is gefascineerd door het leven en door de vele manieren waarop mensen hun leven vorm geven. Hij legde zich toe op psychotherapie en persoonlijke begeleiding met een spe­ciale belangstelling voor evolutio­naire psychologie en antropologie, humanistische en existentiële therapie, symbolisch modelleren, hypnotherapie en spiritualiteit.

Met reacties, vragen, opmerkingen of suggesties kunt u terecht op de pagina REAGEREN of op het adres:

 

Dr. G. Bakx
Tiensevest 65
3010 Leuven
Tel. : 016/25.61.17
Fax : 016/25.61.18


U kunt ook een e-mail sturen.

 

 

 

 

 

Als u hier gekomen bent en een aangename ervaring hebt gehad die misschien een zodanige indruk nalaat dat uw leven verbeterd is als u weggaat, hebt u waarschijnlijk een gevoel van dankbaarheid. Wellicht komt u dan terug en bent u aardig voor mij en dat zou ik fijn vinden.

 

Als u hier gekomen bent en een onaangename ervaring hebt gehad en u zich gemanipuleerd of bedrogen hebt gevoeld, gaat u wellicht boos weg. Misschien zegt u dan akelige dingen over mij en vertelt u mensen hoe naar ik ben, en dat zou ik niet fijn vinden.

 

Maar het grotere inzicht is dat beide mogelijkheden onderdeel zijn van een proces van bewustwording dat zich ontvouwt, en dat ik niet méér zeggenschap over de uitkomst heb dan over wat dan ook. Ik ben louter een instrument in een ongelooflijk complex functioneren dat niet anders dan een wonder kan heten. Er is dankbaarheid wanneer ik het instrument voor geluk ben. Er is spijt wanneer ik het instrument voor ongeluk ben. Maar er is geen trots wanneer ik het instrument van geluk ben en er is geen schuldgevoel wanneer ik het instrument van ongeluk ben.

 

Er is gewoon wat er is.

 

 

 

 

 

 

Ik ben niet meer zo jong dat ik alles weet. Ik ben ook nog niet zo oud dat ik alles weet.
Als ik op mijn eigen levensreis terugblik, dan kan ik alleen maar schaamte voelen over de vele vergissingen en verkeerde keuzes die ik heb gemaakt en die door anderen ongetwijfeld als pijnlijk en onvergeeflijk werden ervaren. Ik ben door veel lijden gegaan. Net zo veel tot ik eindelijk begrepen heb dat lijden niet langer nodig was. Net zo lang tot ik de les van de Boeddha begrepen heb: alle lijden is een gevolg van onwetendheid. Daardoor heb ik ook bij vele mensen lijden veroorzaakt. Ik bied alle betrokkenen mijn verontschuldigingen aan voor de traagheid van mijn leren. Maar ik ben dankbaar voor alles wat ik daardoor heb kunnen leren over gelukkig zijn en ongelukkig zijn. Het enige dat erger is dan fouten maken, is fouten maken en er niets van leren. Ik weet dat er nog altijd veel te leren blijft…

 

 

 

 

 

 

Autobiografie in vijf korte hoofdstukken

 

Hoofdstuk 1

Ik loop in een straat.

Er is een diep gat in het voetpad.

Ik val er in.

Ik ben verloren. Ik ben radeloos.

Het is mijn schuld niet.

Het duurt eeuwen voor ik er weer uit ben.

 

Hoofdstuk II

Ik loop in dezelfde straat.

Er is een diep gat in het voetpad.

Ik doe alsof ik het niet zie.

Ik val er opnieuw in.

Ik kan niet geloven dat ik weer in hetzelfde gat zit.

Maar het is nog altijd mijn schuld niet.

Het duurt weer eeuwen om eruit te komen.

 

Hoofdstuk III

Ik loop in dezelfde straat.

Er is een diep gat in het voetpad.

Ik zie dat het er is.

Ik val er toch weer in… het is een gewoonte...

Maar mijn ogen zijn nu open.

Ik weet waar ik ben.

Het is mijn schuld.

Ik klim er onmiddellijk weer uit.

 

Hoofdstuk IV

Ik loop in dezelfde straat.

Er is een diep gat in het voetpad.

Ik loop er omheen.

 

Hoofdstuk V

Ik loop in een andere straat.

Er is een diep gat in het voetpad.

 

 

 

Uit: Portia Nelson "There's a Hole in My Sidewalk",

1993, Beyond Words Publishing, Inc.

 

 

 

>> Dr. Gerbert Bakx                           >> de academie

 

 

 

 

 

 

 

Ziet u de verborgen bloem?

 

 

 

>> naar boven

 

>> naar homepage