Ondertussen in de
pers …
|
|
|
|
Laughter really is the best medicine as doctors find it
can be as healthy as exercise
Laughter can do as much good for
your body as a jog around the park, scientists have claimed.
By
Richard
Alleyne, Science Correspondent Doctors describe
"mirthful laughter" as the equivalent of "internal
jogging" because it can lower blood pressure, stress and boost the
immune system much like moderate exercise. A number of volunteers asked to
watch just 20 minutes of comedies and stand up routines saw a dramatic drop
in stress hormones, blood pressure and cholesterol. Like exercise, they
also had their appetite stimulated. That means that the
"laughercise" could be a way to reduce heart disease and diabetes.
It is especially important to the elderly who may find it hard to perform
more physical activities. Dr Lee Berk, from
Loma Linda University, California, who led the study, said that emotions and
behaviour had a physical impact on the body. He concluded "that the
body’s response to repetitive laughter is similar to the effect of repetitive
exercise". "As the old
biblical wisdom states, it may indeed be true that laughter is a good
medicine,” he said. Dr Berk, who has been studying the effects of laughter
for more than two decades, said that the high you get from a giggling fit was
similar to the endorphin rush from exercise.
He has shown how it can reduce your risk of a heart attack and
diabetes and generally regulate the body's vital functions. It is also an
important way to de-stress after a day's work, he believes. In the mid-1990s,
Dr Berk found that laughter increases the number of natural killer cells in
cancer patients. Natural killer cells are the body's way of fighting tumours.
For the latest study he had 14 volunteers watch either a stressful 20 minute
clip of the war film Saving Private Ryan or an extract from a comedy or stand
up routine. Blood samples taken afterwards showed the reduction in stress
hormones and increase in immune T cells for those who watched the comedy.
Blood pressure testing showed it was down too with this group. In 1997, Dr Berk
performed experiments with diabetic heart patients. One group watched a
television comedy each day for one year, another did not. The difference in
outcomes was stunning. At the end of the year, the comedy-viewing group
required less blood-pressure medication. Eight per cent of the comedy viewers
had another heart attack, compared with 42 per cent of those who did not
regularly view it. An earlier study
also showed that watching just half an hour of comedy a day slashes levels of
stress hormones and compounds linked to heart disease. Levels of compounds
linked to hardening of the arteries and other cardiac problems had also
dropped, while levels of 'good' cholesterol – thought to protect against
heart disease – rose. An earlier study
by Dr Berk also showed that the mere anticipation of a good laugh can benefit
health. The expectation of watching a comedy video was enough to raise levels
of feel-good endorphins and boost amounts of a hormone that helps our immune
system fight infection. The findings were presented
at the Experimental Biology conference. |
|
Bron : Science-Based Medicine, 16 april 2010 Homeopathy – Failing Randomized
Controlled Trials Since 1835
Published by Joseph Albietz under Homeopathy I’m sad to say that this is the last day of World Homeopathy Awareness Week.
We’ve tried to give homeopathy
its due honor, providing it the
attention its practitioners clearly desire,
while continuing to cover pertinent news
in the world of homeopathy and providing a somewhat more sober, rational
discussion of it on our homeopathy
reference page. Of course, most of this has not been news in the literal sense
of the word. There hasn’t been anything truly new in homeopathy since
its invention (no, not discovery; discovery implies that something actually
exists to be found) by Hahnemann in 1796. Well, perhaps that’s not quite fair. As our knowledge of
reality (medicine, pharmacology, chemistry, physics, etc) has steadily
improved, homeopathy’s plausibility has dwindled to the point of being
indistinguishable from the roundest of numbers (0). And I suppose the
recent contortions of logic, abuses of legitimate science, and pure magical
thinking put forth to protect homeopathy from the relentless assault of
science are far more impressive than that laid out by Hahnemann. So
that’s news of a sort. There’s also homeopathy’s long and rich tradition of abject
failure in randomized controlled trials to consider. The overwhelming
mountain of evidence showing homeopathy to have no effect beyond placebo is impressive and definitive.
That’s data Hahnemann didn’t have, so that’s news too. Each of these properly conducted studies and analyses
demonstrates the scientific method’s utility to help us understand reality
and protect us from our own delusions, but frankly, at this point they are
about as exciting and useful as proving that the sun will rise in the east
tomorrow morning. News? Not so much. Nuremberg’s Less Famous Trial I found myself wondering how far back this trail of negative
trials goes; how long we’ve been having the identical argument.
Pubmed’s earliest mention of
homeopathy was in 1906, and the first RCT I found in its database was in 1980. However, the
oldest double-blind RCT of which I found record was conducted in The local physicians and public health officials of Nuremberg
held an understandably dim view of homeopathy, and as it gained popularity in
Nuremburg they became more vocal, and more public, in their opposition: Von Hoven accused homeopathy of lacking any scientific
foundation. He suggested that homeopathic drugs were not real medicines
at all and alleged homeopathic cures were either due to dietetic regimens and
the healing powers of nature, or showed the power of belief. He called for an
objective, comparative assessment by impartial experts. If, as he expected,
homeopathic treatment proved ineffective, the government would need to take drastic
measures to protect the lives of deceived patients.” Sounds familiar, doesn’t it? Nuremburg’s resident
homeopath Karl Prue’s defense should as well: [Prue] pointed out that even children, lunatics and animals
had been successfully cured. Based on Hahnemann’s assertions, he challenged
Wahrhold/von Hoven to try the effects of a C30 dilution of salt on himself.
The odds were 10 to 1, he claimed, that his opponent would experience some
extraordinary sensations as a result – and these were nothing compared to the
much stronger effects on the sick.” Eventually a trial was designed and agreed upon by both
parties to test the effect of a Randomized: participants had an equal chance of being in
either the control or experimental group Controlled: participants not given the experimental therapy
were given an indistinguishable and inert placebo Blinded: participants didn’t know if they received the
homeopathic dilution or placebo Double-blinded: the experimenters didn’t know which
participants received the homeopathic dilution or placebo, as the
placebo and homeopathic dilution were prepared and the vials containing them
randomized and coded by people independent from the experimenters. Well Powered: the trial contained enough participants so that
if, as Prue claimed “the odds were 10 to 1… to experience some extraordinary
sensations” that it could detect a difference between the two groups. Transparent: The design, hypothesis, methods and outcomes were
agreed upon beforehand and explained in detail to all participants, conducted
publicly (in a literal Pub in fact; these people were full of good ideas),
results were published quickly, and any deviation from protocol was
acknowledged. Of the 54 people they managed to enroll, 50 completed the
study three weeks later by reporting what, if any, “extraordinary sensations”
they had experienced following ingestion of their vial. 5 people
reported sensations in the homeopathic group, I am not putting this trial forward as the final (though
perhaps it could be considered one of the first) nail in homeopathy’s
coffin. The trial design had areas of potential bias, most notably that
the symptoms which qualified as “extraordinary” are not well defined (though
a glance at the homeopathic proving of “Natrum Muriaticum” or “table salt” provides some insight into
this particular problem), and the fact that it relied upon participants to
honestly report all symptoms; a hostile or imperceptive set of participants
could easily confound the study. Nevertheless, on the whole it was
solidly designed and executed, particularly when one considers that this is
one of the first double-blind, randomized controlled trials ever documented. Time To Move On Here we are in 2010, 175 years after the first of legion
negative RCTs of homeopathy, yet it persists with the same tired old
arguments. Is there anything to gain from investing more time, money,
resources, and ignoring the highly dubious ethics of subjecting human
subjects to a trial that has no hope of benefiting them or humanity, just to
prove one more time that
homeopathy is an utter failure? No, and here’s why. I look at the current debate surrounding homeopathy, and I see
three primary groups. The first accepts the last two centuries of
scientific progress and evidence and concludes that homeopathy is a delusion
unworthy of further study. They don’t need another trial. The second believes in homeopathy in spite of the gargantuan
volume of evidence; further evidence will do nothing to change their
minds. They don’t need another trial. The final group is
comprised of people who are unaware of the nature of homeopathy or the
evidence that already exists. This final group requires exposure and
education; they require World Homeopathy Awareness Week (SBM edition).
They don’t need another trial. |
|
Bron: Elsevier.nl, 26 maart 2009 Draai geldkraan voor 'gekke' kinderen
dicht
In Nederland krijgen te veel kinderen
een psychiatrisch etiket opgeplakt. Psychiaters, leerkrachten en ouders
denken kinderen hiermee te helpen, maar schrijven ze in feite af. Overheid
moet ingrijpen en geldkraan dichtdraaien
Dat lastige of enigszins
vreemde kinderen niet per se een stoornis hoeven te hebben, dat een
aandoening als ADHD in de loop der jaren kan veranderen of zelfs verdwijnen,
dergelijke overwegingen spelen binnen de zwaar gesubsidieerde
probleemindustrie niet of nauwelijks een rol. Inmiddels gaan in Nederland
veel meer kinderen naar het speciaal onderwijs dan kinderen in ons
omringende landen. In Nederland groeit het speciaal onderwijs, hoewel bekend
is dat probleemkinderen die op gewone scholen blijven betere prestaties
behalen. Vernieuwingen Voor minder getalenteerde
kinderen zijn de eisen die het huidige reguliere onderwijs stelt te
ingewikkeld. Maar dit wil niet zeggen dat bij hen een steekje los zit. Ingrijpen Als ouders minder onzeker zouden zijn
in de opvoeding, leraren meer gezag toonden en psychiaters de waarde van
modieuze diagnoses als ‘PDD-NOS’ ter discussie durfden te stellen, zouden zij
veel kinderen die nu met een stigma rondlopen een grote dienst bewijzen. |
Het dieet doet
er niet toe
Auteur:
Wim
Köhler, © NRC Handelsblad Welk
dieet je volgt, Atkins of Ornish, maakt geen verschil voor hoeveel je afvalt,
blijkt uit onderzoek. Er is veel
onenigheid over welk dieet het beste is: wel eiwit, geen eiwit, enzovoorts.
Het blijkt allemaal niks uit te maken. Het gaat echt om gedrag. Diëten met veel of weinig vet, met veel of
weinig koolhydraten, met hoog of laag eiwitgehalte: in hun effect verschillen
ze niks van elkaar. Na een half jaar is iedereen gemiddeld zes kilo kwijt. En
bij de doorzetters is daar na twee jaar nog gemiddeld vier kilo van over. |
|
Uit Knack.be 25/03/2009
10:00 De mentale macht van
de mens
Zelfs evolutiebiologen hebben het er soms moeilijk mee te
aanvaarden dat de menselijke hersenen onderhevig zijn aan hetzelfde proces
van natuurlijke selectie dat andere aspecten van ons functioneren stuurt. Dirk Draulans |
|
Bron: De Morgen
28 februari 2009 De noodkreet van kinderpsychiater
Peter Adriaenssens
door Bart Eeckhout
Elk interview heeft
zijn aanleiding. Voor dit interview volstaat het om lukraak de krant open te
slaan om een aanleiding te vinden. Er is de veroordeling van Kenny Bolle, de
jongeman die in Oostende Bart Bonroy doodstak voor een sigaret. Er zijn de
naweeën van de moordpartij in de kindercrèche in Dendermonde. Of neem de
recente aanval van een jongerenbende op een school in Alleur. Een andere
jongerenbende stak een zestienjarige in Anderlecht neer om zijn gsm. En er
kan eens gelachen worden met Alfie uit Eastbourne, dertien jaar en al papa,
maar eigenlijk is ook dat een diepdroevig verhaal vol tienerellende. |
|
Blog van Kris van Camp van 02.02.2009 (http://camp.klara.be) Perverse recuperatie
Hoe moet dat nu vanavond met de Cultuurprijzen, Bert Anciaux is zijn
moreel gezag kwijt. Hij is door zijn broeders politici en de staat Israël
officieus doch openbaar ontzet uit zijn recht tot spreken. Hij ging een brug
te ver en maakte een vergelijking tussen de Dendermondse
kinderslachtoffertjes en de net zo onschuldige kinderen uit Gaza. Dat is dom
van Bert. Hij zou moeten weten dat je geen onderscheid kan maken tussen de
Joodse Gemeenschap en de Staat Israël. Beseft hij niet dat de Joodse
Gemeenschap de rol van kolonisten op zich hebben genomen en vanuit hun
nederzetting aan het Antwerpse stadspark het morele gezag voeren over zijn
potgrond. Loodzwaar zodat zelfs politiediensten en de stadsreiniging er onder
gebukt gaan, en een paar straten verderop, achter de nadarhekken ter
beveiliging, gescheiden afvalophaling iets voor na de apocalyps zal zijn.
Is Bert dan zo’n ketter dat hij niet weet dat alleen god te oordelen
heeft over zijn uitverkoren volk? Waar was de staat Israël als het over
participatie ging, over elitarisme en de grenzen van assimilatie denk ik dan?
Want nu moeten ze zwijgen, echt wel. Helaas heeft Bert het mank geformuleerd
maar voor de vergelijking valt wel wat te zeggen. Over de perverse
recuperatie van het totaal geïsoleerde Dendermonde drama net zo goed. Wat er in dat kinderdagverblijf gebeurde, heeft geen enkel causaal
verband met welke maatschappelijke tendens dan ook. Behalve dat zijn ouders
misschien de overheid mogen aanklagen dat er geen accuraat valnet bestaat
voor mensen met duidelijk psychische stoornissen en ze eerder bot vingen om
Kim te laten interneren. Wat er gebeurde is een gevolg van de mentale
kortsluiting van een individu. Je zal maar op het verkeerde moment op de
verkeerde plaats zijn. Waar Gaza wel in het verhaal komt… Zelfs een gestoord
iemand is ontvankelijk voor prikkels van buitenaf en ontwikkelt zo zijn eigen
waarden, normen en vergeldingssysteem. Hoe moet zo iemand omgaan met het
blijkbaar soms legitiem zijn van geweld en soms niet? Waarom kijkt heel de
wereld er machteloos op toe wat er in Gaza gebeurt en wordt inderdaad Israël
niet gestopt? Waarom vallen gestructureerde misdaden op grote schaal onder
verdediging en politiek ? En inderdaad, mijnheer Anciaux, waarom roepen we
niet ‘blijf van onze kinderen’ als we ontstellende berichten over
fosforbommen krijgen uit Gaza? Maar er zijn wel meer vragen die we ons moeten stellen. Waarom wordt
onze geest – alle beschaving ten spijt - nog steeds aangedreven door zulke
primitieve reflexen? Welke logica anders dan de krisis overlevingsdrang van
beveiligingsbedrijven, maakt dat kinderdagverblijven overspoeld worden met
offertes om hun vriendelijke omgeving om te bouwen tot een bunker? Wat ik ook zo frappant vind, is de symbolische waarde die we kinderen
opleggen. Alsof ze de foedralen zijn van onze eigen onschuld, de dragers van
onze enige hoop. En toch zijn de Dutroux en De Gelders van morgen onder hen.
Er is ook een 73-jarige vrouw neergestoken in haar eigen huis. Waarom roepen
we niet ‘blijf van onze bejaarden’? Het totale gebrek aan aandacht voor dat
slachtoffer is schrijnend en respectloos. Waarom sturen die klote bedrijven
geen folders naar bejaarden om zich in te kapselen tegen lunatics? Waarom
slepen we onze grootjes niet tot in de vrouw haar achtertuin om er massaal te
rouwen, zoals we dat met de baby op arm rond het kinderdagverblijf in
Dendermonde doen? Waarom moeten kinderen, die onbezorgd zouden moeten zijn, op
school ‘leren’ over wat er gebeurde. De kans dat het zich repeteert is te
verwaarlozen tegenover de kans dat ze kanker krijgen of in een ongeval
omkomen. Wat valt er te leren? Het verschil tussen de oorlog in Gaza en de
daad van een geschifte enkeling? Het verschil tussen ‘ver van mijn bed’ en
‘beangstigend dicht bij’? En dan die holbewoners die een paar beschavingstreden hebben gemist en
plots ijveren voor de herinvoering van de doodstraf. Weer eens het legitieme
van geïnstitutionaliseerde moord. Hoe dicht zijn we bij oog om oog, tand om
tand? Bloeddorst onder een laag nepsentiment ingegeven door projectie. Stel
dat het mijn kind was, zo ver kunnen we nog empathisch zijn. Die grootmoeder…
tja die was al even niet meer de belichaming van onze hoop. Emotionele
imbecielen zijn we soms. En de politiek is blij met beheersbare, onschadelijke massarouw,
zo’n woekerende emotiegolf lijkt verrassend op eensgezindheid. Prioriteiten
drijven boven: onze kinderen. En die hebben we allemaal en blijkbaar samen.
Wel, wat is er dan verkeerd met de uitspraak van Anciaux over Gaza? Ah ja, de
wild card voor schuld van Israël. Foutje. Nog een nevenwerking, de claim of fame van de Dendermondse
burgemeester Piet Buysse, die in De Standaard zijn grootste angst uitdrukt.
“Ik weet niet of dit ooit overgaat’. Als het aan hem ligt zal hij niet snel
overgaan tot de orde van de dag, er moeten nog talkshows in binnen-en
buitenland zijn waar hij trots zijn stigmata kan tonen. Hij is geen
burgemeester maar een burgervader, naar eigen zeggen. Zijn ego krijgt
inderdaad proporties waardoor er een hele stad onder zijn oksel kan schuilen. Je kan je tot in den treuren afvragen waarom er zulke dingen moeten
gebeuren, dat is waar. Je kan het draaglijker maken door het trucje van de
verpersoonlijking van het kwaad toe te passen. Je kan zo een incident
aangrijpen om in de spiegel te kijken die het ons voorhoudt. Maar dat beeld
is niet fraai. Dus laat ons het verstoppen op zolder als ons eigenste portret
van Dorian Gray en ons focussen op die ene gestoorde kerel en de talloze
onzichtbare boemannen waarvoor beveiligingsfirma’s ons zullen behoeden… tot
er weer wat belangrijkers is, een nieuw seizoen van Witse of zo. |
Uittreksel uit een
interview met ethicus Peter Singer voor het magazine EVA
Hoe moet ik leven?
Wanneer ik in een Amsterdams hotel
voor het eerst oog in oog sta met professor Peter Singer (55), ben ik even
een beetje geïntimideerd. Deze slanke Australiër wordt regelmatig bestempeld
als de meest invloedrijke hedendaagse filosoof. Hij doceert al een paar jaar
aan Princeton (New York), een van de meest prestigieuze universiteiten ter
wereld, en met de publicatie van Animal Liberation in 1975 staat hij ook aan
de wieg van de moderne beweging voor dierenbevrijding. V: De rode draad doorheen je werk in
de moraalfilosofie is wellicht de vraag “hoe moet een mens leven?” Welke zijn
volgens Peter Singer de mogelijke antwoorden? V: Een andere eeuwenoude vraag
waarover je je jarenlang hebt gebogen is “waarom zou ik ethisch handelen”.
Wat is het beste antwoord dat je tot op heden gevonden hebt? PS: Als je een leven wil leiden dat zinvol
is en voldoening geeft, en als je op je sterfbed tevreden wil terugkijken op
wat je verwezenlijkt hebt, dan denk ik dat je beter af bent met een ethisch
leven dan met een leven dat gedicteerd wordt door de ethos van de
consumptiemaatschappij. Een ethisch leven gaat niet over zelfopoffering, maar
over zelfvoldoening. V: Nochtans kiezen weinig mensen voor
een dergelijke manier van leven en volgt het gros het algemene westerse
consumptiepatroon. Hangt het dan af van persoon tot persoon? Krijgt de ene
mens er een kick van wanneer hij of zij in de derde wereld voedsel uitdeelt,
terwijl de andere de hoogste high krijgt na het beklimmen van een bergtop? Of
moeten we deze laatsten als onwetend beschouwen? V: Wanneer we er als mens voor kiezen
om ons in te zetten voor een betere wereld, wat zijn dan de gebieden waarop
we het grootste verschil kunnen maken? (…) EVA: Je hebt je ook erg beziggehouden
met de vraag naar onze plichten tegenover de derde wereld. In een artikel in
New York Times Magazine haal je een denkexperiment aan van je
collega-filosoof Peter Unger. Hij doet ons even nadenken over het volgende:
een man, Bob, heeft een zeldzame antieke auto, die zijn leven en zijn trots
is, en waarvoor hij jarenlang gespaard heeft. Op een dag ziet Bob een kind
spelen op een spoorweg. Er nadert een trein en Bob heeft geen tijd meer om
het kind weg te halen van het spoor. Wat hij wel kan doen is een spoorwissel
overhalen, zodat de trein op een ander spoor zal rijden. Daarop staat echter
Bobs auto geparkeerd. Bob denkt na en doet uiteindelijk niets. Zijn auto is
intact, het kind is dood. Je gebruikt dit gedachte-experiment om westerse
lezers iets duidelijk te maken over moraal... V: Maar waar eindigt zoiets? Je
schreef dat een Amerikaan alles zou moeten weggeven van wat hij verdient
boven de 30.000 dollar. Zelf ga je volgens wat ik lees blijkbaar niet zover,
maar geef je 20% van je inkomen af. Het valt je dus moeilijk om je eigen
morele ideeën in de praktijk om te zetten. Wat houdt je tegen om meer te
geven? V: Wat zou dan werkelijk haalbaar
moeten zijn voor de meeste mensen? V: Denk je dat het kan opgelegd
worden om die één procent te geven? V: Een tegenargument dat je
natuurlijk hoort is dat er weinig of niets van dat geld in de juiste handen
arriveert... V: ... of dat geld geven niets
opbrengt, maar dat de mensen ter plaatse opgevoed en onderricht moeten
worden. V: ... of dat het slechts een druppel
op een hete plaat is. Tobias Leenaert |
|
Uit: Het
Laatste Nieuws 19/09/2008 Moeder bezoekt doodrijder in cel
Annick
Grobben en Herman Meersseman De Roemeen (21) die in maart De ravage
was enorm, afgelopen 8 maart aan de Waversebaan in Oud-Heverlee. Aurel
Ablajoaei en zijn 18-jarige Roemeense vriend reden met een zware Dodge Magnum
in op de kleine VW Polo van Ann De Ruyck (49) die met haar dochter Camilla
(11) en de tweelingzusjes Madeline en Tosca Dufloo (11) van de manège kwam.
De vier waren op slag dood. Aurel
Ablajoaei had 86 km/u gereden waar maar 30 mocht en was, net als zijn vriend,
zwaar onder invloed van xtc. De correctionele rechtbank van Leuven
veroordeelde hem gisteren tot vijf jaar cel en bevestigde daarmee het eerdere
vonnis van de politierechtbank. Volgens de rechter had hij op een
onaangepaste en ronduit roekeloze manier gereden. Het drama zou overigens nog
een ander drama met zich brengen: Alexander Soares (42), de ex van Ann De
Ruyck en papa van Camilla pleegde uit verdriet zelfmoord. Veel begrip Catherine Paulus,
mama van Tosca en Madeline, zegt zich te kunnen vinden in de straf. “Dat
Aurel allicht al over 20 maanden vrijkomt, daar zit ik niet mee”, zegt de
huisvrouw, gelukkig gehuwd en moeder van zoon Arno (13). “Ik geloof namelijk
niet dat hij na een jarenlange celstraf als een beter mens zou vrijkomen.” Catherine
toont opvallend veel begrip voor de doodrijder die haar haar dochters ontnam
en wat zelden gezien is: ze bezoekt hem geregeld in de gevangenis. “Drie
dagen na het ongeval wist ik al dat ik Aurel wilde zien”, zegt ze. “Ik had
iets van: Ook voor hem moet dat verschrikkelijk zijn. En ook: ik wilde weten
wie hij is, hoe het ongeval gebeurde, wat hij voelt en denkt.” “Ik heb
Aurel nu zes keer bezocht”, zegt ze. De eerste drie keer met mensen van de
bemiddeling, de laatste drie keer alleen. Wat voor mij zo zeker is als wat:
die jongen gaat kapot van schuldgevoelens, heeft héél veel spijt. En ja, hij
had zo hard niet moeten rijden en van de drugs moeten afblijven, maar: hij
heeft die mensenlevens nooit op zijn geweten willen hebben. Het was een door
en door tragisch ongeluk.” “Ik klamp
mij vast aan de toekomst van Aurel”, zegt ze. “Ik heb hem dat ook letterlijk
gezegd: Jouw toekomst is voor mij even belangrijk als die van mijn zoon.” Ik
wil dat hij ooit opnieuw gelukkig wordt, want iedereen verdient geluk, maar
dan wel met een gezond en eerlijk leven. Een leven zonder drugs dus en zonder
prostitutie (Catherine doelt op de
betrokkenheid van de dager bij een prostitutienetwerk, red.) En op die
toekomst van hem wil ik persoonlijk toezien.” Zelfmoord “Zodat er
iets positiefs uit de dood van Ann en de kinderen komt”, legt ze dat
standpunt uit. “Aurel is van ellende om wat hij heeft aangericht, soms zo
depressief dat hij zelfmoord wil plegen. Ik zeg hem dan: ‘Doe dat niet, vecht
voor een goeie toekomst om het weer goed te maken!’ Hij zegt dat hij nooit
nog drugs zal gebruiken. Wel ik ga daar op toezien. Daarom wil ik hem
volgen.” “Hem
bezoeken geeft mij troost en helpt mij bij de verwerking van mijn verdriet”,
zegt ze. “Mijn troost zit in zijn spijt. En ik zie dat die jongen lijdt. Hij
huilt vaak, zegt dat hij dood had willen zijn in plaats van de slachtoffers
die hij heeft gemaakt. Hij koestert in de gevangenis de foto’s van de
kinderen en dat raakt mij, dat hij zo bezig is met de slachtoffers. Zijn
vriend gaat naar het kerkhof: ook dat doet mij heel veel.” “Kijk, ik
héb geprobeerd om afstand te nemen, zoals veel mensen vragen”, besluit
Catherine. “Want het blijft wel een heel verwrongen situatie. Maar als ik hem
lange tijd niet zie, zoals onlangs toen ik met mijn gezin op vakantie was,
dan schieten de nachtmerrie’s om mijn kinderen los. Dan voel ik zoveel pijn.
Toezien op een toekomst die beter wordt, leidt me af van die pijn.
|
|
Bron:
Het
Belang van Limburg - 20-06-2008
Foute mannen strikken meer vrouwen
Amerikaanse psychologen beweren dat ze het recept
gevonden hebben voor een vruchtbaar mannelijk seksleven: een geut narcisme, een
snuifje harteloosheid en een stevige portie uitbuiting doen vrouwenharten
gegarandeerd sneller slaan. Foute mannen strikken meer vrouwen
Zachtaardige types wisten het waarschijnlijk al, maar nu is
het ook bewezen: stoute jongens krijgen de meeste meisjes. Psycholoog Peter
Jonason van de New Mexico State University vroeg tweehonderd studenten met
hoeveel vrouwen ze al hadden geslapen en hoe ze stonden tegenover een
avontuurtje. Daarnaast nam hij een persoonlijkheidstest af. Beetje slecht is goed In hun extreemste vorm zijn deze trekken natuurlijk nefast
voor de samenleving. "Maar mannen die er in een mildere vorm aan lijden,
en dus een béétje slecht zijn, doen er blijkbaar hun voordeel mee", zegt
Jonason in The New Scientist. Zijn studie wees uit dat kerels die hoog scoren op elk van
deze trekjes meer sekspartners hebben gehad dan de anderen. Ze stonden ook
positief tegenover kortstondige affaires. "De karaktertrekken overleven
omdat ze evolutionair gezien blijkbaar interessant zijn." James Bond In plaats van te investeren in één lange relatie, is de kans groot
dat een zogenaamde hufter meer nakomelingen verwekt door relaties aan te
knopen met verschillende vrouwen. Een tweede Amerikaans onderzoek bij 35.000 mensen uit 57
landen lijkt deze theorie te bevestigen. David Schmitt: "We vonden
dezelfde link tussen de slechte trekjes en de hogere kans op
voortplanting." Door: Liselotte Ampe |
|
Uit: De Standaard, zaterdag 13 december 2008 Seks verkoopt niet
95 procent van alle reclame is geldverspilling BRUSSEL - Seks in reclame
verkoopt niet, gezondheidswaarschuwingen op sigarettenpakjes doen ons meer
roken, sluikreclame is geldverspilling en wereldreligies beïnvloeden sterk wat
we kopen. Opmerkelijke vaststellingen van de marketeer Martin Lindstrom, die
gisteren hoofdspreker was op het Youth watching congres. De waarheid vond hij
in onze hersenen, en ze werpt een heel nieuw licht op de reclamewereld en ons
koopgedrag. Van onze
redacteur |
|
Bron: www.gezondheidsnet.be 16/12/2008 17:00 Lachen is echt
gezond
Gieren van het lachen maakt
je niet alleen vrolijker, het helpt je gezondheid effectief vooruit. |
|
Uit: The Economist - 7
november 2008 Placebo`s werken
Hoewel de American Medical Association
in 2006 al uit ethische overwegingen voorschreef dat artsen hun patiënten
geen placebo`s mochten voorschrijven zonder hun toestemming of medeweten,
gebeurt dit nog steeds op grote schaal. Dit blijkt uit een studie van de Mayo Clinic in het Amerikaanse Minnesota. Er zijn verschillende redenen waarom het voorschrijven van placebo`s populair blijft onder artsen. In de eerste plaats blijkt uit klinische trials dat ze gewoon werken en wordt ook steeds duidelijker op welke manier ze werken. Volgens neurologen van het Centre Hospitalier de Luxembourg ligt het succes in het feit dat patiënten positieve verwachtingen hebben van een `beloning`. Aangetoond is namelijk dat placebo`s bij Parkinsonpatiënten dopamine aanmaken (een gebrek aan dopamine veroorzaakt Parkinson) en dat het lichaam van mensen met chronische pijnen natuurlijke pijnstillers erdoor aanmaakt. De werking van placebo`s wordt aangetoond met een methode die `hidden dosing` heet. Het tegen een patiënt zeggen dat hij pijnstillers krijgt terwijl een zoutoplossing wordt toegediend, heeft hetzelfde effect als het toedienen van 8 mg morfine. Een andere reden dat placebo`s populair zijn is dat artsen ze gebruiken om van lastige patiënten met psychosomatische klachten af te komen. Lees ook het oorspronkelijke artikel:
Why the placebo effect is rewriting the medical
rulebook
Magazine issue 2670, 20 August
2008 THE placebo effect has been
known about since the beginnings of medicine. Indeed, it used to be just
about the only medicine doctors could offer their patients - reassurance that
a treatment will work, with the result that it often did. What nobody
realised until recently is just how powerful and complex the effect is. It turns out that a patient's
state of mind, awareness of their condition and expectations of the care they
are about to receive can influence pretty much every facet of medicine, from
consultations with a doctor to clinical trials of a new drug. For example,
one set of researchers has found that the anxiety-relieving drug diazepam
doesn't work unless patients know they are taking it. Similarly, morphine is
significantly more effective when people are told they are being given it. In
both cases the placebo effect is critical to the drug's effectiveness (see
"One ... The Power of the Placebo
Effect IT SEEMED like a good idea until I saw
the electrodes. Dr Luana Colloca's white coat offered scant reassurance.
"Do you mind receiving a series of electric shocks?" she asked. I could hardly say no - after all,
this was why I was here. Colloca's colleague, Fabrizio Benedetti of the First, we established my pain scale by
determining the mildest current I could feel, and the maximum amount I could
bear. Then Colloca told me that, before I got another shock, a red or a green
light would appear on the computer screen. A green light meant I would receive a
mild shock. A red light meant the shock would be more severe, like the jolt
you get from an electric fence. All I had to do was rate the pain on a scale
of 1 to 10, mild to severe. Conditioned After 15 minutes - and what seemed
like hundreds of shocks - the experiment ended with a series of mild shocks.
Or so I thought, until Colloca told me that the last series of shocks were
all severe. I had felt the electric fence jolts as
a series of gentle taps on the arm because my brain had been conditioned to
anticipate low pain whenever it saw a green light - an example of the placebo
effect. Benedetti watched the procedure with a
smile on his face. He was not sure his team could induce a placebo response
in me if I knew I was about to be deceived. As it turns out, I succumbed,
hook, line and sinker. Such is the power of placebo. This was
once thought to be a simple affair, involving little more than the power of
positive thinking. Make people believe they are receiving good medical care -
with anything from a sugar pill to a kindly manner - and in many cases they
begin to feel better without any further medical intervention. However, Benedetti and others are now
claiming that the true nature of placebo is far more complex. The placebo
effect, it turns out, can lead us on a merry dance. Drug trials, Benedetti
says, are particularly problematic. "An ineffective drug can be better
than a placebo in a standard trial," says Benedetti. Taken aback The opposite can also be true, as Ted
Kaptchuk of Some researchers are so taken aback by
the results of their studies that they are calling for the very term
"placebo" to be scrapped. Others suggest the latest findings
undermine the very foundations of evidence-based medicine. "Placebo is
ruining the credibility of medicine," Benedetti says. “The findings threaten the very
credibility of modern medicine” How did it come to this? After all,
the foundation of evidence-based medicine, the clinical trial, is meant to
rule out the placebo effect. If you're testing a drug such as a new
painkiller, it's supposed to work like this. First, you recruit the test
subjects. Then you randomly assign each person to one of two groups to ensure
both groups are alike. One group gets the painkiller, the other gets a dummy
treatment. Then, you might think, all you have to do is compare the two
groups. Trials on trial It's not that simple, though, because
this is where the placebo problem kicks in. If people getting an experimental
painkiller expect it to work, it will work to some extent - just as seeing a
green light reduced the pain I felt when shocked. If the control group know
they're getting a dummy pill whereas the other group know they're getting the
"real" drug, the experimental painkiller might appear to work
better than the dummy when in fact the difference between the groups is
entirely due to the placebo effect. So it's crucial not to tell the
subjects what they are getting. Those running the trial should not know
either, so they cannot give anything away, creating the gold standard of
clinical trials, the double-blind randomised controlled trial. This does not
eliminate the placebo effect, but should make it equal in both groups.
According to conventional wisdom, in a double-blind trial any
"extra" effect in the group given the real drug must be entirely
down to the drug's physical effect. Benedetti, however, has shown this is
not necessarily true. His early work in this area involved an existing
painkiller called a CCK-antagonist. First, he performed a standard
double-blind randomised controlled trial. As you would expect, the
CCK-antagonist performed better than the placebo. Standard interpretation:
the CCK-antagonist is an effective painkiller. Mind boggling Now comes the mind-boggling part. When
Benedetti gave the same drug to volunteers without telling them what he was
doing, it had no effect. "If it were a real
painkiller, we should expect no difference compared to the routine overt
administration," he says. "What we found is that the covert
CCK-antagonist was completely ineffective in relieving pain." “If you don't know you have been given
the painkiller, it has no effect” Benedetti's team has since shown that
the combination of a patient's expectation and the administration of the CCK-antagonist
stimulates the production of natural painkilling endorphins. It has been
known since 1978 that the placebo effect alone can relieve pain in this way.
What Benedetti has uncovered, however, is a far more complex interaction
between a drug and the placebo effect. His work suggests the CCK-antagonist
is not actually a painkiller in the conventional sense, more of a
"placebo amplifier" - and the same might be true of many other
drugs. "We can never be sure about the
real action of a drug," says Benedetti. "The very act of
administering a drug activates a complex cascade of biochemical events in the
patient's brain." A drug may interact with these expectation-activated
molecules, confounding the interpretation of results. This could be true of some rather
famous - and profitable - substances. Benedetti has found that diazepam, for
instance, doesn't reduce anxiety in patients after an operation unless they
know they are taking it. The placebo effect is required in order for it to be
effective. It's not yet clear if this is also true of diazepam's other
effects. Great expectations Even with drugs that do have direct
effects independently of patients' expectations, the strength of these
effects can be influenced by expectation. If you don't tell people that they
are getting an injection of morphine, you have to inject at least 12
milligrams to get a painkilling effect, whereas if you tell them, far lower
doses can make a difference. Such findings prove that we need to
change the way trials are done, Benedetti says. He thinks this is true of all
placebo-controlled trials, not just those involving conditions in which
placebos can have a strong effect, such as on pain. The alternatives include Benedetti's
hidden treatment approach, where participants are not always told when they
are getting a drug, and the "balanced placebo design", in which you
tell some people they got the drug when they actually got the placebo and
vice versa. These approaches are a great way of
teasing apart true drug effects from placebo, says Franklin Miller of the US
National Institutes of Health. The problem is the degree of deception
involved. "There is no way we're going to be able to do clinical trials
that involve deceiving patients about what they are getting. I don't see that
as a useable method," he says. Informed consent Colloca disagrees. With hidden
treatments, a patient might not know when the drug infusion starts and ends,
but they know that a drug will be given. Therefore, she argues, there is full
informed consent. For Kaptchuk, the issue is not just
teasing apart drug effects from placebo; it's the very notion that only
treatments that are better than placebo have any value. "It's never
enough to just test against placebo," he says. In a study published in April, his team compared three
"treatments" for irritable bowel syndrome. One group got sham
acupuncture and lots of attention. The second group also got sham
acupuncture, but no attention. A third group of patients just got left on a
"waiting list". Patients in both sham acupuncture
groups did better than those kept on the fake waiting list. However, the
group who had felt listened to and consulted about their symptoms, feelings
and treatments reported an improvement that was equivalent to the
"positive" trial results for drugs commonly used to treat irritable
bowel syndrome - drugs that are supposed to have been proved better than placebo.
Does this finding mean the drugs should not have been approved, even though
patients are better off with either drugs or placebo than no treatment at
all? Word of mouth This study shows how a placebo can be
boosted by combining factors that contribute to its effect. And all sorts of
factors can be involved. Even word of mouth can help, Colloca says, such as
learning that a treatment has worked for others. Conditioning through repetition, as in
the process I went through, is another important factor. "Many trials
use the repeated administration of drugs, thus triggering learning mechanisms
that lead to increased placebo responsiveness," Benedetti says. This is yet another reason to change
clinical trials, he argues. It could explain, for instance, why the placebo
effect appears to be growing stronger in clinical trials, causing problems
for drug companies attempting to prove their products are better than
placebo. Harnessing the power The issue isn't just about
disentangling the effect of a placebo from that of a drug. It's also about
harnessing its power. For instance, Colloca thinks the conditioning effect
could be exploited to reduce doses of painkilling drugs with
potentially dangerous side effects. The problem with trying to exploit the
placebo effect, says Miller, is that the term means very different things to
different people. Many doctors don't believe placebo has any effect other
than to placate those demanding some kind of treatment. "People say it's
noise, or nothing, or something just to please the patient," Miller
says. Those involved with clinical trials,
by contrast, tend to overestimate the power of placebo. Consider the way
trials are carried out. If the people in the control group - the ones who get
the placebo - get better, it's almost always attributed to the placebo
effect. But in fact, there are many other reasons why those in the control
group can improve. Many conditions get better all by themselves given enough
time, for instance. To distinguish between the apparent effect of a placebo
and its actual effect, you have to compare a placebo treatment with no
treatment at all, as in the irritable bowel study. Contextual healing In an article published earlier this
year, Miller and Kaptchuk argue that the very notion of placebo has became so
laden with baggage that it should be ditched. Instead, they suggest that
doctors and researchers should think in terms of "contextual
healing" - the aspect of healing that is produced, activated or enhanced
by the context of the clinical encounter, rather than by the specific
treatment given. Whatever you call it, trying to
harness the placebo effect raises tricky ethical issues: can doctors exploit
it without lying to patients? Maybe. If my shocking experience is anything to
go by, knowing you are getting a placebo does not necessarily stop it
working. "It's a complicated issue, but
one that deserves a lot more attention," Miller says. "Finding
ethically appropriate ways to tap the use of placebo in clinical practice is
where the field needs to be moving." Doctors, however, are not hanging
around waiting for the results of rigorous studies that show whether or not
placebos can be used effectively and ethically for specific conditions.
Surveys suggest around half of doctors regularly prescribe a placebo and that
a substantial minority do so not just to get patients out of the consulting
room but because they believe placebos produce objective benefits. Disservice Are they doing their patients a
disservice? In 2001 Asbjorn Hróbjartsson of the Nordic Cochrane Institute in However, if you consider only studies
whose outcomes are measured by patients' reports, such as how much pain they
feel, placebos do appear to have a small but significant effect, he says. In
other words, the placebo effect can make you feel better - even if you aren't
actually better. Does this mean it's not a real effect?
Was I deluded when I reported feeling severe shocks as mild ones? "What
does 'real' mean in this situation?" responds Hróbjartsson. "My
concern is not so much whether effects of placebo are real or not, but
whether there is evidence for clinically relevant effects." Giving patients plenty of TLC is where
placebo intervention should end, he thinks. "Most of us working in the
field think that's just another way of saying 'be a good doctor'." Measurable effects Colloca and Benedetti think there is
scope for doing much better than that. "We already know that placebos
don't work everywhere, therefore the small magnitude of the placebo effect in
that meta-analysis is not surprising at all," Benedetti says. "It
is as if you wanted to test the effects of morphine in gut disorders, pain,
heart diseases, marital discord, depression and such like. If you average the
effects of morphine across all these conditions, the outcome would be that
overall morphine is ineffective." The other reason not to take the
meta-analyses too seriously is the evidence that placebo can have measurable
biochemical effects. The release of painkilling endorphins, for instance, has
been confirmed by showing that drugs which block endorphins also block the
placebo effect on pain, and by brain scans that "light up"
endorphins. Placebos have also been shown to trigger the release of dopamine
in people with Parkinson's disease. In 2004, Benedetti demonstrated that,
after conditioning, individual neurons in the brains of Parkinson's patients
respond to a salt solution in the same way as they do to a genuine drug
designed to relieve tremors. When it comes to the placebo effect,
it seems, nothing is simple. We still have a lot to learn about this elusive
phenomenon. Michael Brooks’s latest book is “13
Things That Don’t Make Sense” (Doubleday) |
Honderden
geneesmiddelen in België werken niet
Dat schrijft Le Soir Magazine woensdag
op basis van het Gecommentarieerd Geneesmiddelenrepertorium van het Belgisch
Centrum voor Farmacotherapeutische Informatie (BCFI). Het BCFI is een onafhankelijk
orgaan dat regelmatig de kwaliteiten van de geneesmiddelen op de Belgische
markt onderzoekt. Op basis daarvan geeft het advies aan de artsen. In het
repertorium van oktober 2008 worden honderden geneesmiddelen bestempeld als
niet efficiënt, ofwel omdat de werking niet kan worden aangetoond, ofwel
omdat de bijwerkingen te ernstig zijn. "Dat betekent niet dat ze in het
geheel niet werken, voor sommige patiënten en in bepaalde omstandigheden
kunnen ze toch bijdragen aan de genezing", schrijft Le Soir Magazine.
"Bovendien moet men rekening houden met het psychologische effect",
zegt Marie-Louise Bouffioux van het Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen
en Gezondheidsproducten. "Sommige patiënten gebruiken deze
geneesmiddelen al jaren en zijn er tevreden over. Waarom zouden we die dan
plots van de markt halen? " Tussen januari en oktober van dit jaar
werden 109 geneesmiddelen vrijwillig uit de rekken gehaald door de
producenten, dat zijn er 17 meer dan in dezelfde periode vorig jaar. (TIP) |
|
Uit: Knack.be 11
september 2008 9/11: zwijgen
is goud
10/09/2008 15:00 Personen die het minst over een trauma
praten, vertonen een betere psychische en lichamelijke gezondheidstoestand.
Een opmerkelijke vaststelling in het medische weekblad “De Huisarts”. |
|
Uit: Mo* magazine
21/08/08 Modderkoeken tegen honger
21 augustus 2008 (MO) - In
de sloppenwijken van Haïti zijn modderkoeken booming business: het zijn
droge, gele, ronde koeken, gemaakt van klei, zout, olie en water. Als je er
een eet, kun je de honger een paar uur onderdrukken. 'Haïti ondervindt de ergste
gevolgen van de voedselcrisis die zich over de wereld verspreidt', schrijft
Raj Patel, onderzoeker en auteur van Buy This! Alles wat je niet wilt
weten over eten, in een opiniestuk. 'Doordat de voedselprijzen enorm
zijn gestegen en de lonen gelijk gebleven of omlaag gegaan zijn, kunnen de
armen geen kant meer op.' Om de honger uit te roeien
moet de armoede bestreden worden. 'De beste manier om daarmee te beginnen is
investeren in scholing voor jongere meisjes. De grootste ongelijkheid zouden
we dan aanpakken en het is tevens de beste manier om de bevolkingsgroei af te
remmen.' Als je een
modderkoek eet, kun je de honger een paar uur onderdrukken. |
|
Uit: De Standaard,
27 februari 2008 Antidepressiva nauwelijks beter dan placebo
BRUSSEL - Veelgebruikte
antidepressiva werken alleen een klein beetje bij de zwaarste depressies,
blijkt uit een analyse. Veel voorgeschreven antidepressiva zoals het bekende Prozac,
werken niet of nauwelijks beter dan een placebo (neppil), schrijven Britse en
Amerikaanse wetenschappers in het medische vakblad PLoS Medicine. Dat
werd al vermoed, en het wordt nu bevestigd door een 'meta-analyse' van de
resultaten van eerder uitgevoerde studies bij patiënten, onder leiding van
Irving Kirsch van de universiteit van Hull. Lees ook het oorspronkelijke artikel: Antidepressants are ineffective for most patients,
study finds 26th February 2008 Source: The http://www.hull.ac.uk/news/feb08/antidepressants.html |
|
Uit: Knack.be 17
juni 2008 Belgen slikken
meer psychofarmaca dan ooit tevoren
Vijftig jaar geleden werd Haldol uitgevonden, een
medicijn waarmee Janssen Pharmaceutica voor een revolutie in de psychiatrie
zou zorgen en de wereld zou veroveren. Een halve eeuw later worden er meer
psychofarmaca geslikt dan ooit tevoren. België is koploper. Chris De Stoop |
|
Uit: Bodytalk, 30
april 2008 Kinderen van de rekening
Hoe meer
welvaart, hoe ongelukkiger de samenleving en hoe meer jongeren over kop gaan.
Everberg herbergt jongeren die delicten plegen waarvoor volwassenen tenminste
vijf jaar achter de tralies zouden vliegen. Plaatstekort in Everberg in één
jaar tijd verviervoudigd. Voorbij
de gelukspiek De
Amerikaanse politicoloog Robert Lane schrijft de teloorgang van het
onbekommerde geluk toe aan de welvaart: hoe welvarender de economie, hoe
ongelukkiger het volk, jongeren in de eerste plaats. Die stelling onderbouwt
hij stevig in zijn boek The loss of happiness in Market Democracies ,
uitgegeven bij Yale University Press (september 2000). Een dikke turf waarin
hij beschrijft dat welvaart ons niks oplevert en dat we verkeerd bezig zijn.
De gelukspiek moet ergens in de jaren zestig gelegen hebben. Sindsdien gaat
het stilletjes aan bergaf, zo leren enquêtes. Van zodra je voldoende geld
hebt om je materiële basisbehoeften in te vullen, maakt méér geld niet
gelukkiger. Een buitenverblijf, drie vakanties op een jaar en een dikke auto,
doen het dus niet. Nederlandse onderzoekers stelden vast dat hoe meer een
vader verdient, des te minder tijd heeft hij voor zijn kinderen. Geestelijke
verwaarlozing in materiële overvloed creëert veeleisende en ongelukkige
kinderen. Bond
zonder Naam De Nijmeegse
sociaal-psychologe Roos Vonk vroeg aan 3.500 volwassenen wat hen gelukkig
maakt. Uit de antwoorden destilleerde ze volgende top vijf. Actief
is best Als we
aanvoelen dat nog meer geld niet gelukkiger maakt, waarom blijven we dan zo
hard werken? Uit kortzichtigheid? Of uit een soort hebzucht? Helemaal niet,
zeggen sociologen. Er bestaat een samenhang tussen geluk en actief zijn.
Actieve mensen zijn gelukkiger dan luieriken. Als ze niet overdrijven, zijn
de actieven meestal ook gezonder en leven ze zelfs langer. Dat actieve mensen
meestal meer geld verdienen, is eigenlijk niet meer dan een
nevenverschijnsel. Ze hebben vooral plezier in het actief bezig zijn.
Probleem is dat hun energie meestal opgaat in carrière en hobby's. En vaak
ten koste van het gezin. Kinderen hebben nog steeds behoefte aan een nest,
aan zorg en aandacht. Computers geven geen knuffels. Marleen
Finoulst
|
|
Uit:
De Standaard, 23/04/08 Totale Biologie is gevaarlijke 'alternatieve
geneeswijze'
In Brussel en Wallonië heeft de
“alternatieve geneeswijze” Totale Biologie het gemunt op doodzieke, kwetsbare
mensen. Aanhangers van de Totale Biologie geloven
dat ziekte en lijden positieve zaken zijn en de mogelijkheid bieden om
conflicten en stress te overwinnen. Borstkanker wordt bijvoorbeeld
veroorzaakt door zogeheten 'nestconflicten' met partners, kinderen of zelfs voorouders.
Eczeem wordt dan weer veroorzaakt door scheidingsconflicten. Ann de Schutter uit Antwerpen werkt voor de
Franse dokter Claude Sabbah, een van de stichters van de beweging. Ze
organiseert cursussen in ons land. In Frankrijk en in Wallonië lokken die
cursussen volle zalen. Toegangsprijs: 250 euro per dag. In België zouden al
1.200 mensen de cursussen gevolgd hebben. De Brusselse dokter Charles
Berliner bracht de zaak aan het rollen. “Totale Biologie heeft minstens 20
doden in België veroorzaakt”, zegt hij. “Ik heb getuigenissen verzameld van
patiënten die zich doodziek in mijn artsenpraktijk meldden. Ze waren
overhaald om hun "klassieke" therapie stop te zetten.” Nog voor de
zomer begint in Luik het proces tegen therapeut Louis V. Hij wordt ervan
beschuldigd in 2004 de dood te hebben veroorzaakt van een dame met
borstkanker. “Vijf maanden lang bleef ze thuis zonder de minste therapie,
behalve die van Vincent V. Die beweerde dat haar gezwellen een teken waren
van een naderende "bevalling" die haar zou verlossen van de
kanker”, zegt haar dochter. In vijf maanden tijd was de kanker onomkeerbaar.
Tot ze totaal uitgeput naar het ziekenhuis ging. Daar stierf ze een week
later. Volgens de vroegere senator en voorzitter
van de Onderzoekscommissie Sekten, Luc Willems (Open VLD), vertoont Totale
Biologie alle kenmerken van een sekte. “Typisch is dat ze mensen afsluiten
van de buitenwereld. Alle referentiekaders worden via allerlei rituelen
zorgvuldig binnen de sekte gehouden. De aanhangers zijn kwetsbare mensen die
zich in een noodsituatie bevinden. Ze worden gemanipuleerd en uitgebuit. Want
alles draait natuurlijk rond geld”, zegt Willems. “Ik wil het bewust
manipuleren van mensen in plaats van hen te helpen, strafbaar maken.” (jlo) |
|
Van de website DocCheck® Newsletter,
24 april 2008 Cheap is just not working
Just the industry profits from expensive drugs? Nonsense! A study made
by US placebo researchers now shows that patients are judging the efficiency
of pills by its price as well. Unnoticed, unknowingly and whether they want
it or not... Stinginess is not hot at all
The test had the classical design of placebo-studies: The
participants were exposed to pain stimulation, in this particular case to a
minor electric shock applied at the wrist. They quantified the intensity of
pain by standard gamut. Afterwards they received a placebo-pill and a
brochure describing the alleged drug in greater detail. A part of the test
persons received a brochure praising the drug as a brand-new, just registered
medicament containing a modern ingredient and costing two and a half Dollars
per pill. The rest of the test persons received a brochure explaining that
the drug is older and just costs 10 Cents per pill. When it comes to drugs - never
play it cheap!
It is obvious that such results are quite interesting for physicians
as well as for the pharmaceutical industry. In randomized-controlled studies
the placebo-effect is supposed to "bowdlerize itself" - in the
ideal case. But at least in the field of post-marketing, the felt efficiency
could be enhanced by adequate pricing and according marketing as a modern
innovative product. |
|
Uit: Mo* nr. 46,
september 2007 De infantiele consument
29
augustus 2007 (MO) - ‘Als je wilt
dat het consumentenkapitalisme zegeviert, moet je van kinderen consumenten
maken of van consumenten kinderen.’ Benjamin Barber presenteert in zijn
jongste boek De infantiele consument een verschroeiende kritiek op het
hedendaagse kapitalisme en zijn maatschappelijke consequenties. Een
voorpublicatie uit een boek dat een krachtige andersmondialistische visie
koppelt aan een geloof in de oorspronkelijke waarden van het kapitalisme. Benjamin
Barber is de auteur van o.a. Jihad versus McWorld, gepubliceerd
begin jaren negentig, maar vooral na 11 september 2001 een wereldwijde
bestseller. Hij publiceerde al bijna twintig boeken over het belang van
democratie en over de diverse krachten die haar bedreigen, zoals apathie,
economische globalisering, tribalisering, terrorisme en de War on Terror. In
MO*16 (september 2004) verscheen een uitgebreid interview met hem. ‘Infantilisering’
is een krachtige metafoor. Ze verwijst naar het verkleuteren van producten en
klanten in een postmoderne mondiale economie die meer lijkt te
produceren dan wat mensen nodig hebben en tegelijk naar het feit dat op
kinderen gemikt wordt als consumenten in een markt waar nooit genoeg klanten
zijn. Het is een tendens die leidt tot een nieuwe hang bij consumenten naar
leeftijd zonder waardigheid, kleding zonder vormelijkheid, seks zonder
voortplanting, werk zonder discipline, spel zonder spontaniteit, aankopen
zonder nut, zekerheid zonder twijfels, leven zonder verantwoordelijkheid, en
narcisme tot op hoge leeftijd, tot de laatste snik, zonder een spoor van
wijsheid of nederigheid. In het tijdperk waarin wij nu leven is beschaving
niet een ideaal of een streven, het is een videogame. Wie niet wordt als
kinderen...
Infantilisering
–niet een tweede kindertijd maar een blijvende kinderlijkheid– is veel meer
dan alleen maar een metafoor. Er is een nieuw cultureel ethos in de maak, dat
hecht verbonden is met een wereldwijd consumentisme. De mensen die
verantwoordelijk zijn voor het fabriceren en op de markt brengen van goederen
voor de mondiale markt, de mensen die zich vandaag de dag daadwerkelijk
bezighouden met onderzoek en onderricht op het gebied van marketing en
reclame, en de uitvoering ervan, mikken voor de verkoop van hun producten op
een jongere bevolkingsgroep, en tegelijkertijd proberen ze ook oudere
consumenten te doordrenken met de smaak van jongeren. Marketeers
en merchandisers maken doelbewust jacht op een commerciële achterban met een
portemonnee die dik genoeg is om een bijzonder aantrekkelijke markt te
vormen, maar die tegelijkertijd qua smaak nog onvoldoende gevormd is zodat
hij gevoelig blijft voor bewuste manipulaties van de kant van grote
ondernemingen via reclame, marketing en branding.
Tegelijkertijd
proberen de reclamemakers bij volwassenen een vorm van regressie te
stimuleren die bij hen de voorkeuren en gewoontes van kinderen moet doen herleven,
zodat ze wereldwijd de betrekkelijk nutteloze overvloed aan games, gadgets en
talloze andere consumptieartikelen aan hen kunnen slijten, waarvoor geen
andere waarneembare ‘behoeftemarkt’ bestaat dan de markt die gecreëerd wordt
door de onontkoombare verkoopdwang die eigen is aan het kapitalisme. De perverse logica
In dit
nieuwe tijdperk, waarin behoeftige mensen geen inkomsten hebben en
welgestelden geen behoeften, wordt verregaande ongelijkheid gewoon als een
vaststaand gegeven geaccepteerd. Die heersende ongelijkheid stelt het
kapitalisme voor een dilemma: met zijn overproductie moet de kapitalistische
markt wel groeien, want anders gaat ze te gronde. Als de armen niet rijk
genoeg gemaakt kunnen worden om consument te worden, dan zullen de volwassenen
in de eerste wereld, die op dit moment goed zijn voor zestig procent van de
mondiale consumptie en die een enorm besteedbaar inkomen maar weinig
behoeften hebben, verlokt moeten worden om te gaan shoppen. Als ze
overhaald kunnen worden om kinderlijk te blijven en onbezonnen in hun
voorkeuren, zal dat ertoe bijdragen dat ze kopers worden van de door de
mondiale markt geleverde goederen, die bestemd zijn voor een lusteloze en
welvarende jeugd. Omgezet in cijfers voor uitgaven aan reclame en
ontwikkelingshulp, leveren deze barre ongelijkheden een opmerkelijk contrast
op: terwijl de Verenigde Staten in 2003 circa 16 miljard dollar aan
ontwikkelingshulp uitgaven, bedroegen de Amerikaanse uitgaven voor reclame in
2005 naar schatting 276 miljard dollar, ongeveer de helft van de geschatte
wereldwijde reclame-uitgaven voor 2005. Maar als het fabriceren van behoeften
in plaats van goederen de voornaamste taak van het consumentenkapitalisme is,
dan zijn deze gigantische reclame- en marketingbudgetten natuurlijk volkomen
begrijpelijk. Peter Pan op zijn kop
Door stil
te staan in de tijd blijven ouder wordende volwassenen hun hele leven
jeugdige consumenten, terwijl kinderen, van peuters tot en met jonge tieners,
worden omgevormd tot “volwassen” consumenten, nu ze op steeds jeugdiger
leeftijd “online gaan”. Zo weet het kapitalisme in zijn huidige
consumptiegerichte fase de confrontatie met het noodlot uit te stellen en
overleeft het minstens nog een generatie of twee. De financieel-economische
bottomline blijft van kracht, zelfs als andere waarden die mensen koesteren
daarmee terzijde worden geschoven. Wij zaaien
als individu dingen die we als gemeenschap niet direct zouden willen oogsten.
We zitten verstrikt in een individualistische consumentencultuur, waarin geen
rekening wordt gehouden met de publieke goederen die ons als burger
toebehoren. Het lot van het kapitalisme en het lot van burgers vallen niet
langer samen. Het probleem waarmee de democratische samenleving wordt
geconfronteerd is niet louter dat ze het moet stellen zonder de
verantwoordelijke volwassen burgers die haar enige wettige beheerders zijn,
maar dat de ethiek van infantilisering ook de jeugd bederft en ons ertoe
aanzet kinderen instrumenteel te behandelen: niet als wezentjes die bediend
horen te worden door het grootkapitaal, maar als wezentjes die zelf de kleine
dienaren van het grootkapitaal zijn. J.M. Barries Peter Pan-fantasie wordt
hier keurig omgedraaid. Het was
Barries droom dat kinderen nooit groot hoefden te worden, zodat hun de last
van volwassen verantwoordelijkheden kon worden bespaard: banen, gezinnen,
hypotheken en politieke of morele verplichtingen. ‘Ik wil niet groot worden,’
riep Peter, en hij vluchtte naar Neverland. ‘Ik wil geen man zijn, ik wil
altijd een kleine jongen blijven en plezier maken.’ Moderne merchandisers
willen ook niet dat Peter groot wordt: niet om zijn onschuld te behoeden,
niet om hem af te schermen voor een harde commerciële wereld, maar om hem tot
hun loyale klant te maken, om zijn scheiding van moeder en gezin te benutten
om hem tot hun eigendom te maken, hem te dwingen het plezier te kopen waar
hij in zijn jeugd ooit gratis toegang toe had. Een eindeloze puberteit
Steeds
meer volwassenen zitten volgens de conservatieve criticus Joseph Epstein
‘koude cornflakes etend, enorm veel televisie kijkend en hopend seksueel te
kunnen scoren, opgesloten in een mentale middelbare school’ en genieten
doorgaans van een ‘eeuwige adolescentie, ongebonden, vrij van
verantwoordelijkheden, zonder de feitelijke druk die het leven, dat rommelige
zootje, altijd op je uitoefent’. Juliet
Schor, een progressieve sociologe, bevestigt dat ‘we een natie zijn geworden
die minder prioriteit geeft aan het aan kinderen bijbrengen hoe ze sociaal,
intellectueel en zelfs spiritueel kunnen opbloeien, dan aan het trainen van
kinderen in consumeren’. Communicatiedeskundige Norma Pecora stelt dat ‘de
vorming van het kind tot consument tevens de ideologische vorming van de
volwassene behelst. Dat wil niet zeggen dat we als volwassenen allemaal hevig
zullen verlangen naar onze Lion King, ofschoon verscheidene recente
reclamespots duidelijk zinspelen op het kind vanbinnen, maar wel zullen we
daardoor verwachten dat het leven zich op een bepaalde manier voor ons
ontvouwt.’ Het zijn onze verwachtingen over hoe het leven zich voor ons zal
ontvouwen die geconditioneerd worden door een infantiel ethos. Het
commercialiserende infantiele ethos is zowel bron van als stimulans voor een
politieke ideologie van privatisering, die volwassen publieke goederen als kritisch
denken en actief burgerschap hun legitimiteit ontneemt en inwisselt voor om
het individu draaiende persoonlijke keuzes en narcistisch persoonlijk gewin.
Het ethos werkt als katalysator voor een geheel nieuwe identiteitspolitiek,
waarin wie wij zijn uiteindelijk niet wordt bepaald door ras, religie en
andere vormen van toegeschreven identiteit, of door een vrijwillig aangenomen
burgerlijke en politieke identiteit, maar door identificatie van de consument
met een bepaald merk. Zorgvuldige
afwegingen en het zoeken naar raakvlakken zijn grotendeels verdwenen uit het
politieke debat; oppervlakkige praatprogramma’s op de radio moedigen bellers
aan zich te gedragen als verwende kinderen; horrorprogramma’s op de
kabeltelevisie pretenderen nieuws te brengen, maar zijn strikt als
entertainment bedoeld. Steeds meer mensen omhelzen simplistische religieuze
ideologieën, geworteld in dogmatiek en absolutisme, en niet in een ruimhartig
geloof en een universele moraal. Jong geleerd, is oud
gedaan
Ten
overstaan van de tirannieke heersers van het oude Athene zei de filosoof
Socrates ooit dat je koningen filosoof moest maken of filosofen koning, als
je wilt dat het recht zegeviert. Hedendaagse marketingsofisten presenteren
een analoge, maar minder nobele formule: als je wilt dat het
consumentenkapitalisme zegeviert, moet je van kinderen consumenten maken of
van consumenten kinderen. Dat wil zeggen, maak de kids bijdehanter, maak ze
“mondig” als verbruiker, en verkleuter de volwassenen, maak ze onmondig in
hun rol van burger. Businessgoeroe
James McNeal, de schrijver van de “bijbel voor alle bewerkers van de markt
voor kinderen”, zoals zijn bewonderaars hem noemen, zegt dat we daarvoor
eerst moeten begrijpen dat ‘kinderen een toekomstige markt vormen, die nu al
kan worden gecultiveerd, zodat je er bij het bereiken van de marktleeftijd
makkelijker klanten van kunt maken’. In de mode-industrie, bijvoorbeeld,
mikken verkopers op ‘de moeder die eruit probeert te zien als vijftien’,
terwijl tegelijkertijd de kleuter ‘zo wordt opgetut dat deze eruitziet als
veertig’. In de woorden van Valerie Steele, directeur van het Fashion
Institute of Technology Museum: ‘Aan de ene kant zie je volwassenen in een
overall lopen, terwijl je aan de andere kant meisjes van acht jaar een push-upbeha
ziet dragen.’ Zo zijn
marketingmanagers, als ze niet expliciet volwassenen infantiliseren, overal
ter wereld bezig met de delicate missie om kinderen in staat te stellen zich
als volwassen consumenten te gedragen, zonder hun echter de gelegenheid te geven
hun kinderlijke voorkeuren te laten varen. Hiertoe moeten er niet uitsluitend
kersverse reclame- en merchandisingstrategieën worden geschapen, maar moeten
ook complete culturele, educatieve en bestuurlijke instellingen worden
herschapen, zodat ze een ethos helpen ondersteunen dat gunstig is voor
infantilisering –de voorwaarde voor de verkoop van uniforme artikelen overal
ter wereld. Fulltime consument versus
burger
De
verborgen maatschappelijke kosten van consumentenvoorkeuren worden nergens
geregistreerd, noch in het bewustzijn van consumenten, noch in de
statistische gegevens van het Amerikaanse ministerie van Financiën of in de
gegevensbestanden van de Wereldhandelsorganisatie of het Internationaal
Monetair Fonds. De consument is in dit opzicht radicaal geïndividualiseerd,
in plaats van maatschappelijk ingebed, en heeft als gevolg daarvan minder, in
plaats van meer vrijheid. Hij mag kiezen uit een door de wereld aangeboden
keuzemenu, maar hij mag het menu, of de wereld, niet wijzigen of verbeteren. Hiermee
maken de mechanismen van de consumptie het individu in feite méér en niet
minder vatbaar voor overheersing, precies zoals de zuigeling, in weerwil van
zijn machtsgevoel, in werkelijkheid machteloos is in een wereld waarvan hij
zichzelf niet los kan zien. Kortom, in nagenoeg alle opzichten gedraagt de
fulltime consument, zoals de militante marketingmanager zich die voorstelt,
zich idealiter meer als een impulsief kind dan als een volwassene. De burger
daarentegen is een volwassene, een publieke kiezer die door zijn
maatschappelijke vrijheid in staat wordt gesteld om de keuzes die zich
aandienen te verwezenlijken, en ook de agenda’s waardoor die keuzes worden
bepaald en gestalte krijgen. De geïnfantiliseerde consument is de private
kiezer, wiens vermogen om te participeren in gemeenschappen of om
veranderingen te realiseren, is afgenomen en wiens publieke oordeelskracht is
verzwakt. Een infantiel ethos verzet daarom het voor het consumptiegerichte
kapitalisme noodzakelijke werk, maar ten koste van de beschaving die mede
door het productiegerichte kapitalisme tot stand is gebracht. Vrijheid in de
winkelrekken?
Het
kapitalisme is weer helemaal terug bij af. Ontsproten aan een uitzonderlijke
synergie tussen egoïsme en altruïsme, tussen winstbejag en productiviteit,
gaf het kapitalisme energieke en ondernemende durfkapitalisten ooit de kans
succes te hebben door het dienen van de groei en bloei van welvarende naties.
Dit gebeurde met de steun van een protestants ethos dat moreel gewicht gaf
aan hard werken, vooruitziend investeren en ascetische zelfopoffering,
precies de kwaliteiten die een productiegericht kapitalisme nodig had om goed
te kunnen gedijen. Tegenwoordig
gaat het productievermogen van het kapitalisme de behoeften die het ooit
diende ver te boven, ook al wordt tegelijkertijd het distributievermogen
ervan gedwarsboomd door de groeiende wereldwijde ongelijkheid, waarop het een
katalyserend effect heeft. Omdat dit kapitalisme voor zijn welslagen veeleer
afhankelijk is van consumentisme, en niet van productiviteit, heeft het een
ethos van infantilisering voortgebracht, dat precies de eigenschappen
koestert die het protestantse ethos veroordeelde. Het lijkt
zichzelf letterlijk te consumeren, óp te gebruiken, met achterlating van een
bedreigde democratie en een onzeker lot voor burgers. Hoewel dit kapitalisme
zogenaamd de vrijheid koestert en stimuleert, geeft het aan ‘vrijheid’ een
dubbelzinnige betekenis, in een tijdperk waarin winkelen een overtuigender
bewijs van vrijheid lijkt te zijn geworden dan je stem uitbrengen, en waarin
de dingen die wij in ons eentje in het winkelcentrum doen belangrijker worden
gevonden voor de bepaling van ons levenslot dan wat we met z’n allen doen in
de publieke ruimte. Benjamin
Barber. Dit essay
is een sterk ingekorte en bewerkte versie van het hoofdstuk Een zegevierend kapitalisme en een infantiliserend
ethos uit De infantiele
consument van Benjaming Barber. 490 blzn. Uitgegeven door Ambo /
Manteau. ISBN 978 90 223 2210 9. |
|
Uit: Knack nr. 41,
11 oktober 2006 Rappers en rare vogels
Je bent
jong en je wilt wat. Maar wat? Voor je het beseft, heeft een ander het voor
jou geregeld. Een schetterende, springerige, hersenloze
entertainmentindustrie stormt op je af en laat weinig kansen op ontsnapping. TMF, MTV, JimTV, superclips, fuiven, pop, rap, rock.
Mega fun! All
4U! Het succes
is totaal. Dat kan niet anders voor kids geboren onder de tirannie van een
tijd die dicteert 'wees jezelf' en dan iedereen in de pas laat lopen. Minder
jongeren ontsnappen uit de jongerencultuur dan gangsters uit Belgische
gevangenissen. Maar een
mens heeft recht op vrijheid en op zelfstandig gebruik van zijn geestelijke
vermogens. Ook een jongere. Het wereldje waarin de meeste jonge mensen
opgesloten zitten is leeg en schreeuwerig, op zichzelf gefocust en afgesneden
van alle grote tradities en inspiraties van de geschiedenis. Zijn er dan geen
ontsnappingswegen uit dit enge sfeertje? Ze bestaan
en ze zijn zelfs talrijk. Maar geen enkele is cool, geen enkele mega
bangelijk, integendeel, ze zijn braaf, niet eigentijds, elitair. Dus
revolutionair. De vrijgevochtenen die deze wegen bewandelen zijn
zonderlingen, totaal onbereikbaar voor rappende leeftijdgenoten. Zelf missen
ze niets, ze kennen geen verveling, ze zoeken geen kicks, geen drugs, geen
geweld. Het zijn geen nerds, geen whizzkids. Veel erger. Ze zijn vervuld.
Sterker nog, ze zijn - het woord is haast vergeten maar komt nu weer van pas
- gelukkig. Wie zijn
die rare vogels? Ziehier hoe je er een wordt. Kies een onderwerp dat
interessant is maar waarmee niemand zich lijkt bezig te houden. Iets
exotisch. Iets moeilijks. Sanskriet bijvoorbeeld. Hoeveel jongeren in
Vlaanderen studeren Sanskriet? Vermoedelijk niet één. Welnu, studeer deze
Oudindische taal. Je leven expandeert als het heelal! Het hoeft geen
Sanskriet te zijn, trilobieten zijn ook interessant; je vindt deze fossielen
zelfs in België. Of priemgetallen. Of fotografeer parende libellen.
Buitengewoon moeilijk. Of tel 's nachts meteoren. Koop een kleine telescoop
(de prijs van een iPod) en speur de hemel af naar extragalactische
supernovae. Repareer oude slingerklokken. Verdiep je in de literatuur van
Letland. Of in de geschiedenis van Mongolië. Kies, maar kies iets met inhoud
en betekenis. Dus niet Madonna of Racing Genk, maar misschien wel Hildegard
von Bingen of Griekse amfitheaters. Besteed vervolgens al je vrije tijd aan
het onderwerp van je keuze. Wat is het
gevolg? Een onvermoed, eindeloos genot valt je ten deel. Je voornaamste
probleem is voortaan een gebrek aan tijd. Verder stel je vast dat vrienden en
huisgenoten je ongerust aanstaren. Wat is er gebeurd, vragen ze zich af.
Verduidelijk niets, ze begrijpen het toch niet. Het went wel. Eindelijk ben
je een zelfstandige persoon geworden. Je volgt niemand, en niemand durft jou
te volgen. Is de
prijs voor die zelfstandigheid niet eenzaamheid en trieste afzondering? Het
tegendeel is waar. De wereld telt meer zonderlingen dan jij alleen. Stel dat
het onderwerp van je keuze hooguit één op een miljoen mensen bezighoudt.
Reken er dan niet op in je eigen straat een begrijpende ziel te ontmoeten.
Maar met de computer online bereik je de hele wereld. Eén op een miljoen
mensen zijn wereldwijd duizenden mensen. Duizenden geestverwanten. Ze
zoeken elkaar op, deze reizigers langs afgelegen wegen, en begrijpen elkaar.
Je hoort erbij. De wereld is te klein voor het geluk dat ze kennen maar dat
ze aan geen rappers kunnen uitleggen. Gerard
Bodifée |
|
Uit: De Standaard,
zaterdag 07 oktober 2006 Misschien heb ik toch verkeerd gegokt
Het gevaar van de
laatste strohalm Vijf jaar geleden stierf de
Nederlandse actrice Sylvia Millecam aan een onbehandelde borstkanker. Ze had
voor alternatieve geneeswijzen gekozen. Ook in België missen dagelijks mensen
kansen op genezing. De Brusselse huisarts Charles Berliner luistert al 14
jaar naar getuigenissen. Vooral van nabestaanden. BIJ
ons werd Millecam bekend als Urbanus' mooie tante Ella in de film Hector
. In eigen land was ze de televisiester van Ook dat nog! , Knoop in
je zakdoek , De Sylvia Millecamshow en Miss Millecam . Ze stierf
in de nacht van 20 augustus 2001. Het knobbeltje dat twee jaar eerder was
vastgesteld, was uitgegroeid tot een gezwel dat inwendig haar hele
rechterborstholte vulde en uitwendig doorliep tot de schouder. Toch had ze
voor haar dood minstens 28 behandelaars bezocht. Door Bert Voet |
|
Uit: De Standaard, woensdag
13 september 2006 Natascha Kampusch opnieuw gekidnapt
© KRONEN
ZEITUNG HET
tv-interview van de ORF met Natascha Kampusch werd aan 120 landen verkocht.
In Oostenrijk trok de uitzending 2,7 miljoen kijkers, meer dan enig
tv-programma ooit. Zoveel aandacht was er bij lange na niet geweest als ze
alleen maar slachtoffer was geweest, alleen maar een meisje dat van haar
tiende tot haar achttiende in een kelder werd vastgehouden en wist te
ontsnappen. De welbespraaktheid, het ontwikkelingsniveau en het altruïsme
van Kampusch vormen een opvoedkundig anathema waar de westerse samenleving
niet van terug heeft. Acht jaar zonder ouders, opvoeders en onderwijzers
hadden haar, volgens de vigerende vooronderstellingen over opgroeien en
volwassen worden, moeten reduceren tot een zielige puinhoop. Door ontwikkeld
en eloquent te zijn zonder scholing, evenwichtig en onderscheidend zonder
opvoeders, door zich liefdevol uit te drukken na acht jaar zonder ouderliefde,
plaatst ze een groot vraagteken bij de kernideeën over opgroeien. Hier klopt
iets niet. (De auteur is freelance journalist.) |